کُدوس بزنجو ءِ زرشان | میجر مجید

مُرت اَنت میار جلّیں مُلوک
راجانی تْرانتوسیں سروک
رپت اَنت ماں زیر ءِ ھاک ءُ ڈوک
منت اَنت نزانتکاریں گنوک
ایرتکگ چمّیں کاسلوک
ٹگ ءُ دگاباز ءُ پلوک
لاپ ءِ گلام اَنت مسل ء گوک
مولانا روانبُد
اھدی بلوچاں گْوشتگ "اگاں دژمنے بیت بلے کم شرپے مہ بیت’۔ پرچا کہ کم شرپیں دژمن وتی سِلک ءَ بارت بلے دیم ءِ مردم ءَ ھم پولنگ کنت۔ مرچی بلوچ ءَ شرپداریں دژمن ھم کسمت ءَ نیست۔ اے اھد ءِ بلاھیں زُلمے ، بلاھیں کھرے۔
"بادشاہ ھداوند وت اِنت”
زبان گوشتے دنتان ھڈّے
اگاں ردی یے بیت پھلّی لوٹاں۔ واجہ شے رگام ءِ کتاب ءَ چہ من یک کسّھے زرتگ۔ کہ ھمے کسّہ منی مرچیگیں سرھال ءَ گوں ھمدپ اِنت۔
"ھست اَت یک مردے۔ مرد ءَ شرّیں ھُشترے ھست اَت۔ اے ھُشتر مرد ءِ سواری اَت۔ ھمے ھشتر ءِ سر ءَ مرد ءَ وتی لڈّ ءُ بوج ھم کُت، مرد ءَ ساربانی ءُ بارکشی ھم کُت۔ وتی زھگ ئِے والینت اَنت۔ ھشتر سکّیں شرّیں ھُشترے اَت۔ مرد ءَ سک دوست اَت۔ بیت یک روچے ءُ روزگارے کہ ھُشتر سک پیر بیت ءُ ڈگّر بیت۔ مرد ءَ چار اِت کہ ھشتر نی کار گرگی نہ اِنت۔ مرد ءَ دل ءَ سکین دات کہ بہ کُش ئِے ءُ ھیرات ئِے کن۔ بلے مرد پد ءَ دل ءَ نہ مرّینت پیسلہ ئِے کُت کہ بھا ئِے کناں۔ اے گپ ءَ ھم دل ئِے ایمن نہ بیت۔ گُڑا گُڈ سر ءَ مرد ھمے پیسلہ ءِ سر ءَ آتک کہ ھُشتر ءَ براں کھچر ءَ یلہ دیاں بلے وت مر اِیت من کُشت ئِے نہ کناں منی دل نہ منّ اِیت۔ اے دگہ روچ ءَ مرد ءَ ھُشتر مھار ءَ کُت ءُ دیم پہ جنگل ءَ کھچر ءَ شُت۔
کھچر ءَ کہ سر بیت۔ ھُشترءِ مھار ئِے کشّ اِت ءُ گْوشت ئِے ھُشتر نی ترا چہ من ءَ اجازت اِنت۔ نی تو وتیگی ءُ من وتیگی۔ بلے تو منی سک باز درد وارتگ۔ تو پہ من گْوش ئے بْراتے بیتگ ئے۔ تو چو براتے ءِ وڑ ءَ منی درد وارتگ۔ بلاھیں دراجیں وھدے ءَ تو گوں من ھمراہ بیتگ ئے۔ منی دل سیاہ نہ کتگ۔ نی الّا ءِ امان ءَ ئے بلے وتی ھکّاں من ءَ پھِل کن۔ ھشتر ءَ پسّو دات کہ منی کُلّیں ھک ترا پھلّ اَنت بلے یک ھکّے من پھل کُت نہ کناں۔ مرد سک ھران بیت ءُ گْوشت ئِے کہ آ کجام ھکّ اِنت کہ تو من ءَ پھلّ ئِے کُت نہ کن ئے؟ھُشتر ءَ درْائینت یکروچے تو ھر گندل کُتگ ءُ سوار بیتگ ئے۔ ءُ منی مھار تو ھر ءِ پاردیم ءَ بستگ۔ شُما پیسر بیتگ اِت من شُمئے رند ءَ تچان بیتگاں۔ تاں کہ ما تئی ڈگار ءِ سر ءَ سر بیتگیں۔ اے ھک ءَ من ترا پھل کُت نہ کناں پرچا کہ مئے کُلّیں ھشترانی ھاندان ءِ ارزشت ءَ تاوان بیتگ۔”
منی گُلیں وانوکاں!
مرچی چو ھما ھشتر ءِ وڈ ءَ بلوچ ھر ءِ پاردیم ءَ بستگ۔ مرچی سرکار ءُ سرکار ءِ کارندہ ءُ اے زوریں ھاکم چو ماں ھر ءِ وڑ ءَ اِنت۔ بلوچ ءَ ھاکم نیست۔ بلوچ ءِ ھاکم کم زرپ ءَ کم شرپ اِنت۔ کم شرپیں ھاکم وتی راج ءَ وتی پدریچ ءَ ھم بے ارزشت ءُ کم شرپ کنت۔ شُما دیست کہ ھمے ھاکم وھدے کہ گوں مولانا ءَ پیسلہ کنگ ءِ ھوالہ ءَ تلّو ءِ سر ءَ آتک۔ پیسلہ بیت۔ پیسلہ چوں بیت؟چے بیت؟ کئی ھکّ ءَ بیت؟ آ دگہ سرھالے۔ بلے ھمے بلوچ ءِ زوریں ھاکم کہ پنچ سد ءُ بیست اوٹ ئِے گپتگ ءُ مزن وزیر اِنت۔ ماں تلّو ءِ سر ءَ زرشانی ئِے بندات کُت۔ چیزے زر چکّانی گْونڈوانی سر ءَ بھر کُت۔ کُلّیں مھلوک ءُ میڈیا ءِ دیم ءَ۔ ءُ بلوچ ءِ کم شرپ کنگ ءِ بے سوبیں جھد ئِے کُت۔ اے کلوھے اَت دنیا ءَ دات ئِے کہ بلوچ ءَ پہ زرّ ءِ پنڈگ ءَ اے زھرشانی کُتگ۔ اے مرد ءَ اے کار پہ زانت کُت۔
کُلّیں میڈیا ءَ ھمے بے سوبیں امل شنگ ءُ تالان کُت۔ میاں استمانی رسانکدراں ھم کوریج دات۔ بی بی سی ءَ ھم تبسرہ کُت۔ ھمے واست ءَ بلوچ ءَ گْوشتگ اگاں دژمنے بیت بلے کم شرپے مہ بیت۔ چوناھا اسل گپ ءَ ھر کس زانت۔ کہ اد ءَ ناں مولانا ءَ زرے ءِ لوٹ کُتگ ءُ ناں کہ ماسی زینی ءَ ءُ ناں کہ نندانک ءِ انتزام کاراں کسے ءَ زرّے چہ سرکار ءَ لوٹ اِتگ۔
پد ءَ بژنی گپ ایش اِنت کہ ھمے بلوچ نبشتہ کاراں، پیزبوک ءُ اے دگہ رسانکدرانی ایکٹوسٹاں ھمے امل دیم ءَ شنگ ءُ شانگ کُتگ۔ لھتے ءَ پہ زانت لھتے ءَ پہ نزانتکاری۔
سنگتاں!
دژمن ءِ رپک ءُ رھبند مارا زانگ لوٹ اَنت۔ اے مرچیگیں دژمنے نہ اِنت۔ اے دژمن ءَ ھپتاد سال اِنت۔ اے دژمن دائم ءَ ھمے رنگیں کار کنت۔ بلوچ گْوش اِیت کہ "کنگ ءِ شکار گوں آپ ءِ لُردی ءَ اِنت” کنگ مدام آپ ءَ لُرد کنت ءُ شکار کنت۔ اے نامرادیں کدوس بزنجو ءَ کنگ ءِ داب ءَ یک پندلے ساز اِت بلے باید اِنت کہ مئے مھلوک ھاس کر زانتکاریں ورنا ءُ ندکار دژمن ءِ اے دابیں املاں پاشک بہ کن اَنت کہ مئے راج سربتگ مہ بیت ءُ رد مہ وارت۔ بلوچ سک باز رد دیگ بیتگ۔ بلوچ گْوش اِیت کہ "یکیں ھونڈ ءِ دپ ءَ مار دو رند ءَ باید اِنت مہ وارت”۔
سنگتاں مولانا ءَ یک گپّے تچک ءَ گْوشت ءُ جار ء بادشاھی گْوشت کہ "درنا ھلاس اِنت بلے جُنز ھلاس نہ اِنت”۔ امیت ھمیش اِنت کہ مولانا بلوچے وتی کول ءَ نہ وارت۔ وتی کول ءَ کول کنت۔
تپاکی آجوئی ءِ مانزمان اِنت
بلوچستان آجو بات