اے نوزدہ سد ءُ ھپدہ ءِ گپے وھدے عراق ءِ کوھانی تہ ءَ برطانیہ ءِ یک جنرل یے گوں شپانکے ءَ دچار کپیت۔
جنرل شپانک ءِ نیمگا دلگوش بیت ءُ گشیت ترا یک پاونڈے دیاں اشی بدل ءَ ترا وتی کچک کشگی انت۔
کچک پہ شپانک ءَ المی انت کہ آئی بُزاں چارین ایت، دور شتگیں میشاں پدترین ایت، چہ رستراں رمگ ءَ رکین ایت، بلے پاونڈے ءِ ارزش نیم پسے ءَ گیشتر انت شپانک ءَ ھمے جیڑ ات ءُ آئی دیم ءَ لب ءُ لالچی بچکندے زاھر بوت، آئی ءَ کچک گپت جنرل ءِ پادانی دیما ھلار کت۔
جنرل ءَ شپانک ءَ را گشت تو اگاں اشی پوست(سِل) ءَ بجن ئے من ترا دگہ یک پاونڈے دیاں۔
شپانک ءَ کندگ کندگ ءَ کچک ءِ پوست جت، جنرل ءَ پدا گشت اگاں تو اشی بہ کوٹ ئے، شپانک ءَ اے ھبر اوں منّ ات، جنرل ءَ شپانک ءَ سے پاونڈ دات ءُ رھادگ بوت۔
جنرل کمے دیما شتگ ات کہ چہ پشت ءَ شپانک ءَ گوانک جت ھمائی نیمگا روان ءُ گْوشگ ءَ ات جنرل اگاں من کچک ءِ گوشت ءَ بوراں تو منا دگہ یک پاونڈے دئے؟
جنرل ءَ پہ نا ءَ سر سرینت ءُ گشت منا تھنا تئی تب (نفسیات) ءُ بستار زانگی بوتگ، تو پہ سے پاونڈ ءَ وتی پانپان ءُ دوست ھلار کت، آئی پوست جت، آرا چنڈ چنڈ کت، ءُ پہ چارمی پاونڈ ءَ آئی ءِ ورگا اوں تیارئے، من ءَ اِد ءَ ھمے چیز لوٹ ایت۔
پدا جنرل گوں وتی ھمراھاں دلگوش بوت ءُ گْوشتے اے راج ءِ مردمانی سوچ ءُ پگر اش انت، مردنی شمارا چہ اشاں ترسگی نہ انت۔
مرچی پہ کسان ءُ یک ادارے ءِ وشی ءُ آسراتی ءَ وتی گرانبھائیں ءُ پُرارزشتیں چیز ءِ بئیپار ءَ کن انت
عراق ءِ لالچی ایں شپانک ءِ کسہ ءَ کہ من وانگ ءَ اتاں داں منی مجگ ءُ دل ءَ منا چونڈک پاچگ بنا کت ءُ من ھمے جیڑگ ءَ لاچار بوتاں، یَراں مرچیگیں دؤر ءِ چم پچ ءُ کوریں بلوچ ءِ ءُ عراقی شپانک ءِ تھا دگری ھست؟ گڈا منی سیاہ شپیں باتن ءَ چہ آجزیں توارے گوشاں کپت، وت ءَ دروگیں دلبڈی مدئے گپ ءَ تچک بگش عراقی شپانک ءَ پہ لھتیں پاونڈ ءَ وتی کچک ءِ پوست جت، بلے تئی راج بزان بلوچ ءَ پہ پاکستانی جنرل آنی، اڈے جنرل ءُ کرنل آں سوچ پہ آڈالیں سپاھی یے ءِ جی ءُ جان پہ دپے مشوک (نسوار) وتی تنگوئیں براتانی دیم ءِ پوست رتکگ انت ءُ انگت ھمے کار ءَ پہ مڑاہ ءُ شان کنگا انت۔
راج ءِ تھا یک مردمے کہ لالچی( گدار) بوت بزان وتی سرجمیں راج ءِ تھا ھمے بے درمانیں شومک ءِ ریش ءَ رودینگ ءَ انت، اے پیمیں مردمانی زندگ بووگ راجانی تباھی ءِ بنکی پدیانک انت، اشانی کشگ ءُ ابدی نکشانی کروجگ پہ راج ءَ بے مُلّ ایں کارے۔
اے لالچی ایں مردم، راج ءِ ھما زمین پھازیں بچانی کہ چہ زندمان ءِ ھمک رنگیں وشیاں دور ءُ گستا، کوہ ءُ اگارانی بیمناکیں دامن ءَ نشتگاں، گرماگ ءِ ھیدریچیں ءُ نپس گیریں ساھت بہ بنت، یا چلگانی آپ بندیں زمستانی شپ بہ بنت، گژن ءُ شد بہ بیت، یا سھرسریں تیرانی دیمپانی بہ بیت، ھمک گرانیں سکی ءُ مشکل ءَ اپار کن انت، پہ زمین جیڑ انت، پہ وتن دیوانگ، پہ مھلبیں ھاک شیدا انت، وتی بے بھائیں ساہ ءَ کندان کندان دیاں انت، پہ ھمے بدبھتیں سرمبچار آنی آؤکیں پدریچ ءُ زھگانی باندات ءَ وت ءَ دیم ھونی کن انت، ءُ دری زورگیریں ڈنگانی دیم ءَ چو سائیجی ءِ تیھریں مات بند ءُ چو بولان ءِ ھشیریں مات کوہ ءَ میلانک انت۔
