مئے شمئے ھواری ءَ سرجمیں بلوچ راج چہ اے راستی ءَ سرپد اِنت کہ مئے گوں پاکستان ءَ سْیادی چی اِنت۔ وھدے ما سوھو ءُ سرپد اِیں کہ مئیگ ءُ پاکستان ءِ سْیادی چی اِنت، گُڑا پرچا ما چرے باوَست، ڈاہ ءُ شُور ءَ شیوار نہ بَہ اِیں۔۔۔۔۔۔۔۔؟
بَہ کَول ء زُلپکار اَلی زُلپی مولانا ءِ گوں پاکستانی مھلوک ءَ اے کؤلبند ءُ منّگ نامگ ( منّگ نامہ ) دْروھاپے، چہ دْروھاپ ءَ دنیگا دُگنیا ءَ چُوشیں منّانکے نیست کہ مارا کسے اے سرپدی ءَ بِہ دنت کہ ما شیر منت اِت اِتگ ءُ روگن درکپتگ، بلکیں ما ھما ءُ مئے ڈُوڈ ھما! اگاں ما انگت واجہ ءِ ڈُھل ءِ توار ءَ چاپ جت ءُ سَوت ءُ نازینک گْوشت، اے مئے نادانی ءِ گُڈّی سِیمسر زانگ ءُ پجّارگ بیت۔
مولانا اے گپّ ءَ شرّی ءَ بِہ زانت ءُ شیوار بِہ بیت کہ پہ نام منی شرت ءُ لوٹ منّگ بوتگ اَنت، بلے اِیشانی سر ءَ کد اَمَلی گامگیج زُورگ بیت، چُوشیں اُمیتے گِندگ نہ بیت کہ ایردستیں راج ءِ ٹپّی ئیں ارواہ دمے اشکام ءِ بیٹ سراں اِیمن ءُ کرار بِہ گیپت، بلکیں پہ دریا ورد ءُ ماھیِگِراں اے شپ داں ھما وھد ءَ گْوربام نہ بیت، داں تو گُلامی ءِ ھُنڈال چہ بُن بیھ ءَ ولگوج نہ کُتگ اَنت۔
چی ءَ کہ اے ھبر ءَ مارا جھانی گْوستانک شون دنت کہ مُلبَر، نوآباد کار ءُ زُورگِر پرچا دِگر ءِ سرڈگار ءِ سر ءَ کْوزہ کن اَنت ءُ وتی ھاکمی ءَ برجاہ دار اَنت۔۔۔۔۔۔۔؟
مُلبَر پرے ھاتِر ءَ تئی ڈگار ءَ کْوزہ کنت کہ من وتی راج ءُ پہ آیوکیں پدریچ ءَ وشھالیں آکبتے بِہ ساٹاں دانکہ باندا منی چُکّ ءُ پسائندگ پہ چُنڈے نگن ءَ دِگر ءِ چانٹ ءُ در ءَ میلانک مہ بَہ اَنت ءُ دست ءَ ٹال مہ کن اَنت، بلکیں منی ءُ تئی گمانی بھرمند بُوَگ ءُ وشّیانی ساٹگ ءَ نہ یتکگ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
پمشکا مارا زانگ لوٹ اِیت کہ زُورگر مئے ڈگار ءِ سر ءَ پرچا اتکگ، اگاں ما زانت ءُ شیوار بوت اِیں کہ زُورگر گوں کُجام مُول ءُ مُراداں مئے گُلزمین ءِ سر ءَ اتکگ، گُڑا مارا پہ دُژمِن ءِ وش آتک ءَ شادمانی کنگ ءِ بدل ءَ وتی ڈیھ ءِ پاسپانی ءَ درکپگی اِنت دانکہ باندا ما وتی آیوکیں پدریچ ءِ دیم ءَ میارِیگ مہ بَہ اِیں، انچو کہ دُژمِن پہ وتی آیوکیں پدریچ ءِ وشھالیں آکبت ءِ سمبرینگ ءَ مئے ءِ سرڈگار ءِ سر ءَ کْوزہ جتگ ءُ وت ءَ بُنِکّی وارِس ءُ واھُند گْوش اِیت۔
ءُ مولانا چرے ھبر ءَ ھم ھِچّ وڑ ءَ پِراموش مہ بیت کہ آ تانسریں ڈیھ ءَ بے پکاریں پوجی چوکی ءُ پانگسانی پاد کنگ ءِ گپّ ءَ جَنَگ ءَ اِنت، بلکیں واجہ اے ھبر ءَ شرّی ءَ بِہ زانت کہ تھنا اے چوکی ءُ پانگس بے پکار نہ اَنت، پاکستان ءِ جِند بے پکار ءُ پرچا مئے سرڈگار ءِ سر ءَ کْوزہ جتگ ءُ نِشتگ۔۔۔۔۔۔۔؟
وھدے واجہ مولانا اے جُست ءِ پسّو ءَ سوھو بیت ءُ زانت، گُڑا من دِلجماں کہ مولانا پرے ھبر ءَ کدی بژن نہ بیت کہ پرچا منی شرت ءُ لوٹ منّگ نہ بوتگ اَنت، چی ءَ کہ نوآبادکار ءِ کِرّ ءَ چہ تئی شرت ءُ لوٹاں گیش وتی لوٹ ءُ گزر ارزِشت دار اَنت۔ اگاں آ پہ تئی لوٹ ءُ گزرانی پیلو کنگ ءَ بیاتکیں، وت ءَ تئی گُلزمین ءِ ھاکم ءُ ھُدابُندے نہ گْوشت۔
دومی واجہ مولانا اے ھبر ءَ ھم پہ سما گْور بِہ کنت ءُ بِہ زانت کہ بلوچ ءِ پُسّگ کُجام گُناہ ءِ پاپُشت ءَ آوار جَنَگ ءُ بیگواہ کنگ بُوَگ ءَ اَنت۔۔۔۔۔؟ مولانا چہ ھمے سرکار ءَ شرت ءُ لوٹانی مانزمانی ءِ کؤلبند ءُ منّگ نامگ ( منّگ نامہ ) ءِ سر ءَ وتی دزنِشان ءَ جنت، چُوشیں بازیں دزنِشان زُورانسری ءِ آکوٹ ءَ لپاشگ ءُ وتی واجھی ءِ برجم دارگ ءِ دیم ءَ زوال آماچ بوتگ اَنت۔
ءُ ھمے سرکار ءِ دْرندگیں لشکر ءِ دست ءَ ھرروچ بلوچ زالبُول ءُ سْیاہ سرانی ننگ لِیلّام بُوَگ ءَ انت پرچا۔۔۔۔۔۔؟
بلکیں من ترا گْوش آں! بلوچ ءِ ننگ پاکستانی رستریں لشکر ءِ دست ءَ لیلّام پرے ھاتر ءَ بُوَگ ءَ اِنت کہ تو گُلام ءُ آ ھاکم اِنت، ھمے ھبر من پسر ءَ گْوشت کہ مارا جھانی گْوستانک اے ھبر ءَ شون دنت کہ زُورگِر پہ تئی سیر ءُ آباد کنگ ءَ تئی سرڈگار ءِ سر ءَ نئیت کہ آجو ءُ اِیمن، وشھال ءُ شادمان بِہ بَہ ئے، بلکیں آ پرے ھاتر ءَ کَیت کہ ترا من پہ مُجّتی گُلامی ءِ سانکلاں کید بِہ کناں ءُ تئی گُلزمین ءِ وتواجہ بِہ بَہ آں، چے کہ منی دِل لوٹ اِیت، من ھمائی بِہ کناں ءُ تو چو گُنگ ءَ بس سر بِہ چنڈّین ءُ ھَو بِہ کن۔۔۔۔۔۔
اِیشی ءِ مسِتریں منّانک تئی پتّر ءَ اتکگیں بلوچستان ءِ نام گِپتیں سروزیر کُدوس بزنجو گوں وتی ھوکاریں ٹولی ءَ کہ چہ واجہ ءِ نیمگ ءَ دیم دَیَگ بوتگ ءُ واجہ ءِ مُریدی ءِ رنگانی کُتگ اَنت ئے۔
چوناھا اے ھوکاریں سروزیر ءُ واجھاناں ھِچّ وڑیں وس ءُ واکداری نیست ابید واجہ ءِ در ءَ چو سگ ءَ دُمب سُرینگ ءُ وتی چُنڈ ءُ دپار ءِ گِرگ ءَ، مرچی اگاں تانسریں بلوچستان ءِ ھند ءُ دمگاں لشکرکشّی بُوَگ ءَ اِنت، ھلک ءُ میتگاں بِل! دشت ءُ کُوچّگ، جنگل ءُ گیابان، کوھاں لشکری پانگس ٹھینتگ ءُ بلوچ راج ءِ بے شرپی بُوَگ ءَ اِنت، اے جُرم ءَ واجہ ءِ ھمراھی ءَ اے ھوکاریں ٹولی ھوار ءُ ھمدست اَنت۔
گُڑا چہ ھمیشاں اے اُوست ءُ اُمیت دارگ کہ لشکر ءِ بے پکاریں چوکی ءُ پانگس پاد کنگ بِہ بَہ اَنت نہ بوتگیں گپّے، چی ءَ کہ اِیشاناں ھما جُنز ءَ آسیگ کُتگ ءُ چِرِّک اِش بُن اِنت، آ پہ آ ھما توار ءِ گُٹگِیر ءُ اِیرموش کنگ ءَ تانسریں بلوچ ڈیھ یک لشکری پُنجلے ءِ تہ ءَ بدل کُتگ۔ آ نہ لوٹ اَنت کہ اے پانگس پاد کنگ بِہ بَہ اَنت ءُ مئے واکداری ءِ ھِلاپ کاری بِہ بیت، بلکیں آ گوں ھمے اِرادگ ءَ دزگٹّ ءُ گُلائیش اِنت کہ بلوچ ءِ ھر کُڈُّک ءُ گِدان منی رستریں لشکر ءِ چوکی ءُ پانگسے بِہ بیت،
بلے جزماں راجپاسپانیں پُسّگ ءُ راجی آجوئی ءِ جنگول واجہ ءِ اے بے مانائیں واب ءَ کدی پیلو بُوَگ ءَ نیل اَنت، چی ءَ کہ اے داتگیں دیمونیانی مُزّ ءُ برورد پاکستان ءِ پِریم ورک ( فریم ورک ) ءَ زِند گْوازینگ نہ اِنت، بلکیں اے دیمونی پہ ھما روچ ءَ کہ بلوچ راج وتی گُلزمین ءِ واھُند ءُ وتواجہ بِہ بیت، ناکہ کسے چہ در ءَ بئیت ءُ وتی زُوراکیں ھاکمی ءَ برجاہ بدار اِیت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
اے ھبر راستے کہ مولانا گوں وتی جُنز ءُ بلوچ راج ءَ دِلپھکیں رھشُونے، بلے راجکاری ءُ تولگیں دُژمِن ءِ چہ رِپک ءُ پندلاں، ھیلا ءُ ھُنراں آشنا ءُ شیوار بُوَگ پہ یک سیاسی ءُ راجکاریں جُھدکارے ءَ ھژدری اِنت، اگاں نا اے ھبر سددرسد راست بیت کہ مارا، مار مُدام یکّیں ھونڈ ءِ دپ ءَ وارت۔
اِیشی ءِ یک منّانکے اِیش اِنت کہ یک نیمگے مولانا گوں نام گِپت ءُ ھوکاریں سروزیر ءَ نشتگ ءُ کؤلبند ءِ سر ءَ دزنشان جَنَگ ءَ اِنت، دومی نیمگ ءَ یکشل ءَ بلوچ پُسّگانی گار ءُ بیگواہ کنگ ءِ شتلکاری برجاہ اِنت۔
لشکر کشّی مرچی ھم تانسریں بلوچستان ءُ کیچ ءُ آواران ءِ ھند ءُ دمگاں گوں زُورکی ءَ برجاہ اِنت، گُڑا ما گوں کُجام اُوست ءَ اُمیت ءَ منّگ نامگ ( منّگ نامہ ) ءِ اے لوٹ ءَ سِدک بِہ بَہ اِیں کہ پاکستانی لشکر وتی بے پکاریں لشکری پانگساں پاد بِہ کنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔؟
بلکیں ما گوں ھمے ھبر ءَ تِپاک کن اِیں کہ پاکستان ءِ تیوگیں لشکر چہ بلوچستان ءِ آتراپ ءَ در بِہ کپ اِیت ءُ دیم ءَ پہ اسلام آباد ءَ بِہ دنت، اگاں نا گوں آئی ءَ بلوچ ءِ گُڈّی پُسّگ ءِ گُڈّی تیر ءَ اے جنگ پہ ڈیھ ءُ راج ءِ پانپاہی ءَ برجاہ مان اِیت۔
اے راستی یے کہ ما ھم گوں آئی ءَ سُھل ءُ تْران کنگ ءَ اِنکاری نہ اِیں، بلے اول آ وتی رستریں لشکر ءَ چہ بلوچ ڈیھ ءَ بِہ کشّ اِیت ءُ میاں اُستمانی رھبند ءُ سروکانی ھواری ءَ پہ نِندگ ءَ مُدام جاڑی ئیں، بلے مئے لوٹ یکّے ءُ آ آجوئی اِنت، ابید آجوئی ءَ ما گوں آئی ءَ ھِچّ وڑ ءَ نِندگ ءَ جاڑِیگ نہ اِیں ناکہ بَہ اِیں، چی ءَ کہ اے داتگیں دیمونیانی مُزّ آجوئی اِنت۔
اے زھگ کہ چورہ ءُ زال جنوزام، بانوریں کاڑانی ھِنّی تلکار، ماتانی چم ءِ روک ءُ پِتانی اسا پہ نمیرانی رپتگ اَنت یا زِندان ءِ تھارونکیں کُوٹِیاں بندیگ اَنت، اے دیمونی پرے روچانی واستا ناکہ واجہ انگت ھاکم ءُ ما گُلام بِہ بَہ اِیں، بلکیں اے چِیولگ ءُ چیھالانی مانا کنوک آجوئی اِنت پاکستانی پارلیمنٹ نہ، بلکیں اے کُلیں کارپدانی پُژدر ءَ دزکُمکّی ھمے ھوکارانی گون اِنت کہ پہ نام وت ءَ راجدوست ءُ راج ءِ نمائندگ گْوش اَنت، بلے سوھوئیں بلوچ راج سرپد اِنت کہ اے منی رھشُون ءُ نمائندگ نہ بلکیں گار ءُ بیگواہ کنوک ھمے کاسگ چٹّ اَنت۔
چریشاں یکّیں اُمیت الم دارگ بیت کہ گام گام ءَ دُژمِن ھمراہ ءُ ھمگام اَنت، دِگہ ھِچّ وڑیں اُمیت دارگ نہ بیت۔ اگاں کسے چرے ھوکار ءُ کاسگ چٹّاں اُمیتے دار اِیت، گُڑا من یکرندے پد ءَ گْوش آں کہ آ نادانی ءِ گُڈّی سِیمسران اِنت۔۔۔۔۔۔
گُڈّی ءَ من بس ھمے گْوش آں کہ وھد وت ءَ زُوت سھرا کنت کہ اے کؤلبند ءِ شرت ءُ لوٹانی پُژدر ءَ گوں بلوچ راج ءَ چے کنگ بیت، چی ءَ کہ زِیکّیں کؤلبندانی آسر مئے شُمئے کُلانی دیم ءَ اَنت، بلے نُوں اے ڈُبّہ واجہ مولانا ءِ کُوپگان اِنت کہ آ وتی بُنگیج کُتگیں جُنز ءِ میار ءَ کُجام دیم ءَ تاب دنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
