آئی آئی چندریگر ءُ باتِن ءِ مردُم – نبشتکار : مرتضٰی منصور

آئی آئی چندریگر تیرانی بڈّ ءَ اَت ، امبولینس ءُ پوجی گاڑیانی واہ ءُ زار اَت ۔ ٹَکّ ٹَکّ ءُ رکباری تیرانی توار گیش بُوھان اِت اَنت۔
من ھمُک ویڈیو ءُ اَکس ءَ پہ دلگوشی ءَ چارگ  اِت آں۔
من ءَ اشتاپ اَت باریں اِے رندی پِدائی کے ءُ کے اَنت ، ھمے گَڈ ءُ منجاں آزمان ءَ جمبرے ءَ مانشانت اِے نیمروچ ءُببیگاہی رنگ ءَ مٹّ اِت ۔ جمبر ءَ وتی ارس داشت نہ کُت اَنت۔ ڈلگ ڈلگیں تْرمپانی ریچگ ءَ بِندات بوت ۔ من ءَ  بالُو ءَ اَکسے گوں ایموجی ءِ ھوار دیم دات ۔ ایمجو ارس ءُ لمپ اَت ۔
اَکس ٹیوٹر ءَ چہ اسکرین شاٹ کُتگ اَت ۔
پروفائل ئِے پِدائی وسیم اَت ۔منی چم پہ اَکس ءِ شیئر ءَ کپت اَنت ، من ھمے مار اِت  نوتک ءَ منی وڑ ءَ بے روزگاری ءَ شیئرے نبشتگ پہ پِدائی سنگتاں۔
شیئر ءِ وانگ ءَ رند منی چم پہ شیئر ءِ بُرز ءَ نبشتگیں ( رخست اف آوار اوں سنگت ) ءَ کپت اَنت ،جمبر ءَ بلاھیں گَرندگے جت ۔  من یکّیں  وھدءَ دو رند ءَ  پچ دْرّہ اِت آں  ۔ یکّے گَرند ءِ توار ءَ دومی برز ءِ رخست اف ءِ نبشتگیں کَول ء گِندگ ءَ  ۔ ھمےساھت ءَ من ءَ ، منی باتِن ءِ مردُم ءَ توار کُت ءُ گْوشت
باتِن : ھاں ڈے چے بوت ترا  ؟
من ءَ اَنچوش گْوشت ئِے گْوش ئے من آئی پِت ءِ گنج ءُ ھزانگے وارتگ اَت ۔
من کِمار نہ کُت پد ءَ دلگوش بوت آں پہ نوکیں ھالے ءِ سرپد بُوَگ ءَ ۔
باتن : کندگ وَڑیں پریشتگے جت ءُ گْوشت ئِے ، اُو جھدکار ترا گْوشگ ءَ آں ۔
باتِن ءِ مردُم چوناھا منی دیم ءَ ھمُک ھبر ءَ اُوشت ءِ آماچ اَت  ۔  بہ گند ئے پہ نیکّیں نیّتے ءَ ۔
اِے شُوم سھی اَت من ءُ نوتک  ھبرے ءِ سر ءَ کمّو دلگران  بوتگ اَت اِیں ۔ باتن ءِ مردُم ءَ چمّ ٹنگریں اَنت ءُ گْوشت
باتن : تو نہ منّ ئے ، بلے سلمان ءَ مرچی سابِت کُت کہ من چہ ترا مُھکم تِرّیں جھدکارے  آں . من دیم کرینچک کُت ءُ چار اِت آئرا ءُ آئی من ءَ زھریں چمّانی سکّ دیگ ءُ چارگ ءَ ، منی چمّاں باتِن ءِ مردُم دو بوت اَنت ۔
باتن : من ءَ چو پِس کُشتہ ءَ مہ چار ، من زاناں ردیں ھبرے کُت ؟ من ءَ گوں نہ تُرسیں گالوارے ءَ جُستے کُت ۔
نا!! گپ آ نہ اِنت
من پسّہ دات
باتن : جھدکار ساھب گُڑا کُجام اِنت ؟
تو وت بے اَمَلیں مردمے ئے۔ بس پہ نام ءُ زُبان ءِ چالاکیءَ وت ءَ زندگ داشتگ۔ منی دل ءَ گْوشت دیم ءِ ایریں سْیہ چاہ ءِ کوپ ءَ ایشی ءِ سر ءَ بِہ جن ، بلے آئی سر پد ءَ منی سر اَت ۔
من گوں وت ءَ ھلوت ءَ گْوشت ،
اے اَنچوش رُستگ من ءَ چوش بِہ گْوش اِیت۔۔
باتن : ھاں تو چے سُکسُک کنگ ءَ ئے ؟
من گْوشت باتِن ءِ مردُم ، اگاں تو مردمے بوتیں ئے۔ من ترا گوں راھے شُت آں گوں ۔
باتن : ھاں ترا برداشت نہ بوت ناں راستیں ھبر ۔
گْوشت ئِے منی وشّ بھتی اِنت کہ من شُمئے وَڑیں مناپِکیں بلوچ انسانے  نہ آں ۔
ھمے اِنسان ھمے بلوچ ھمد ءَ دوست  اِنت سکّ وتی  اِنت
ءُ ھمد ءَ دُژمن بیت سکّ درامد اِنت ، شُما زانگ نہ  بَہ اِت  ۔
لھزائے ھاموش بوت ۔
من نہ گُش آں ما باتنی دْراہ پارسا ءُ شیر شُشتگیں ،مئے توک ءَ  ھم مناپِک ھست ۔ گِنداں منی باتن ءِ واجہ رد اِنت ، بلے  گْوشگ ءِ باریگ ءَ زُبان اِش گُنگ اِنت۔  من ءَ اے مھار تو وت سر ءَ دات ترا یات بیت ؟
من : کدی ؟ 
تو  شپے ءَ سکّ درد پالایگ ءَ اَت ئے ، تئی ارس ءُ لِمپ ھور اِت اَنت ۔ چم تئی سُھر سُھر اِت اَنت ۔تئی سگریٹ ءَ مِرگ ءِ نام نہ زانت  ۔ تو زنڈ بروتیں مردے ءِ اَکس  زوم کُت ءُ چار اِت دم پہ دم ءَ اُپ کَشّ اِت ءُ وت ءَ تسّلی  دیگ ءِ جھد کُت۔ من گرکیں ھِچّ گْوشت نہ کُت  ھمے ساھت ءَ ، پرچا کہ من نہ زانت کے میارگ ءُ کے بے میار  ۔
من ءَ یات اِنت ترا کماش اُوشو ءَ گْوشت برو کمّو آرام کن تو ھر شپ تاں سُھب آگہ ئے۔ روچ ءَ پد ءَ گیشّ چہ موبائل ءَ نہ بَہ ئے۔ تو گنوک بَہ ئے زوال بَہ ئے رَو ئے ۔
تو شُت نپاد ءِ سر ءَ تچک بوت ئے 
زنڈ بروت ءِ تیر سُپتگیں اکس ھِچّ چہ تئی چمّانی پُشت ءَ نہ لگُشت ۔
تئی چمّ بند اِت اَنت۔ بلے ارس چو پچیں چم ءَ رِچگ ءَ اِت اَنت ۔
نہ زاناں تو جزباتی بوت ئے ، بے سمائی یا پہ سما تو سوگند وارت کہ من مرچی ءَ دیم راست گْوشی ءِ  جھد ءَ کن آں ءُ راستیں ھبر ءَ دیم پہ دیم گْوش آں۔ اگاں من سر ءُ نام بِہ چاراں گُڑا بے ایمان اِنت ۔ گُُڑاا من ءَ گْوش ئے  تئی باتِن ءَ نوکیں زندے رست من وت مستر (خود مختار) بوت آں ۔
نوں گُڑا منی جُستانی جواباں زھر مہ گِر اگاں اِے پیسلہ تو پہ زانت ءُ سما کُتگ ۔
من زھر نہ آں گرک ءِ تو ، من پہ بے تبی پسّہ دات ۔
باتن : تو ءُ سلمان ھمّل گُڑا ھما اِنت کہ زھر بوتگ اَت ؟
اَلاھوت ولا ، پرچا زان ءَ ؟
من دیم تھار کُت ءُ گْوشت 
باتن : چہ من زان ءَ تئی کُجام ھبر چیر بوتگ کہ تو راز داری کن ئے ۔ ھاھاھاھاھا
ھو! ما دلگِران بوتگ ایں ۔تو وَ سرپد ءِ ھبر چے بوتگ ، گُنگ دروشمیں ھو ئے کُت ئِے ۔
باتن : گُڑا تو منی ھبر ءَ گوں تپاک کن ءِ یا ناں سلمان چہ ترا مُھکمیں جھدکارے بوتگ ؟
بِہ چار  باتِن ءِ مرد اِے ھبر انگت کس ءَ کیاس نہ کُتگ کہ من چہ پِلانی ءَ شر تر باں یا پلانی چہ من ۔اِشی ءِ پیسلہ ءَ دْراج کشّیں جھد ءُ  وھد ءَ ابید کسّ ءَ کُت نہ کنت ۔ اِے ھبر ءَ من پہ چمّ ءُ سر  کبول کن آن کہ نوتک چہ من ءَ گیش کُربانی ءِ جزبہ ، سِنچ ءُ زانگ ءَ چہ پُرکیل ءُ مھکمتریں جھدکارے وت ءَ سابِت کُت  ۔ ما اَنگت سپر کنوکیں بنی آدم اِیں ۔ باریں چتور ءُ چون بَہ اِیں ، دپ ءَ وَ ھر کسّ گْوش اِیت من ءَ چہ دیم بس اِنت ئے ۔
من : بلے اَسلیں ھبر ایش اِنت کہ کَے وت ءَ گوں اَمَل ءَ چون ثابت کنت ۔زندگیں انسان ءِ سر ءَ منی جند کم چَہ کم پھر نہ بند اِیت ۔
باتن : اگاں من رد مہ باں شُما بازیں انسان ءِ سر ءَ ایمان آرتگ گُڑا اِے پرچا ؟
بِہ چار باتن ءِ مردکو تا ھما وھد ءَ کسّے وتی کَول ءُ فیلاں ، اَمَل ءُ کِرداراں گوں دگاباز نہ اِنت ، آئی سر ءَ  بروسہ بیت ءُ کنگ لوٹ اِیت اُوں۔ مئے جُنز بروسھانی بنیاد ءَ دیمروئی کنگ ءَ اِنت ، ءُ دومی سنگت ءُ سنگتی تو بِہ گِند ئے سنگتی نامیں شے یے ءَ گوں آشنا نہ ئے ، بلے منی کِرّ ءَ سنگتی ءِ لوٹ ھمیش اَنت ۔
سنگت بروسہ ،سنگت  ستک ءُ بھیسہ ،سنگت مُھکمیں ھمراھداری  ءِ نام اِنت ۔ وت شُدیک ءُ سنگت ءَ لاپ سیر بہ کنت۔ وت آگاہ ءُ سنگت ءَ بہ واپین اِیت  ۔ وت پیادگ ءُ سنگت ءَ سوار بہ کن ، وتی سینگ ءَ تیراں سرد کن  ءُ سنگت ءَ رکّین  ۔
باتن : اے وَڑیں سنگت ھست تو گْوش ئے ؟ من ءَ باور نہ بیت ۔
باتنی واجہ من زاناں شُما چہ لھتیں چیز ءَ چِہ دلپْروش اِت، بلے وھد ءِ ھمرائی ءَ ھمُک ھما چیز گِر ءُ دار بیت۔ جُست ءُ پد بیت ، اِے بُوَگی چیز اَنت۔ بس گوں سَبر ءُ تھمبل ءَ کار لوٹ اِیت ءُ دِگہ یک گپّے من ترا گْوش آں۔  چوش کہ انّوں جھد ھمُک سنگت ءَ چکاسگ ءَ اِنت ، باریں گڑا کَے جَلّ اِیت  ءُ کَے چو ملّا جنداللہ ءِ وڑ ءَ جن ءِ بھانہ ءَ تچ اِیت ۔
سنگتی اَلّم ھست ، تو اگاں مکّاری مہ کن ئے تو ھم زان ئے کہ ھست ۔ اے وڑیں سنگتاں کہ ھر وھد ءَ اَمَلی دْروشم ءَ وتی سنگتی پیشداشتگ ءُ اِیشی ھمراھی ءَ دُژمن ءَ را اِے پیگام داتگ کہ تو مارا گُلام داشت نہ کن ئے ۔ اگاں تو زندگ بُوَگ ءَ نیل ئے، بلے مرگ ءِ پیسلہ مئے وتی اِنت ۔ تئی ھیال ءَ سنگتی دِگہ کُجام اِنت؟ ساہ ءُ سر  ءِ سودا ءَ گُڈّی ھمراہ سنگت اِنت ۔ منی وَڑیں کسانیں مردمے ایشانی سِپت ءُ ستا ءَ کُت نہ کنت ۔ اے لڑ چہ ھما مُھکمیں سر ءَ بندات بوتگ کہ آ وتی بچّ ءِ کُربانی ءَ چکّ ءُ پد نہ بوتگ ۔
باتن : من زاناں تو اُستاد اسلم ءُ پِدائی ریھان جان ءِ گپ ءَ ئے ۔
جی ھو! اِے ھبر چہ کسّ ءَ چیر نہ اِنت ۔
باتن : گُڑا تئی ءُ سلمان ءِ گُڈّی گِندُک کدی بوتگ ؟
یار اِے روچ منی واستا سک یاتگار اِنت۔ شھید میجر پِیرّک جان ءِ ھمرائی ءَ نوتک جان ءِ گُڈّی دیدار بوتگ اَت ، پد ءَ بس یک ءُ دو رند ءَ کسان کسانیں ھال ءُ ھبر بوتگ ، بلے پیش ءِ وڑ ءَ  اِنّا ۔
اِنّا ءَ را لانت اِنت ۔
بس منی دُوا اِنت ، کل شھیدانی گُڈّی جاہ وشّ ءَ چہ وشّ تر بات ءُ پُشتپد ءِ سنگتاناں ھُدا توکل ءُ جھد کنگ ءِ برداشت بِہ دنت ۔
من  ءُ آئی ءَ ھور ءَ آمین کُت ۔
باتن : دِگہ گُڑا
سبر سبر سبر تو منی نُکّ ھُشک کُتگ کہ تو گُھے  وارتگ ،تو گْوشتگ من راست گْوش آں ۔ من ترا وتی بابت ءَ جُستے کن آں باریں چاراں تو چینکس راست گْوش ئے ، پرچا کہ من وت ءَ چہ ھر کسّ ءَ گھتر زاناں۔
باتن : بِہ چار من زان ءَ تئی اِنا ءَ جَھ جتگ ، تو دانکہ من ءَ وتی دیم ءَ پشلی ءَ مہ گِند ئے زان ءَاِیمن ءُ سارت نہ بَہ ئے ۔پمیشکا کہ من تئی ھمُک ھبر ءِ دیم ءَ اُوشت ءِ آماچ آں ، شمئے زِدّ ، کست ءُ کُنّت ءَ شُمارا اِد ءَ آرتگ ءُ سرکُتگ ، بلے پُشت ءَ کِنزگ ءُ کستر بُوَگ نیست۔ وتی سرءِ ھبرءِ ایربرگ زاھے پہ شما ، ھمے وڑیں اِیمانداری ءُ راستی جھد ءُ آشوبانی  زوالی ءِ سَوَب جوڑ بیت ۔ وش بَہ ئے شر یا زھر  ۔
من : تو منی جست ءِ جواب نہ دات ؟
باتن : اَنّوں نا
من : پرچا انوں نا
باتن : بس من ءَ واب ءَ گِپتگ
من : درد! واب ءَ گِپتگ
ترا گّوش آں بوشت نا، اگاں تو شُت ئے شرّ نہ بیت ۔
باتن : چے کن ئے تو  ؟
وت ءَ کُش ئے ؟
وت ءَ جن ئے ؟
وت ءَ گوں زھر بَہ ئے ؟
چوشیں ایمان ءُ راستی شُمارا نیست کہ گوں وت جنگ زُرت بہ کن اِت۔  وت ءَ وت ملامت بہ کن اِت ۔ یک راستیں جھدکارے ءِ توک ءَ اے شری بنت ، بلے ناکہ تو! تئی کِر ءُ گور ءِ مردُمانی توک ءَ ۔ بس شما شر اِت پہ یکّے دومی ءِ رد سابِت کنگ ءَ ،  دومی ءَ جھل ءُ وت ءَ بُرزتر  کنگ ءَ ، بِل! منی دپ ءَ پچ مہ کن اے شپ ءِ نیم ءَ  ۔
ھیر شپ وشّ بات تئی
زندگ بَہ اِیں گندگ بہ اِیں ۔۔۔۔۔۔۔