میجر مجید
بلوچی زبان ءِ کوھیں کلات ءُ ساز ءُ زیمر ءِ مندیل سبزل سامگی نمیران ءُ ابدمان بوت ءُ بلوچی ءِ شیرکنیں لبزانک ٰئِے چورو کُت۔
1۔ پْرُشات تئی شیشمیں تھت گوں تواراں
من ءَ بدنام ئِے کُت گوں دزگْوھاراں
2۔ من لین ءِ ترّگ ءِ بند آں
من دوست ءِ وادھاں نند آں
3۔ شانتُل بے وپا بیا رواں بیلہ ءَ
من پہ شانتو ءَ لیکوے جن آں
4۔ مستیں لیڑہ ءِ ساربان آں
شرّیں تالہ ءِ کُربان آں
5۔ اد ءَ من ءَ ترّگ ءَ نَیل اَنت
بریں ھر دو رو ایں ماہ ءِ سر ءَ
6۔ ٹیٹل ءُ سردیں کلمپُر
بیا منی دوست ءُ دل ءِ پُل
7۔ پد ءَ تئی تِیر دل ءَ سندان اَنت
سبزل سامگی بلوچی ساز ءُ زیمر ءِ ھما گشندہ اَت کہ آئی ءِ جاہ داں دیراں ھالیگ اِنت۔ آئی ءَ گوں وتی وشتامیں زیمراں سرجمیں بلوچستان تاں سِند ءِ چیزے ھند ءُ دمگاں بادشاھی کُت ءُ بازیں دلانی ھاکِم جوڑ بوت۔ سبزل سامگی ءَ بلوچی گیدی سوت ءُ زھیروک گوں جوانیں وزمے ءَ درشان کُت اَنت۔ سبزل ءِ درشانداب بے مٹّ اَت۔ سبزل ءِ توار وھدے کہ گوشاں کپت، دل ءَ ھم ایر نِشت۔ انسان ءِ ھمُک رگ ءُ بند ھم جُنز اِت۔ آئی ءِ آواز ءَ انچیں لزّتے مان اَت کہ مردم گْوش ئے یکدم ملار بوت ءُ زند ءِ ھمُک اڑ ءُ جنجالاں بے تْرانگ بوت۔ ھُدامُرزی ئیں ابدُلّا سَوتی یا (ابدُک سَوتی) ءَ چہ پد مکران ءِ گیدی ساز ءُ زیمر سبزل سامگی ءَ زندگ داشت ءُ سرسبز ءُ شاداب کُت۔ چوناھا گیدی گشندہ مکران ءَ باز گْوستگ۔ کیچ زھیروک ءِ بے تاجیں بادشاہ اشرپ دُرّا ءِ سرزمین اِنت۔ بلے سبزل سامگی ءَ ماں کیچ ءِ دلبند ءَ نکشے کشّ اِت۔ کیچ ءِ سرزمین ساز ءُ زیمر ءُ جْوانیں گشندھانی گُلباگ اِنت۔ سبزل سامگی ءَ گشندھی ءِ بندات چہ سَوت ءُ زھیروک ءَ بندات کُت۔ وھدے سبزل ءَ زھیروک گْوشت مردم ءَ گُمان بوت کہ سبزل سُھریں لیڑہ ءَ سوار اِنت ءُ دیم پہ گْوادر ءَ ساربانی ءَ روان اِنت۔
مستیں لیڑہ ءِ ساربان آں
شرّیں تالہ ءِ کُربان آں
سبزل سامگی ءِ شھدیں توار سک تامدار اَت۔ ھمے وشگُٹّی ءِ سوب ءَ سبزل ءَ بلوچی گیدی سَوت ءُ ساز ءُ زیمر ءَ نوکیں رنگ ءُ دْروشمے بکشات۔ سبزل ءِ ھمُک چیھال ءَ کاپریں دلانی ھم رگ ءُ بند چست کُت اَنت۔ آروس یا چُکّانی سُنّت بزاں بُرُّک یا ھامین ءُ بْرنج رون ءُ بھارگاہ ءُ اے دگہ وشّی ءُ شادھیں روچاں سبزل ءَ گوں زیمراں سرجمیں بلوچستان وشنود کُت۔ سبزل ءَ گْوشتگ اَت کہ من چہ ابدُلّا سَوتی ءَ سک باز سکین زُرتگ۔ سبزل ءَ ابدُلّا سَوتی ءِ بازیں سَوت ھم گْوشتگ۔
سَوت بلوچی لبزانک ءِ یک جْوانیں تھرے کہ سک دیر اِنت گوں بلوچی لبزانک ءَ ھمگْرنچ اِنت۔ سبزل ءِ دل بُرّیں زھیروکاں مردم چہ واب ءَ گُڑینت ءُ پاد کُت۔ سبزل ءَ ھمُک سَوت ءَ چہ پیش دو یا سَے گال زھیروک گْوشتگ ءُ پد ءَ سوت ئِے بندات کُتگ۔ سبزل ءَ بلوچی سَوت ءَ را نوکیں رنگ ءُ دْروشمے دات۔ سبزل ءِ گال کاسگ چہ بلوچی گیدی سَوتاں سرکیل اَت۔ سرشپ ءَ بگر داں سُھب ءَ سوت ئِے جت ءُ دپتر ئِے ھم دیم ءَ نہ کُت پرچا کہ وانگ ئِے نہ زانت۔ آئی ءِ دپتر آئی ءِ دل اَت۔
سبزل سکّیں وتواک ءُ رھبند پْرستیں گشندھے اَت۔ نوکری ئِے کُت، پوریاگری ئِے کُت بلے کسے دیم ءَ وتی داست ئِے شھار نہ دات اَنت۔ ءُ چہ بلوچ راج ءَ ھم سک وشّ اَت۔ یکرندے من جُست کُت کہ بلوچ راج پر تو چون اِنت؟ گْوشت ئِے ‘‘اگاں بلوچ راج مہ بوتیں من سک نابود بوت آں۔ بلوچ راج ءَ من ءَ ھمنچو مھر داتگ کہ من سک باز بلوچ ءِ منّت ءَ گر آں‘‘۔ کسے زنگ ئِے نہ جت۔ چہ کس ءَ گِلَگدار نہ اَت۔ چہ کس ءَ لوٹ ئِے نہ کُت۔ باز وتواکیں گشندہ گْوستگ اَنت کہ شموشگ نہ بنت۔ چوش کہ سبزل سامگی، استاد ستّار، نورھان بزنجو، استاد گلام رسول دینارزئی ءُ دگہ گشندہ کہ دائم نمیران اَنت۔
سبزل سامگی ءِ زھیروک پُرکَشِش ءُ تامدار اِت اَنت ءُ انسان ءِ اندری مارشتانی جھگیری اِش کُت۔ سبزل ءَ اے ھم باز بر ءَ گْوشتگ کہ من چہ ھدامرزی ئیں ملّا کمالان ھوت ءَ ھم زھیروک ءِ سکین زُرتگ۔ بلوچ ءِ دودمان ءَ ساز ءُ زیمر ءُ لبزانک تاں ھست اَنت سبزل سامگی نمیران ءُ ابدمان اِنت۔
سبزل سامگی بلوچ گلزمین ءِ زیمر ءِ ھما جھگیر اَت کہ چہ کساس 1971 ءَ بگر دان روچ ء مرچی وتی راج ءِ لبزانکی جھگیر اِنت۔ سبزل سامگی بلوچ راج ءِ راجی ، دود ءُ ربیدگی ءُ گیدی گشندہ بیتگ۔ دود ءُ ربیدگی دیواناں گوں بلوچی بْراھداریں پوشاکاں دیوانانی بْراہ ءُ سپاہ بیتگ ءُ بلوچی ءِ جھگیری ءُ نمائندگی ئِے کُتگ۔
کیچ ءِ سرزمین پُرسیگ اِنت
میری ءِ کلات اَرسیگ اِنت
بے چاڑ اَنت کپوت بلّانی
سامی مچکدگ بژنیگ اِنت
لبزانک ءِ کلاتے پْرشتگ
ماہ چہ کَنڈّگ ءَ ایر نشتگ
گیدی ءِ ھمُک گُلپوشاں
سْیاھیں چادرے مانپوشتگ
