بالاچ ءِ میتگ | آزمانک | جنگی ورنا |

0
59

بالاچ یک راج دوست ءُ زمین دوستیں مردمے اَت آئی مُدام وتی راج ءِ ھکّ ءَ پہ تْران کُرتگ ءُ وتی میتگ ءِ ورناہ ءُ کماش زھگ ءُ زالبُول پہ وتی ھکّ ءِ پچگرگ ءَ توار چست کنگ ءِ سوج داتگ اَنت۔ بالاچ ءَ مُدام وتی میتگ ءِ ورناھاناں گیش وانگ ءُ زانگ ءِ سوج داتگ اَت، ھمُک بیگاہ ءَ وتی میتگ ءِ کُلیں گونڈو یکجاہ کُرت اَنت ءُ آیاناں بلوچی درس ءُ سرپدی دات۔ ھمے وڑ ءَ بالاچ ءِ میتگ ءَ یک میرے ھست ءَ، میر ءَ را اے دوست نہ ات کہ بالاچ میتگ ءِ گونڈواں درس بہ دنت ءُ سرپد بہ کنت، پرچا کہ بالاچ ءِ میتگ ءِ میر سرکار ءِ مردُمے اَت ءُ آئی لوٹ اِت کہ ما دمگ ءَ نِشہ ءِ باپاری کن اِیں ءُ میتگ ءِ ورناھاں نِشہ ءِ آماچ کن اِیں دانکہ اے وانگ ءَ دُور بِہ بَہ اَنت ءُ وتی راج ءِ گُلامی ءِ درد ءَ مار اِت مہ کن اَنت۔ میر ءِ مردُماں نِشہ ءِ باپاری ھمک جاھاں بندات کُرتگ اَت ءُ میتگ ءِ ورناہ ءُ کماش، زھگ ءُ زالبُول دُرس ھمے بدّیں ھِلّت ءِ آماچ بوگ ءَ اِت اَنت۔

بالاچ ءَ دیست میر ءِ مردُم میتگ ءَ نِشہ ءِ باپاری کنگ ءَ اَنت، گُڑا بالاچ ءَ آوانی اے کار دیست میر ءِ مردُماں وتی میتگ ءَ ھبر ءُ ھال کُرت کہ دگہ برے مئے میتگ ءَ نِشہ ءِ باپاری ءَ پہ درا مہ بہ اِت۔ مئے میتگ ءِ مردُم شما گوں شُومیں نِشہ ءَ تباہ کُرتگ اَنت، میر ءِ مردُماں بالاچ بیھار دات ءُ گْوشت کہ تو مئے میر کار ءَ وت ءَ مان مہ کن کہ پرتو شر نہ بیت، بالاچ ءَ بے تُرس ءَ گْوشت کہ پہ من شر بیت یا نہ بیت دگہ برے اگاں شما اے میتگ ءَ درا بوت اِت گڑا پہ شما شر نہ بیت، ھمے وڑ ءَ بالاچ ءَ اے روچ ءَ میر ءِ مردُم ھبر ءُ ھال کُرت اَنت ءُ چہ وتی میتگ ءَ در کُرت اَنت۔ گُڈّی روچ ءَ پدا میر ءِ مردُم ھمے میتگ ءَ اتک اَنت ءُ بالاچ ءِ پٹ ءُ لوٹ ءَ، بلے آیاں بالاچ ءَ گوں ڈیک نہ وارت ءُ آیاں بالاچ ءِ مات ءَ گوں پہ بالاچ ءَ کلوھے دات کہ

بالاچ اتک بِہ گْوش کہ میر ءَ ترا لوٹ اِتگ کہ من ءَ گوں تو کار ھست بْیائے منی لوگ ءَ۔
مات: ھو شریں بالاچ شھر ءَ شُتگ کَیت من گْوشاں بالاچ ءَ ۔
میر ءِ مردُم درآتک ءُ شُتاں، سُبارگ ءِ وھد اَت کہ بالاچ آتک لوگ ءَ وتی گْوھار ماھو ءَ توار کُرت،
ماھو او ماھو! بْیا من پہ تو بازار ءَ کتاب آرتگ گوں۔
ماھو ءَ پسّو دات ءُ گْوشت شریں من پیداک آں۔
ماھو آتک ءُ بالاچ ءِ کِرّ ءَ نشت ءُ کتاب ءِ چارگ ءَ لگ اِت ءُ ماھو سک باز وش بوت کہ پہ من کتابے آرتگ ئے،
ماھو ءُ بالاچ نِشتگ اِت ءُ گپ ءُ تْران کنگ ءَ اَت اَنت کہ بالاچ ءِ مات اتک ءُ گْوشت ئے، بالاچ جان مرچی میر ءِ مردُم اتکگ ءُ گْوشتگ اِش کہ ترا میر ءَ لوٹ اِتگ۔
بالاچ یکبرے ھیران بوت ءُ جیڑگ ءَ لگ اِت ءُ پدا گْوشت ئے شریں امّا من رواں باریں میر ءَ چے ءَ من ءَ لوٹ اِتگ،
مات ءَ گْوشت ھو شریں برو باریں چی ءَ لوٹ اِتگ میر ءَ

بالاچ چہ گِس ءَ درکپت ءُ دیم پہ میر ءِ گِس ءَ شُت ءُ دیست کہ میر ءِ گِس ءَ مزنیں کچّے ءَ سِلاہ بندیں مردُم نشتگ، یکبرے بالاچ ھیران بوت ءُ پدا وتی دل ءَ ھمے گْوشت ئے کہ اے میر ءِ پھازدار اَنت، بلے اے میر ءِ پھازدار نہ اتاں، بلکیں پاکستانی لشکر ءِ کُشندہ ٹولی ءِ کارمند اِتاں۔ میر ءَ دیست کہ بالاچ اِنت اتکگ، میر ءَ توار کُرت بالاچ بیا اِد ءَ بہ نند۔ بالاچ اتک ءُ میر ءِ کش ءَ نشت ءُ کمیں وھد ءَ پد میر ءَ را بالاچ جُست کرت
میر ھیر اِنت باریں منا پہ ھیری لوٹ اتگ، میر ءَ گْوشت
ھو بالاچ من ترا لوٹ اِتگ کہ تو زی مئے مردُم ھبر ءُ ھال کُرتگ ءُ چہ وتی میتگ ءَ در کُرتگ اَنت۔
بالاچ ءَ گْوشت ھو میر! تئی مردُم مئے میتگ ءَ کایاں نِشہ ءِ باپاری کن اَنت، پمشکا من آیاں ھبر ءُ ھال کُرتگ کہ مئے میتگ ءَ اے وڑیں سلّیں کار مہ کن اِت۔

میر ءَ بالاچ بیھار دات ءُ گْوشت کہ بالاچ اگاں تو وتی سلامتی ءَ لوٹ ءِ مئے کارانی مْیان ءَ وتی دست ءَ  مان مہ کن، اگاں نا گڑا ما ترا آوار جن اِیں یا کُش اِیں۔
بالاچ ءَ گْوشت کہ میر مرگ ءِ بیمّ ءَ من ءَ مہ دئے، بلکیں ھما مردماں مرگ ءِ بیمّ ءَ بہ دئے کہ آ چہ مرگ ءَ تُرس اَنت ءُ من چہ مرگ ءَ نہ تُرس آں، من ءَ مرگ ءِ بیمّ ءَ مہ دئے۔۔۔۔۔
بالاچ ءَ اے گپّ گوں میر ءَ گْوشت ءُ در کپت دیم پہ وتی گِس ءَ شُت ءُ سر بوت آئی مات ءَ جُست کُت
بالاچ میر ءَ چے گْوشت باریں، چی ءَ ترا لوٹ اِتگ ئے؟

بالاچ ءَ گْوشت ھو امّا میر ءَ من ءَ لوٹ اتگ کہ تو پرچا مئے مردُماناں نشہ ءِ باپاری ءَ نہ اشتگ، ءُ مئے مردمانی کارانی تہ ءَ وتی دست ءَ مان مہ کن کہ پرتو شر نہ بیت،
مات ءَ گْوشت بالاچ گڑا تو چی ءَ آیانی کاراں وتی دست ءَ مان کن ئے، تو زان ءِ کہ آ زُوراکیں مردُم اَنت ءُ ترا تاوان دات کن اَنت، بالاچ ءَ گْوشت انّا امّا! اے من ءَ ھِچّ کُرت نہ کناں، من چوں آیاں نِشہ ءِ باپاری ءِ موکل ءَ بہ دیاں، من چوں وتی راج ءِ تباھی ءَ وتی چمّانی دیم ءَ بہ گِنداں ءُ ھِچّ مہ گْوش آں، من داں وتی زند ءِ گُڈّی ساھتاں وتی راج ءِ رکّینگ ءِ جھد ءَ کن آں۔
مات ءَ گْوشت شریں منی بچّ! تو وت شر زان ئے، بلے من پرتو سک تُرساں کہ میر شُومیں مردُمے ءُ ترا آوار جنت ءُ بیگواہ کنت،

لھتیں روچ ءَ پد بالاچ وتی سنگتاں گوں ماں کوھاں پہ سیل ءُ سواد ءَ شُت، اُود ءَ بالاچ ءَ دیست کہ چار پرپٹ ءَ ھشت سِلاہ بندیں مردُم سوار ءُ دیم پہ بالائی ءَ روگ ءَ اَنت، بلے آیانی دیم بند اِت اَنت۔ بالاچ ءِ ھمراھاں یکّے ءَ گْوشت کہ آ سرمچار اَنت روگ ءَ اَنت، بالاچ آیاں دیست سک وش بوت کہ مرچی من وتی راجپھازاں گوں وتی چمّاں گِندگ ءَ آں،

بالاچ ءِ دل ءَ ھست اَت کہ من ھم سرمچاراں گوں ھوار بہ باں، بلے بالاچ وتی سنگتاں گوں اے گپّ پدّر نہ کُرت ءُ وتی دل ءَ ھمے پیسلہ کُرت کہ من ھم ھوار باں، بالاچ گِس ءَ اتک ءُ وتی سنگتے ءَ گوں رھوت کُرت ءُ گْوشت ئے کہ من گوں سرمچاراں کوہ ءَ روگ لوٹ آں، آئی سنگت ءَ گْوشت اے شریں گپّے، تو کہ روگ لوٹ ئے من وتی سنگتے ءَ رھوت کناں ترا دزگِر اَنت۔ دو روچ ءَ رند بالاچ ءِ سنگت ءَ ھال کُرت ءُ بالاچ ءَ گْوشت کہ باندا مھلہ بْیا من تو ھوار رَو اِیں۔
بالاچ ءَ ٹیلپون کٹ کُرت ءُ وتی مات ءَ را توار جت ءُ گْوشت،
امّا من باندا سپرے ءَ روگ ءَ آں، منی گُداں یکجاہ کن کہ من باندا مھلہ درکپ آں۔

مات ءَ جُست کُت ھیریں منی بچّ! ءُ تو دُور روگ ءَ ئے ؟
بالاچ ءَ گْوشت ھو امّا ھیر اِنت! من وتی سنگتے ءِ گْور ءَ رواں ءُ پدا لھتیں روچ ءَ پد واتر کایاں،
بالاچ سُھب ءَ مھلہ چہ وتی گِس ءَ درکپت ءُ سنگت ءِ گِس ءَ شُت، یک نیمگے میر ءِ مردُم پہ بالاچ ءِ آوار جَنَگ ءَ میتگ ءَ گردگ ءَ اِت اَنت، بلے بالاچ آیانی دست ءَ نہ یتک ءُ بالاچ چہ میتگ ءَ درکپتگ اَت۔
بالاچ ءِ مات ءَ بالاچ ءَ پون کُرت ءُ گْوشت ئے کہ منی بچّ بالاچ جان وتی ھیال ءَ بِدار کہ میر مردُم تئی آوار جَنَگ ءَ پہ دُرسیں میتگ ءَ یلہ اَنت۔
بالاچ ءَ گْوشت شریں امّا! تو وت ءَ پریشان مہ کن من پھریزیں جاھے ءَ سر بیتگ آں ءُ بالاچ ءَ پون کٹ کُرت، ھمے پون ءَ پد بالاچ مزنیں وھدے ءَ رھوت کُرت ءُ نا کہ واتر گِس ءَ شُت، بازیں مُدّتے ءَ پد یک نوکیں نمبرے ءَ آئی ءَ پونے اتک، پون آئی گْوھار سمّل ءَ چست کُرت
سمّل: ھلو” تو کئے۔۔۔؟
آدیم ءَ پسّو اتک کہ من بالاچ آں تئی برات
سمّل ءَ آئی توار اِش کُرت ءُ سک گل ءَ بال بوت ءُ مات توار کُرت ءُ گُشت ئے امّا لالا ءِ پون اتکگ، سمّل ءَ گوں بالاچ ءَ تْران کُرت ءُ جُست کرت،
لالا! انچو وھد اِنت تو کُجا بوتگ ءِ ھچ ھال نہ کُرتگ ئے۔۔۔؟
بالاچ ءَ پسو دات گْوشت: ھو من نیٹورک ءَ نہ بوتگ آں، پمشکا ھال نہ بوتگ۔

سمّل: ھاں شریں لالا تو کدی واتر گِس ءَ کائے، مارا پہ تو سک زھیرے کُرتگ۔۔۔؟
بالاچ ءَ پسّو دات من ءَ پھل کن منی گْوھار، من نوں گِس ءَ اتک نہ کن آں،
سمّل ھیران بوت ءُ جُستے کُت، پرچا لالا جان تو اتک نہ کن ئے۔۔۔؟
بالاچ ءَ پسو دات ءُ گْوشت ھو منی گْوھار! من پمشکا اتک نہ کن آں پرچا کہ من پہ وتی ڈیھ ءِ آجوئی ءَ تپنگ زُرتگ ءُ گوں سرمچاراں ماں کوھاں درکپتک آں۔ نوں اگاں من گِس ءَ بیاھاں ھما وھد ءَ کایاں کہ من ءَ چار ورناہ وتی کوپگاں زورنت ءُ کاراں گِس ءَ سر کن اَنت، پرچا کہ اے راہ ءَ کہ من دراتکگ آں اے راہ ءِ گُڈّی منزل آجوئی اِنت ءُ آجوئی ھون لوٹ اِیت۔ داں ما وتی دیمونی ءَ نہ دئے اِیں، چو ما آجوئیءَ گِپت نہ کن اِیں، چی ءَ کہ پہ آجوئی ءَ مارا کُلّاں دیمونی دیگ لوٹ اِیت

***

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here