من پہ کار ءُ روزگارے ءَ در کپت آں انچو سرکپان اِت آں کہ جاھے ءَ من ءَ کارے دست کپت ، کار کارے پگار اوں شَر اِنت ، نا وشیں گپ اِش اِنت کہ مِرگ ءِ بیم ھم ھست۔
بَلے چے بہ کن آں! بیوس آں ، زھگ لاپ لوٹ اَنت، ما ھر نیمگ ءَ مرگ ءِ دیمپان ایں ۔ کار مہ کن ایں گْژن کُش اِیت،
گْژن ءِ ھلاس کنگ ءِ جُھد بہ کن اِیں کار سک گْران اِنت ۔ منی بزّگیں ماس گْوشت” اَبّا گوں تو کار نہ بیت” ،من گْوشت” ماتی جُھد کن آں کہ زھگ لاپ لوٹ اَنت ، وانینگ ھم لوٹ اَنت، سالے یک رندے ائید کَیت آئید کُربانی لوٹ اِیت، اگاں کار چون کہ ھست من اَلّم کار کن آں ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔”.
بَلے مئے سیادے ھمے کار ءِ مستِر اِنت زرّ ئِے ھست ، مردُمانی کار گِرّگ دْرست ھمائی دست ءَ اِنت ،بلے ھِچ بزّگ نہ کنت کار ءُ بار کنت ، ھمے بزّگیں مردُم کہ آئی ءِ کِرّ ءَ کار ءَ اَنت ھمیشانی پُشت ءَ واجہ ءِ نام مزن اِنت.
آ ” ھر ساھت ءَ ھبر کنت ءُ گْوش اِیت” لشکر جتگ آباد بیت بلے لاپ لشکر آباد نہ بیت”. بزّگی ما سگ اِتگ۔
بکول ء سید ھاشمی ئیگ ءَ
"سُچ اِیت وَٹ ُءُجُش اَنت تیل نام چراگ ءِ نوک اِنت”
منی ماس ءَ من ءَ گْوشت” ابّا تو بیا وتی ملُک ءَ لوگانی دیم ءَ بہ بُو ، ما پہ تئی چارگ ءَ ھیران اِیں” ۔ من ماس ءَ را گْوشت” ماتی تو وت زان ئے بلوچستان مھشر ءِ میدانے جوڑ بوتگ ءُ جنگ اِنت ، زُوراکیں دْژمن مارا بارت ءُ کُش اِیت، مرچی چینچو بلوچ پُسگ کہ گار ءُ بیگواہ اِنت ، چینچو ورناھانی لاش ما گیابان ءَ کپتگ ،درمُلک ءَ نِندگ نہ بیت ، بلے ملُک ھم نندگ ءِ وڑ ءَ نہ اِنت ۔ ھر کس دِگہ ملُک ءَ وتی دیم ءَ دیان اِنت ءُ روان اِنت ، پمیشکا اے جاورانی تہ ءَ من ملُک ءِ آیگ ءِ وڑ ءَ نہ آں، زھگانی ھیال ءَ بِدار من دیم ءَ جنزان آں باریں سر کُجا بہ کپ اِیت،اگاں زندگی ءَ موہ دات ءُ چہ مَرگ ءَ رک اِت آں ، جاورھال گھتر بوت اَنت گُڑا من اَلّم کا آں "۔
ماس ءَ من ءَ گْوشت” گُڑا بلوچے بہ بو! ".
من پہ ھیرانگی پسّو دات ” من وَ بلوچے آں دِگہ چِہ بلوچ بُوَگے لوٹ ایت” ؟
مات ءَ پہ شانے درّائینت ءُ گْوشت” اَبّا وتی کوم ءَ گوں مھر، زمین ءِ ارزِشت ءَ بزان ،سِلکاریاں چَہ دُور بُوَگ بلوچ بُوَگ ءِ نِشان اِنت،شَر ءُ گَندگ ءِ پرک ءَ بزان ، گوں ھمراھاں مھروان ببُو، سنگتی بہ کن ، یکّے دومی ءِ درد ءَ بہ مار، منی ناکوزتک کار ءِ مستر ءُ ذمہ دار اِنت ، آئی ءِ کدر ءَ بہ کن دیوانانی تہ ءَ ایر ئِے مجن ءُ مہ ڈوبار ئِے ،چی ءَ کہ دُگنیا مرچاں شَر نہ اِنت ءُ ھر کس مُناپِک اِنت،اگاں کسے ءَ کدرے دات نہ کن ئے بلے دیوانانی تہ ءَ آئی ءِ ڈوبارگ یلہ کن ۔ وتی نِزوریاں بہ کشّ ، چی ءَ کہ دومی ءِ اِیرجَنَگ شرّیں کارے نہ اِنت۔ وتی کردار ءَ شَر بہ کن ، دُگنیا ءِ گپّاں گوشبدار ، بَلے کسے ءِ رندگیری ءَ مہ کن ، اگاں منی سیاد ترا کار گِیت تو وتی کار ءِ سر ءَ اِیماندار ببُو ، وتی نان ءَ ھِلال بہ کن ، وتی ھیدانی کدر ءَ بہ کن ، دِگر ءِ گپّاں گُوشبدار بَلے کوہ مہ بو ءُ جواب مہ دے ، وت وتی دل ءُ دماگ ءَ چَہ بِہ جیڑ ءُ دِگر ءِ کار ءَ پہ وشنامی وتی نام ءَ مہ کن ، وتی زندگ بُوَگ ءِ ھاتِر ءَ شرّیں کار بہ کن ، اِیمانداری بہ کن”.
بلوچی ءَ گپّے گْوش اَنت” کار ءِ نام کارچ”
من چہ مات ءِ اے پنت ءُ سوجاں پد گْوشت” ماتی تو دل ءَ مہ کن بلے من تئی سیاد ءِ کِرّ ءَ ھِچ وڑ ءِ کار ءِ وڑ ءَ نہ آں ،من پہ وت دِگہ کارے چار اِتگ۔۔۔۔۔”.
ماس ءَ گْوشت” اَبّا کُجا کہ کار کن ئے کار لوٹ اِیت ، منی چُک روزگار کن ئے ھر کس ترا دوست دار اِیت”.
من وت ھیراناں چے بہ کن آں ، منی دل ءِ لوٹ اِنت کہ زندگی ھست بَلے یکروچے چوناھا مر اِیت ءُ روت ،جنگ ءِ ھمراہ بِہ بَہ آں گُڑا جنگ مردِم ءَ زندگ کنت ۔ کَوم ءِ درد مارگ لوٹ اِیت ، بلوچ وت یک پُرگنجیں زمینے ءِ مالک اِنت ، بلے پہ روچ ءُ شپ ءِ شام ءَ تگ ءُ تاچ کنت ۔ نوں منی دل ءِ مُراد ھمیش اِنت کہ من راجی جُنز ءَ گوں گون بِہ بَہ آں ، چی ءَ کہ من پہ جُھد ءَ ھچّ کُربانی نہ داتگ۔ بلے ھمے ھست کہ انگت دُژمن ءِ دیم ءَ سر جھل نہ کُرتگ ، من یک جُھدکارے ءِ کِرد پیلو کت نہ کُرتگ ، بلے بلوچے آں ءُ بلوچ ءِ زھگے آں۔۔۔۔۔۔
، مرچی من ھم ھمے راہ ءِ مُساپِرے آں بِلّے کہ من درملک ءَ آں بلے کِسہ دیم ءَ روان اِنت،ھما ھمراہ کہ کُلیں بلوچ ءِ جُھدکار اَنت وتی گْواچن ءَ بِہ زان اَنت ءُ گْواچنیں بلوچ بِہ بَہ اَنت پہ بلوچ راج ءَ جُھد بہ کن اَنت،اگاں اے وھد ءَ ھم ما نِشت ءُ یکّے دومی ءِ پاد چِکُّوکائی کُت گُڑا پہ جزم بِہ زان ایں کہ بلوچ جُھد نزور بیت، اگاں بلوچ ءِ جُھد نزور بوت گڑا اے جنگ ءِ نزور بُوَگ ءِ زِمہ وار لیڈر ءَ بِہ گر داں ما جھدکار ءُ ھر باسک ایں۔۔۔۔کُلیں آزاتی لوٹوک زمہ دار اَنت،پرے ھاتِر ءَ کہ دُژمن ءِ اِرادھاں ما نا آشنا ایں.
دُژمن مرچی چین، سئودی ءُ دنیا ءَکُلیں مُلکاں پہ مئے راجی جُھد ءِ ھلاس کنگ ءِ ھاتر ءَ پِنڈگ ءَ اِنت، مئے ماس ءُ گْوھارانی اِزّت ءَ لگتمال کنگ ءَ اِنت ما انگت پرچا یکمُشت ءُ یک راہ نہ بَہ اِیں؟
وھد ھمیش اِنت جنگ ءَ جنگ ھلاس کنت ، بلے تِپاک ءُ یکمُشت بُوَگ الّمی اِنت.
