زمیر! من چہ کّجا بِندات بِہ کن آں ءُ چہ کُجا آسر، چی ءَ کہ تئی شھد ءُ شیرکنیں بچکند انگت منی گُوشاں توار ءَ اَنت ءُ تو منی دیم ءَ ئے ءُ من ترا مُدامی ئیں وڑ ءَ چارگ ءَ، ءُ تو کندگ ءَ ئِے۔۔۔۔۔۔۔
زمیر جان من اولی رند ءَ ڈنڈار ءِ وانگجاہ ءَ دیستگ اَت، منی سْیادی گوں بلوچ نیشنل موومنٹ ءَ اَت۔ چُوش کہ زمیر جان بلوچ نودربر گل (آزاد) ءِ باسکے اَت۔ ما وتی گَل ءِ تر ءُ تاب ءِ ھاتر ءَ، گوں نودربراں گِند ءُ نند ءِ ھاتِر ءَ ھائی سکول ءَ شُتگ اِت اِیں، اے ساھت ءَ منی ھمراہ ءُ کُوپگ وپا جان گون اَت۔
ما چہ وانگجاہ ءِ پاگْواجہ ءَ موکل گِپت ءُ ھر مکتب ءِ نودربراں گوں نیاد ءُ تِران کنان اِت اِیں، ما وھدے ھپتُمی جمائت ءِ نودربرانی گْور ءَ شُت اِیں ءُ دیوان کُت۔ چہ دیوان ءَ پد ءُ در کپگ ءَ پیسر یک لاگریں نودربرے پاد اَتک ءُ گْوشت ئے، سر من ءَ گوں شُما ھال ءُ اھوالے کنگی اِنت۔ من ھمے پھم اِت کہ سنگت بلکیں سوال ءُ جُستے کنت، پمشکا ما پاد داشتاں ءُ گْوشت: ھال کن سنگت! گُڑا ھمے لاگریں نودربر ءَ دِرّائینت کہ شُما مئے ھند ءِ وانگجاہ ءَ تر ءُ تابے ءَ بیا اِت دانکہ گونڈل گوں بی ایس او آزاد ءَ نزّیک ءُ ھمگرنچ بِہ بَہ اَنت۔ من دِلمانگ اِت آں کہ لاگریں نودربر ءِ پسّو ءَ بِہ دیاں، بلے سنگت وپا ءَ پیسر ءَ گْوشت: شر سنگت! اَلم ما کائیں ءُ پیسرا ھم ما یکرندے اتکگ اِیں، بلے دِلجم بو اَلّم کائیں۔ چہ لاگریں نودربر ءِ جُست ءُ پسّو ءَ پد سنگت وپا جان ءَ جست کُت کہ تئی نام کَے اِنت۔۔۔؟، گُڑا جُست ءَ پد گوں لھمیں بچکند ءُ گالوارے ءَ گْوشت ئِے منی نام زمیر اِنت، من مادگ ءِ کلات ءَ نِشتگ آں۔
گوں اے گپ ءُ رپاں پد ما کُلیں نودربر موکل کُت ءُ چہ وانگجاہ ءَ در کپت اِیں۔ انچوش وھد ءِ ھمراھی ءَ پد ءَ ما باز رند ءَ ڈیک داتگ اَت ءُ سلام دْروت بوتگ اِت اِیں، چی ءَ کہ ڈنڈار ءُ مادگ ءِ کلات چوناھا اِنچو دُور نہ اَنت۔
وھدے کہ دوھزار سینزدہ ءَ مزنیں زمین جمب بیتگ اَت، گُڑا تیوگیں ھند ءُ دمگ، کشّ ءُ گْوراں لشکر چو مُور ءُ مدگ ءَ کولواہ ءِ چپ ءُ چاگرد ءَ ایِر کپتگ اَت۔
ما ھم چہ وتی ھند ءَ در اَتکگ اِت اِیں ءُ مزنیں مُدّتے ءَ رند گوں زمیر جان ءَ دُچار کپت اِیں، بلے چہ دْرساں پیسر زمیر جان ءِ بچکندگ ءُ ٹھک دوبر نوک بوت اَنت۔ اے وھد ءَ زمیر جان بلوچ نودربر گَل ءَ چے پارگ ءُ سِلاہ بندیں گَل ءِ ھمراہ اَت۔ اے روچ ءَ کہ من زمیر جان دیست، گُڑا سنگت ءُ ھمراہ آئی ءَ زمیر ءِ بدل ءَ پراز جان ءِ نام ءَ توار کنّگ ءَ اَت اَنت۔
چوش کہ زمیر پنّام ء پراز جان ءَ زانتگ اَت بلوچ راج ءِ دُژمِن چو ماں رِتکگ ءُ یلہ چریں کُچکّ ءَ دمک پہ دمک ءُ بوہ چِنان اِنت کہ کجا من آجو پسُّندیں سنگتے ءِ ھال ءَ اِش بِہ کناں، پمشکا پراز جان ءَ وتی راہ تچک کُتگ اَت وتی تَنزیم ءِ کار ءُ سپراں گوں پَھک دِلی ءَ ھمگرنچ اَت۔ وھد وھد ءِ سر ءَ ما اَلم گوں یکے دومی ءَ ڈیک داتگ اَت ، گُڑا تو دیستگ اَت پراز جان ءِ اُوست گیشتر مُھکم تر اِنت۔ گوں وتی لاگریں بالاد ءَ اُمر ءَ کسان اَت، بلے مزن پِگرے اَت۔ آئی ءَ را گوں وتی زمین ءَ بے کساس مِھر اَت، ءُ آئی ءَ گُلامی مار اِتگ ءُ زانتگ اَت۔ اگاں ما دُگنیا ءِ تَہ ءَ زندگ بُوَگ لوٹ اِیں، گُڑا مارا زمین موکگّی اِنت ءُ دُژمن بے سوب کنّگی اِنت۔ پمشکا پراز جان ءَ گوں وتی کسان اُمری ءَ بلوچ ءِ بزّگی ءُ ڈُکّ مار اِتگ اَت کہ بلوچ ءِ درد ءِ درمان بیدے آجوئی ءَ دِگہ ھِچ چُوشیں درمانے نیست کہ بلوچ راج ءِ نادْراھی ءَ دَوا بِہ کنت۔
ھمے مْیان ءَ مزنیں وھدے گْوستگ اَت کہ من گوں پراز جان ءَ دُچار نہ کپتگ اِت آں، ھرکس گوں وتی راجی زرمبش ءِ کاراں گُلائش اَت۔ من گوں لھتیں بیل ءُ ھمبلاں جاھے ءَ نِشتگ اِت آں کہ گْوانکو ( موبائل ) ءَ پیامے اَتک۔ چہ سلام ءُ دْروت ءَ پد ھمے گْوشت ئے کہ ویڈیو کالے مہ بیت، دیریں ما شُما دُچار نہ کپتگ اِیں۔۔۔۔۔۔۔۔
پراز جان ءِ ھمے پیام من گوشداشت ءُ جواب نہ کُت، بلکیں پسّو ءِ بدل ءَ ویڈیو کال کُت۔ ھما گپّ ءُ رپ، شیرکنیں ٹھک ءُ بچکند، وتی ھال اھوالانی دَیَگ ءَ پد سنگتانی جُستے کُت۔
من جست کُت ھالاں بِہ دے کہ اِشکنگ ءَ تو نادْراہ بوتگ ئے، گُڑا پراز جان ءَ گْوشت ھو! کمیں وش نہ بوتگ آں، گُڑا سنگتاں سَلاہ کُتگ ءُ من ءَ شھرے ءَ راہ داتگ دانکہ من وتی اِلاجے بِہ کن آں۔ ھمیش انت اِلاجے ءَ اتکگ آں، بلے من اِلاج کناں اِنشااللہ زِوت رواں کہ دیر اِنت پہ سنگتاں سک زھیریگ آں۔
اے راستی یے اَت کہ پراز جان ءِ مھر ءُ دوستی ءِ کِسّہ ءَ چِنکس بِہ کناں ھمنچک کم اِنت۔ لھتیں وھد گْوستگ اَت کہ پراز جان ءَ گوں ھال نہ بوتگ اَت، بلے من ءَ اے گُمان ھِچ نیست اَت کہ پراز جان ءَ ماتیں گُلزمین ءِ مِھراں اَنچوش گْور جتگ، پہ دُژمن ءَ نشتگ ءُ وت ءَ آس ءُ بیر کنگ ءَ اِنت۔ آئی ءَ زانتگ اَت کہ اے لگوریں دُژمن شرّیں رنگے ءَ سرپد کنّگی اِنت دانکہ بِزانت منی جنگ گْوں بلوچ ءِ ھما پُسّگان اِنت، وتی ساہ ءُ سراں بَکش اَنت بلے ماتیں ڈگار ءَ پہ ھلو ھالو کدی سوگات نہ کن اَنت۔
مروچی من چِنکس پراز جان ءِ گوں گُلزمین ءَ مِھر ءُ راستی ءِ کِسہ ءَ گوں کُجام لَبزاں بیان بِہ کناں کم اِنت، چی ءَ کہ آئی ءِ تمردیں بالاد ءُ مزن پِگری منی چاریں دانکانی مُھتاج نہ اِنت، بلے چُوشیں کِردار بَہ اَنت کہ وت ءَ مانا کن اَنت۔ گُڑا ترا اَلم جیڑگ ءَ پرما اِیت کہ وتی نِزوریں دستاں ھاٹیگ بِہ دے ءُ تو ھم پراز ءِ سنگت ئے۔۔۔۔۔۔۔۔
گوں پراز جان لھتیں روچ پیسر ھال بوتگ اَت ءُ منی جست ھمیش اَت دیریں ھال ءُ اھوال نہ بوتگ ءُ ھالاں دَے، تبیت چون انت۔۔۔۔؟
پراز جان ءِ پسّو ھمیش اَت، ھو زبادی راست اَنت! دیریں ھال نہ بوتگ کہ من انچیں جاھے ءَ آں۔ گْوانکو ( موبائل ) کارمرز نہ کُتگ، بلے مزنیں وھدے گْوستگ۔ کوشسِت کناں کہ نِوں زُوت بیا آں کہ سنگتاں ءُ گُلیں کولواہ ءَ زھیر وار کُتگ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
من ھمے جیڑ اِت بوت کنت سنگت کَیت، وت ءَ گیش ءُ گیوار بِہ کنت زوت گِندُک ءُ دیدارے بیت۔ گوں ھمے ھال اھوالاں پد لھتیں روچ بِر گْوستگ اَت ما لھتیں سنگت نشتگ ءُ نیاد ءَ اِت اِیں کہ سنگتے ءَ وتی گْوانکو ( موبائل ) چست کُت ءُ چارگ ءَ پد ھمے گْوشت ئے نوشکی ءِ دمگ ءَ مزنیں تراکے ءِ سوج اِنت، بلے ھَندی رسانکدر ءِ رِد ءَ تْراک سک مزن بوتگ ءُ دُور دُور ءَ چہ لس مھلوک ءِ گِسانی شیشگ پُرشتگ اَنت۔
پد ءَ ساھتے ءَ پد ھمے ھال اَتک کہ تْراک ءَ پد تیرگواری بندات بیتگ، بلے چوشیں پکائیں ھال نیست اَت کہ اُرش کجا ءُ کئی سرا بُوَگ ءَ اِنت۔
ما گوں ھالانی جُست ءُ پُرس، ھیالانی درشانی ءَ گُلائیش اِت اِیں کہ رسانک در ءَ دِگہ نوکیں ھالے ءَ سر کشّ اِت کہ پنجگور ءَ مزنیں تْراکے بیتگ۔ ما ھمے ودار ءَ ءُ یکے گوں دومی ءَ ھبکّی ءَ چارگ ءَ اِت اِیں کہ اگاں سنگتاں، گُڑا پاکیں ھاوند اِش مدت بِہ بیت ءُ سلامت باتاں۔
اے ساھتاں ھر یکّے گْوں وتی گْوانکواں ( موبائلاں ) گُلائیش اَت ءُ چم رسانک در ءَ اِت اَنت کہ چونیں وشیں ھالے بئیت۔ ھمے ساھت ءَ رسانک در ءَ دِگہ یک نوکیں پیامے اَتک کہ بلوچ لبریشن آرمی ءِ جار کشّ جئیند بلوچ گْوشتگ کہ نوشکی ءُ پنجگور ءِ دوئیں جتائیں اُرش مجید برگیڈ ءِ پدائی ئیں سنگت اَنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
نوں دِل اِیمن بوت ءُ وشّیانی کیاس کنگ نہ بوت، بلے اے ھبر چیر اَت ءُ تنزیم ءِ چیریں پالیسی اَت کہ سنگت کَے کَےاَنت، بس ھمے دُوا ھر نیمگ ءَ تالان اَت کہ پِدائیگیں سنگتانی اُرش کامیات ءُ دُژمن زیر بِہ بات۔
چوش کہ نوشکی ءَ پِدائیگیں سنگتانی کامیاتیں اُرش ءَ پاکستانی لشکر ءِ بُنجل ءَ بزاں (ایپ سی ھیڈکواٹر) ءَ سد 100ءَ چہ بُزر سپاھیگ مُردار بیتگ ءُ بازینے زدگ ءُ بازینے ماں بُنجل ءَ چے تچگ ءَ سوبین بیتگ۔ نوں بست ءُ دو ساھت ءَ برز اُرش بیتگ ءُ گُڈّسر ءَ پِدائیگ انگت وتی اُرش ءَ سوبین بَہ اَنت ءُ نوشکی ءِ دلبند ءَ شھیدی ءِ جام ءَ نوش کن اَنت۔
بلے! پنجگور ءِ اُرش یکشل ءَ برجاہ اَت ءُ مجید برگیڈ رسانک در ءَ پِدائیگیں اُرش ءَ شھید بوتگیں سنگتانی اکس ءُ نامانی جار ءَ جنت کہ نوشکی ءِ آپریشن گوں کامیاتی ءَ ھلاس بوتگ، ءُ شھیداناں مزن شانیں شھادت مُراد بِہ بیت۔
چوش کہ پنجگور اُرش گوں وتی تْرندیں زُوراں برجاہ ءُ تیر گواری ءَ ھوار تْراکانی توار ءَ ھم کشّ ءُ گْور ءِ مھلوک اِش کن اَنت۔ دومی روچ ءَ کہ بامگواہ ءِ سرکشّگ ءَ پد روچ ءِ برانز گُلزمین ءِ دِلبند ءَ کپ اَنت، گُڑا پد ءَ ھما ھال کہ پنجگور ءِ اُرش دوشگینیں یکشل برجاہ اِنت۔
ھمے نْیام ءَ مجید برگیڈ ءِ کمانڈر ءِ ریکارڈ شنگ بیت کہ گوں پدائیگیں سنگتے ءَ تران کنگ ءَ اِنت ءُ اُرش ءِ سوبمندیں ھالاں گران اِنت۔ سنگت گوں جوانمردی ءُ دلیری ءَ تران کنان ءَ ھمے گَوش ایت ما دُژمن پُروش داتگ ءُ چپ ءُ چاگرد ءَ دُژمن ءِ ڈُونڈ کپتگ اَنت بلے کسے اے ھمّت نہ کنت کہ نزّیک ءَ بئیت۔
گوں ھمے دانکانی اِش کنّگ ءَ ھوار چہ نزّیک ءَ دِگہ یک پدائیگیں سنگتے ءِ ٹھکے ءِ توار ھم مردُمانی گُوشاں کپ اِیت، ءُ اے ٹھک ءُ پُرمڑائیں کندگ پہ دوستاں شادمانی یے زانگ بیت پہ دُژمن ءَ ابدی سِرین پُروشی ءُ نہ کُٹوکیں تُرسے ماں جان ءَ کپ اِیت۔
اے دانکانی اِش کنّگ ءَ پد منی نزّیک ءَ نشتگیں سنگتے ءَ من ءَ جُست کُت ءُ گْوشت اے توار ءُ دومی ھمے تاھیر بکشیں ٹھک ءَ پجّا نیارے۔۔۔۔۔؟
من گْوشت نہ من زانت کنگ ءَ نہ آں، پد سنگت ءَ گْوشت اے ٹھک پہ دُژمن ءَ مُجّتی ئیں شکستے بیت کہ بمب ءُ ٹوپانی تَہ ءَ نشتگیں بلوچ ءِ پاسبان ٹھک دَیگ ءَ اِنت۔ ھمے ھبر پہ لگوریں دُژمن ءَ تیر ءُ کاٹار اَنت دائم دل ءُ سینگ ءَ لگّ اَنت، ءُ سنگت ءِ دومی ھبر ھمیش اَت کہ بلوچ ماتاں کُنگُریں بچّ ودی کُتگ ، کُُربان بلوچ ءِ بچّاں، کُربان۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
پنجگور ءِ پدائیگیں اُرش ما چارومی روچ ءَ یکشل ءَ برجاہ اَت ءُ ھوکّی ءِ دُژمن ءِ جون بُنجل ءِ تَہ ءَ ھوار چپ ءُ چاگرد ءَ ایر ءُ بلوچ ءِ نرمزاریں بچّ گوں وتی توکل ءُ شیری جزبگ ءَ چو تلاریں کوہ ءَ مِک بَہ اَنت۔ لگوریں دُژمن بالیگ ءُ بالگرداں گوں وتی بُنجل ءَ تیر ءُ ٹوپ گْواری کنت، بلے انگت ءَ بے سوب۔
اُرش داں ھپتاد ءُ دو ساھت ءَ برجاہ بیت ءُ پِدائیگیں سنگت دُژمن ءَ ھروڑیں تاوان دے اَنت۔ نود ءَ بُرز لگوریں لشکر مرگ ءِ دیمپان بیت ءُ بُنجل ءَ ھر چاریں نیمگ ءَ تاوان دے اَنت، ءُ بُنجل ءِ تَہ ءَ ھر مشینری ءِ بیت آ آس دَیَگ بیت ءُ گُڈّی ءَ وت ءَ پہ گُلزمین کُربان کن اَنت۔ مروچی بلوچستان ءَ ھوار سرجمیں گیدی ءَ کُنگُریں بچّانی تیر ءِ توار جکس اِتگ ءُ پراز جان ءِ ٹھک ءُ کندگ بلوچ ءِ دل ءِ توار اَنت ءُ پہ دُژمن ءَ دائِمی گْرند ءُ بیر اَنت کہ کدی پہ اِیمن ءُ آرام نہ بیت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
***
