رولہے وہد ءَ من چہ گِس ءَ درکپتہ پہ وتئی لاپے ولینگ ءَ من گام جنان ءَ روان بوتہ تاں گِنداں تانگو ورناہ ءِ "ون ٹوو فائیو” موڑسینکل ءَ سوار اِنت بلے سِستگ ءُ پیداک انت،من چمّ آزمان ءِ نیم ءَ شانک داتنت کہ مُرگانی رَم ءِ گوزگ ءَ ات پدا سھتُکے ءَ پد چاراں آ چمّن کمّے اندیم بوت، من وتئی نگرہیں دیدگان ءَ دور شانک دات تاں گِنداں ھماں ورناہ پدا سہرا بوّان ات بلے اے بَری منی نیمگ ءَ آیان ات، یکّے زمانگ ءِ بیمّ ، دومی دو پاد ءِ رسترانی تُرس ءَ دِل ءَ انچو جاگہ کُتگ گونڈو ءِ بگریت من بھ ءُ بکڑ بنت۔ ھمئے داب ءَ اے سہت ءَ ھم من ھیران منّتگ اِتاں ءُ آئی چارَگ ءَ اتاں بلے آ ات کہ آیان ات داں اتک منی پادانی بُناہ ءَ بریک ءِ جت، یَہ برے من بھمان بوتاں ھدا ھئیر بِکن، اِے چونین ءِ ؟ چیا کہ آئی ءَ سیاہیں کوٹے گورا اَت ءُ دیم ءَ چادرے مانپوشتگ اتیں پمیشاں من ھٹکل ھم جَت نہ کُت کئے اِنت؟
کمبر : سلام چی ھال انت ؟
من : علیک سلام واجہ ھئیر انت تو ھال کَن ؟ تو کے ئے ؟ چوں سِستگ ءِ چہ کُجا پیداک ءِ چی بیتگ ھیر انت؟
آئی پسّہ دئیگ ءَ پَد منی دِلے دریکگ گیش بوتگ اتاں بلے منا مولمے زوران ات ءُ وتئی نیم ءَ ژپّان ات،
کمبر : ہئو، من ترا گُشاں من کئیا یکبرے نند موڑسینکل ءِ سرا راہ کپیں ترا گشہ۔
من گوں بے سمائیں ءَ نشت ءَ آئی پُشتہ بلے منا درآمدی ءِ ھچّ مارشت بوّگ ءَ نہیت۔۔بلے نُوں منا دیر اَت کہ چہ گِس ءَدرکپتگ اِتاں ۔۔ اناگہ منا سما کپت داں ماہ کوہے بُن ءَ نشتگ اتیں ءُ ھمئے ورناہ ءَ کیتلی گون ات ءُ چاہ ءِ پِر کُتگ ءُ کوہ ءِ سُنٹ ءَ نشتگ ات بلے ھاموش ات ۔۔ اے ساہت ءَ من چہ وتا بے زانگ اتاںءُ ھیالانی گرنچ بوتکگ ءُ آئی چاران اتاں ۔۔ پدا کمّے وہد گوزَگ ءَپَد دُور من چاران ءَ ندارگ ءَ سئیل کنان اتاں ءُ ھمئے ساہت ءَ منی دِل ءَ اومان کُت کہ من گِس ءَ برواں ، منی جان ءَ لرزگ ءِ بندات بوتگ ات کہ یاھدا اے چی بوت گوںمن گِس ءِ مردم پریشان بنت کہ من کُجا شتگاں ؟ من وس کنگائتاں کہ سنگت ءَ بگشاں ماں کَجا اتکگے ءُ تو کے ؟ بلے منی ھاٹیگ ءَ جواب داتگ ات ۔ بلے اناگہ آئی شیرکنیں توار اتک ءُ گشگایاں چاہ تیاراں پرتو ھمودا بیاراں یا اِدا کائے ؟ بلے من اِتاں کہ ھچّی نہ اِتاں نہ چائی نا آپی تھنا وتا گیش نہ اِتاں ، گُڑّا دمان ءَ پَد منا گلاسے آپ ءِ دات ءُ گشت ءِ گمیگ مبوں ۔
من آئی نیم ءَ چاراں چاران ءَ ھچّ نہ جیڑت ءُ پسّہ دات ۔
من : من گمیگ نیاں منی گِس ءِ مردماں ھال دئے کہ من کجایاں ۔۔۔۔۔
مئے نیم ءَ نُوں ھاموشی ءِ جان کشّاں ات۔
دیر ءَ پَد درائینت ءِ من درآمدے نیاں ۔ من کمبر انت ،
نُوں شپّ کپتگ ات چریت ءَ چِری چِری ات دنیا ءُ جہان ھاموش ات تہنا منا ءُ آ کوہے دامن ءَ نشتگ ءُ گپّ اتیں۔
من : کُجام کمبر ؟
آئی چمّ منی سواس ءَ سکّ اتاں ءُ ھچّ ءِ نہ گشت۔
من پدا جُست گپت کجام کمبر منا کمبر نامیں سنگت نیست انت ، گشت ئے ۔۔ ہئو بلے نُو است۔۔۔
بلے نُو است ۔۔ منی گوشانی تہا جاگہ کنان ات۔۔۔
مرچی گشے زاناں ماں واب پروش ءِ دارو ءُ درمان وارتگ ات کہ واب گار ات۔۔۔
کئوش ءَ شیک شیک ءِ پِرات سجھیں درچک ءُ دار ءَ شیکینگاں ات ۔۔۔نرم نرم ءَ گوات ءَ وتئی گام تیز کُت ءَ ھمے ترندی ءَ گوں ورناہے چادر گوات ءَ چِست کُت ، داں گنداں مزن ریش ءُ سیاہ تابیں ورنائے بلے انچو سما بیت کہ کِساس ‘دو یا سئے’ سال بیت ریش ءُ مود ءِ ٹاپ نہ کُتگاں ، جاٹہ ءَ کلاشن کوف ءِ ھم بڑا ات کلاش منی نِزّ "چینی” ءَ ات ، بلے من ھچّ زانگ ءَ نہ اِتاں کہ کئے اِنت ؟۔۔۔۔۔گُڈسرا گشت ئے منی ءُ تئی سپر ھمنچکا ات من شُتاں پرتو کاگدے ایر کُتہ لازم بوانے ، من پہ کاگد ءِ شوہاز ءَ اینگو آنگو دزموش اتاں بلے داں چاراں کاگد آس ءَ سوتکگ بلے کشّے پشت کپتہ ءُ ھمئے نبشتہ ات ” یحیٰی کمبر” پدا من دراجیں مدّتے ءَ پد بازارے ءَ سر بوتاں داں بازار سکّ رَش ءُ کَش ات ، مردم انتہائی’ باز اتاں مردم دُرا کبرستان روگاں ءُ من ھم ھمئے مجلس ءَ ھوار کپتہ ۔۔ اودا سر بوّگ ءَ گوں من چہ کماشے ءَ جُست گپت اے کئی کبر انت ؟
کبر نوک ات انچو سما بوّگ ءَ ات گشے نوکی اے کبر ءِ واہند کل ءُ کسارت کتگے ءُ شکّ ءِ ھم پِر نیست اَت "
یکبرے کماش ابکّہ منّت ، کساس یک ءُ دو مِلِٹ رند پسّوے دات ،
گونڈل کمبریگ انت۔۔۔۔۔
***
