مَک ءَ را مسک مہ گُش جَور ءَ آسمی نہ گْوش اَنت
چراگ ءِ شپکدگ ءَ روچ ءِ ھاکمی نہ گْوش اَنت
اتا بہ جزم کہ دنیا ءُ دین ءِ سوداگر
پکیر ءَ پیر گْوش اَنت شائر ءَ ولی نہ گْوش اَنت
یا
بیا کہ استالاں جتگ پُل ماں شپ ءِ گیوار ءَ
ماھکان ءَ اوں وتی آب ءِ رواں شنگینتگ
یک اتا شادے نہ اِنت دْریگتیں بوتیں یکّے
اے تئی ڈیلّ ءَ جھانانی جھاں شنگینتگ
یا
کَے ماں ویراناں چراگاں بال اِیت
دل گنوک اِنت کہ شپاں ڈوبار اِیت
بد ھما اِنت کہ منی مرگ ءَ پد
کَیت منی کبر ءِ سروناں نال اِیت
بلوچی شائری ءِ سپہ سالار اتا شاد ءِ شائری ءِ زِر بے گْواز اِنت۔ اتا شاد ءَ چہ لبزانک ءِ نیلبومیں زر ءِ تھتال ءَ لال ءُ مُروارد ءُ لُولُو ءُ مرجان دابیں گال ءُ گُپتار ماں شائری زبان ءَ پہ دابے کماتگ ءُ پہ وتی بزّگیں راج ءَ شکساتگ اَنت۔ کہ داں مُز روچ ءَ نمیران اَنت۔ گار ءُ بیگْواہ یا چہ ھاک ءُ دنز ءُ کوڑواں لیگار ءُ پولنگ نہ بنت۔
تو بُگُش ھرچی ءُ من ھچّی مہ گْوشاں بیت نہ کنت
تو بہ کن کھر من ءَ مھر بہ بیت چوش نہ بیت
من اگاں دْرچکیاں دے آس منی بالاد ءَ
بلے پہ نپتے ءَ کوھے بہ سُچ اِیت چوش نہ بیت
چوش اتا بیت کہ شپ ءِ شار بہ بیت ماہ ءِ سِتر
روچ پہ شارے ءَ اندیم بہ بیت، چوش نہ بیت
بلوچی لبزانک ءِ گْوستانک ءَ دگہ بازیں جوانیں ندکار گْوستگ ۔ اتا شاد چہ ھمایاں یکّے۔ اتا شاد بلوچی ءِ ھما ندکاران اِنت کہ بلوچی زبان ئِے چہ مُلّائی دور ءِ تھاریں کورچات ءَ در کُت ءُ نوکیں رُژنے دات ئِے کہ مرچیگیں پدریچ ھم ھمے رھبند ءَ گام جنان اِنت۔
یکّے من کہ ماں زِرد ءِ انگراں بچکنداں، زَراں
یکّے آ کہ مں نود ءِ ساھگ ءَ وشّان نہ بیت
زرد ءِ وشی ءُ رُژن ءِ ایمنی ھر ھند ءَ نہ اِنت
ھر جاہ کہ کدم اَھدانی کپ اَنت بولان نہ بیت
اتا شاد ءِ شائری ءِ بابت ءَ منی ڈولیں نا بزانتے چمشانک دات نہ کنت۔ بلے یک وانوکے ءِ بستار ءَ دل ءَ پنت دات کہ چیزے نبشتہ بہ کناں۔ ءُ وتی دل ءِ پاھاراں بہ تمیناں۔
تو روچ ءِ واجہ ئے استال ءُ ماہ ءِ واھند ئے
ترا کہ پجّاہ میار اِیت چشیں شپ ءَ را سوچ
کُش اِیت واھگاں پہ روژنائی ءِ نام ءَ
دل ءِ چراگ ءَ تھار اِیت، چشیں شپ ءَ را سوچ
من چہ دیوان ءَ دیر بیتگاں بلے منی چم گوں دیوان ءَ سک بیتگ اَنت۔ انچوش کہ بلوچ گْوش اَنت
"سَیْد چراِیت بلے چمّ ئِے گوں ماتبند ءَ سَکّ اَنت”
پد ءَ اے دیوان ءِ سنگتاں گْوشتگ اَت کہ کساس 35 لَکّ ءِ کتاب اے سئیں روچاں بھا بیتگ کہ پہ بلوچی ءِ باندات ءَ یک جوانیں مستاگے۔ چریشی ءَ اندازہ جنگ بیت کہ بلوچی ءِ وانوک سک باز ودّ اِتگ اَنت۔ چوش کہ کیچ بلوچی لبزانک، زبان، ساز ءُ زیمل ءِ بُنزہ اِنت۔ کتاب ءِ شَیدائی ھم باز اَنت۔
"آدینک ءَ چار ئے تو وت ءَ گند ئے بلے کتاب ءَ چار ئے تو دنیا ءَ گند ئے”
وازی مگیج ھُور ءُ بھشتانی تْرانگ ءَ
دِین ءَ زبھر کنت کَج ءِ لھمیں بدن من ءَ
زَیمیں زُبان زپت اِیت بلے شاد انگت ءَ
وائے وتن من ءَ، منی وائے وتن من ءَ
چاگرد ھما وھد ءَ دیمروی کنت کہ کتاب بہ وان اِیت، زانت بہ شوھاز اِیت۔ ءُ زانت ترا کتاب ءِ اندر ءَ رس اِیت۔ تمردیں چاگرد تمردیں پدریچے ودی کنت۔ تمردیں پدریچ گُلزمینے آجو کنت۔ یک پجّارے ودی کنت۔ باید اِنت کہ اے دابیں دیوان دائم ءَ دارگ بہ بنت داں کہ مئے پدریچ وت ءَ مہ شموش اِیت۔ وتی بامرد ءُ وتی راجپھازاں یات بہ کنت۔ وت ءَ بہ زانت ءُ پجّاہ بیار اِیت۔ گڈسر ءَ من بلوچستان اکیڈمی کیچ ءِ واکدار ءُ باسکاں اے دیوان ءِ سوبمندی ءِ مبارک بادی ءَ دیاں ءُ امیت کناں کہ آ مدام چشیں دیوان دار اَنت ءُ ورنایانی رھشونی ءَ کن اَنت۔
زند پہ جیڑگ ءُ مَرگ پہ مودگ ءَ ارزان نہ بیت
ھُشکیں نندگ ءُ زالی زارھاں گُزران نہ بیت
جی او گلزمین نور شنزان کنت ماہ ءِ جنّت ءَ
اَھد ءَ پَل کُتگ نی روچ پد ءَ سوچان نہ بیت
بلوچی لبزانک دیمروی کنات
بلوچی لبزانک ءِ دژمن بے سوب بات اَنت
***
