سُھب ءِ سر ءَ ما چہ واب ءَ پاد اتکگ اَت اِیں ءُ چاہ وارتگ اَت۔ سنگت گوں ورگ ءُ چَرگ ءِ کاراں دزگٹّ ءُ گُلائیش اِت اَنت، کِساس ھشت ءِ وھد بوتگ اَت کہ یک اناگاہ ءَ تیرانی توارے بنا بوت۔ اے تیرانی توار ءِ جُمبگ ءَ ھور مئے دل پہ سنگتاں شُت، چی ءَ کہ لھتیں سنگت ھمے نیمگ ءَ سپر ءَ اَت کہ تیرانی توار جکس اِت۔۔۔۔۔۔۔۔
ما کُلیں سنگتاں ھاوند ءِ در ءَ دُوا کت ءُ گْوشت کہ سنگت تئی باھوٹ انت۔ ما ھمے گڑ ءُ منج ءِ تہ ءَ اِت اَنت کہ بالگردانی توار چہ دُور دُور ءَ پیداک اَت۔ ما دِہ دِہ کُت وتی ساز ءُ سامان چِت اَنت ءُ وتارا گیگ ءُ گوم کُت داں بالگرد ھم رست اَنت ءُ پد ءَ دیم پہ جنگجاہ ءِ نیمگ ءَ شُت انت۔
سَے چار کلاک ءَ پد لھتیں سنگت اتک، ما دست ءُ دْروت بوت اِیں۔ چہ دْروت ءَ پد سنگتاں گْوشت کہ ” کَرّگ ءِ کَور ” ءَ لشکر ءَ مئے راہ بستگ، گُڑا مئیگ ءُ لشکر ءِ درنیام ءَ جنگ بوتگ۔ لشکر ءِ پنچ کارِندہ مُرتگ ءُ مئے یک سنگتے (شے شھمیر )شھید بوتگ۔
اے ھال ءِ اِشکنگ ءَ گوں ما کلیں سنگت پریشان ءُ دردیگ بوت اِیں۔ ھر سنگت وتی ھیالانی زر ءَ گْواز کنان اَت کہ ھمے دمان ءَ شھید شے(شھمیر ) ءِ بالاد منی دیم ءَ میلانک بوت۔ آئی ءِ جھد، آئی ءِ مھروانی، پہ دُژِمن ءَ نہ کُٹوکیں کینگ دُرست چو بام ءِ اِستال ءَ دْرپشگ ءَ اَت اَنت۔
ھمے ھیال ءُ لیکہ ءِ پُژدر ءَ من گوں وت ءَ جیڑگ بنا کُت ءُ گْوشت: ھما لاگریں مرد، بلوچ راج ءِ مھروانیں بچّ، بھشت گونگیں دَوار شاپکول ءِ گھگیریں سرمچار ، مرچی اچ ما گسر بوت ءُ نوں اے سنگرے پہ ما یلہ دات ءُ دیم پہ وتی ابدی جاہ ءَ شُت۔ نُوں گوں ما کدی دُچار نہ کپ اِیت، بلے دِل ءَ پد ءَ پنت دات ءُ گْوشت نا! شے پہ مُجّتی تئی ھمراہ ءُ ھمکوپگ اِنت۔ چی ءَ کہ آیانی لیکہ تئی ھمراہ اِنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
پمشکا من وتی دِل ءَ سِدک بوت آں ءُ کواسے ءِ اے دانک گیر اِتک اَنت۔ ھو! زندگی یک تلوے کہ اِد ءَ ھرکس کیت ءُ وتی کِردار ءَ پیشدار اِیت ءُ جُنز اِیت۔
ھو! شے ھم اے تلو ءِ سر ءَ اتک ءُ شُت، بلے شے ءَ اے تلو ءِ سر ءَ وتی ابدی کِرد پیشداشت ءُ وتارا پہ مُدامی نمیران کُت۔
مرچی شے ءَ وتی گْرانھادیں ھون پہ ھوشامیں سرڈگار ءِ تُنّ ءِ پُروشگ ءَ رَتک اَنت ءُ چو ھما پُلگُد ءُ سرمچنڈیں رپتگیں بچّانی وڑ ءَ وتی پرز اُوں پہ اِیمانداری پیلو کُت۔
مرچی ماتیں سرڈگار اے پُلگدیں سالونک ءَ پہ گلے وش کنت ءُ وتی بھشتیں ھِنج ءَ مُدامی جاگہ دنت۔ مرچی شے ماتیں سرڈگار ءِ سالونک اِنت ، ءُ ماتیں سرڈگار ءِ سالونک پہ ابد مان اَنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
شے ترا سالونکی مُراد بات۔
