مند ھما مند ءُ پازلؔ ءِ مند اِنت
اے گْور ءَ جنگ ءُ آ گْور ءَ جنگ اِنت
اوھے من باتاں کہ دل گُل ءِ تنگ اِنت
ماھل ءِ مھنائیں گُشان شِنگ اِنت
آزمان پولِنگ ءُ زمین تَنگ اِنت
مادر ءِ سِتریں شال چُنڈ چُنڈ اِنت
للّہ ءِ باسک مند ءِ جیئندؔ اِنت
میر بلوچانی میزریں ھند اِنت
چاکرؔ ءُ گْوھرامؔ ءِ پد ءُ رَند اِنت
اِزّت ءُ ننگ ءِ جِدّی پارسنگ اِنت
پازلؔ ءُ کاسمؔ، گُلجانؔ سوگاتیں
ھالدؔ ءُ دلجانؔ مند ءِ بانداتیں
مرچاں لھتیں وتگڑیں رِند کہ وت ءَ رِند گْوش اَنت۔ ایشاں مند ءِ گْوستانک، مند ءِ نام ءُ مند ءِ ارزشت پولنگ کُتگ۔ دگہ لھتیں زالبول اَنت کہ وانندہ ءُ راج دوست وت ءَ گْوش اَنت۔ بلے پوجی جرنل ءُ کرنلانی کارگشاد اَنت۔ گوں پوج ءَ ھمکار اَنت۔ گوں پوج ءَ ھمزان ءُ ھمنِکان ءُ ھمدیوان اَنت ءُ بلوچ ءِ مُکبری ءَ کن اَنت۔ بلے اے کَلپیں رند ءُ راجدوست یزیدی لشکر ءِ دزگُلّ ءُ کازبُنی اے جھد ءَ داشت نہ کن اَنت۔ ھمے وتگڑیں رند ءُ وتگڑیں راجدوست کہ پوج ءِ چریک اَنت۔ وت ءَ مند ءِ جھمنند گْوش اَنت۔ ھمے کُھتی گپّے کہ اے وت ءَ مند ءِ جھمنند گْوش اَنت۔ راج ءِ دلّار ءُ ربّال جوڑ بیتگ اَنت۔ اے دلّار ءُ ربّالاں من گْوشگ لوٹاں کہ مندؔ چوش بے وارس نہ اِنت۔ بلوچ گْوش اَنت؎
َ”تو وتی مھلباں گَدْرمبَگُو مہ کن کہ تئی لالتاکاں گْوات بارت“
مُلّا پازلؔ ءِ سالروچ ءِ درگت ءَ تو دیوان ءُ مراگش کن ئے ءُ بکشو ءَ نازین ئے؟
ترا پہ پازلؔ ءِ کبر ءَ بزّگ نہ کنت؟
پازلؔ ءِ ارواہ ءِ سر ءَ ترا رھم نئیت؟
مند بے وارس نہ اِنت۔ مند ءَ وارس ھست۔ مند شھیدانی ھَند اِنت۔ مند ءِ ھمک کَور ءُ کوہ ، تَلّ ءُ شیپ ءُ کھچر شھیدانی رِتکگیں ھونانی گواھی ءَ دنت۔ مند ءَ مُلا پازلؔ ءُ مُلا کاسمؔ ءِ دابیں شائر ءُ کواس گْوستگ۔ مند ءَ گُلام مھمدؔ، ھالدؔ ءُ دلجانؔ ، شیر مھمدؔ ءُ دگہ نامداریں شھیدانی ھونانی نوکیں دْرچک کِشتگ کہ نی ھمے دْرچک پہ بر ءُ بِیرّ ءَ کپتگ۔ تو چو زان ئے کہ انگریزاں وھداں بگر تا وتی گُڈ سری وھد ءَ مند ءَ دَھیَک ، گَٹَّو، چِلیَک ءُ بِیگار پرچا نہ گپتگ؟ اے بلے تئی وس ءُ واکی گپّے نہ اِنت۔ پرچا کہ ترا گوں بلوچ ءَ ءُ بلوچ ءِ گْوستانک ءَ کار نیست۔ ترا پہ وتی چرپیں چانیگ ءَ کپتگ۔ مند ءَ اے چیز پمیشکا گرگ نہ بیتگ اَنت کہ مند ءِ رنداں کُربانی داتگ۔ وت ءَ منّارینتگ۔ مند ءِ کلات رندانی ءُ سُنسُکانیؔ جنگ ءِ گْواھی ءَ دنت۔ اے کلات ءَ داں سے روچ ءَ جنگ ءَ نہ بُرّ اِتگ۔ سالمؔ ءِ کوہ یا انتراپؔ ءِکوہ ءَ میر گْوھرام جان گچکیؔ ءُ رندانی جنگانی بومو ھست اَنت۔ کُلمیر ءِ سُنٹ ءَ رندانی سنگر ھست اَنت۔ کہ سُنسُکؔ ءُ گجرؔ رنداں گوں گْوھرام جان گچکیؔ ءَ چو بُز ءَ پاسو دیان کُتگ ءُ داں کُلمیر سُنٹ ءَ گجرؔ ءُ سُنسُک اِش کُشتگ اَنت۔ میر امینؔ کہ سُنسُکانی لشکر ءِ کماندار بیتگ گوں شش نپر ءَ کُشگ بیتگ۔ سُنسُکانی لشکر ءَ پروش وارتگ ءُ شھسوار رُلؔ کہ سُنسُکانی دگہ کماندارے بیتگ میر شَکرؔ ءَ اود ءَ ماں کُروچیؔ کلّگ ءِ سر ءَ گوں تپر ءَ گُڈّ اِتگ ءُ کُشتگ۔ رنداں دری زوراکانی دائم ءَ مُکابلہ کُتگ۔
اڑے نابکار! رنداں تئی داب ءَ پہ زرّ ءُ چرپیں چانیگ ءَ ناچ کُتگ؟
تو بکشو ءِ آجوئی ءِ روچ ءَ شاتکامی کن ئے؟
ترا شرم نہ کنت کہ تو دژمن ءِ آجوئی ءَ وتی آجوئی گْوش ئے؟ ڈُھل ءُ ڈومب ترا گون اَنت مند ءِ بازار ءَ ناچ کن ئے؟
نیلسن مندیلاؔ گْوش اِیت؎
”لانت ھما راج ءَ کہ وتی زورگیر ءِ شادمانی روچ ءَ شاتکامی کنت“
وتی گْوستانک ءَ بچار! تئی پیریناں انچوش کُتگ کہ تو کنگ ءَ ئے؟
من اد ءَ مند ءِ ھما سرھیلیں راجدوستاں سلام گْوشاں کہ داں روچ ء مرچی وتی کواس ءُ شھیدانی رند پداں جُنزان اَنت۔ کَید بنت، بندیگ بنت، بیگواہ بنت، شھید بنت بلے لگور نہ بنت۔ شھیدی سربُلندی یے۔ بلے لگوری چم جھلی یے کہ پہ بلوچ ءَ مُجّتی ایب اِنت۔
مُلّا پازل گْوش اِیت۔
مند گوں مگیمی باگچھاں
شھجو ئِے ویل اَنت ھر جَھاں
مارا جن ئے مند ءِ شگان؟
شُکر از ھدا ءِ کُدرتاں
بْرات مئے نہ اَنت مھتاج ء نان
تپاکی آجوئی ءِ مانزمان اِنت
بلوچستان آجو بات
***
