مرچی بلوچ گْوستانک چہ ھما ماتاں سرّیچ اِنت کہ آیاں وتی تاسُپیں بچّ پہ راجی پجّار ءُ گُلامیں ڈیھ ءِ موکگ ءُ دیمپانی ءِ جنگ ءَ کُربان کُرتگ اَنت۔
زِی بِہ گِندئے ما پہ درورے ءِ واستا دِگہ راجانی مِسال پیش کُتگ ءُ وتی زِرد تسلّا داتگ ءُ جبین ءِ لھڑیں پاھارانی گْرانیں بار دمے سُبک کُتگ، بلے مرچی بلوچ راج ءِ گْوستانک چہ اے رنگیں ماتاں چکار ءُ سرّیچ اِنت۔
لُمہ رشیدہ! چہ ھما ماتاں یکّے کہ وتی دو سالونکیں بچّ پہ ڈیھ ءِ دیمپانی ءَ کولیگ کنت ءُ گْوش اِیت کہ من پہ ماتیں گُلزمین ءَ انگت آکِل جان ءُ آبِد جان ءِ وڑیں بچّانی دیمونی دَیَگ ءَ چکّ ءُ پد نہ بَہ آں داں منی زِر ءِ بندیگیں چَول وتی سانکلاں مہ سِند اَنت ءُ آجو مہ بَہ اَنت۔ داں دریا ورد پہ اِیمنی شِکار ءَ مہ روت۔
من انگت شاگیں گْوانز ءَ چیکُو دیاں ءُ چنّڈیناں ءُ مزاریں بچّ پیداک کناں داں وتی نیلبوئیں تیاب ءُ ماتیں وتن ءِ رکّینگ ءَ ھر ساھت ءُ دمان چاڑکّہ ءُ دُژمِن ءِ دیم ءَ چو باتیل ءُ سائجی ءَ میلانک بِہ بَہ اَنت ءُ اے بیھار ءَ بِہ دے اَنت کہ بلوچ مات سنٹ نہ اَنت، بلکیں آ انگت سر ءَ پہ مُراد ءُ واھگے بند اَنت ءُ شاگیں گْوانزگ ءَ چنڈّین اَنت۔
لُمّہ رشیدہ! مرچی گْوستانک ءِ تاکانی تہ ءَ گوں ھما ماتاں شُمار اِنت کہ پہ بلوچ راج ءِ اے دِگہ ماتاں درورے مان اِیت، اگاں کسے ماتانی مِسال ءُ درور ءَ پیش بِہ کنت گُڑا مات رشیدہ ءِ شیرزالی ءِ درور الم پیش کنگ ءُ گْوشگ بیت کہ آئی ءَ پہ پُربچکندیں دپے وتی ٹھل ءُ نازیں چنگ بروت پہ ماتیں گُلزمین ءِ پانکجنی ءَ کولیگ کُتگ اَنت۔
مرچی دُژمِن پرے ھاتر ءَ آسیگ ءُ آئی دامُن ءَ آس کپتگ ءُ چِرّکے بُن اِنت کہ بلوچ راج ءِ ماتاں سِرین بستگ ءُ جنگ ء آجوئی ءِ پِڑ ءَ وتی بچّانی سکین ءُ توکل اَنت۔ اگاں شُما ماتیں گُلزمین آجو نہ کُت ءُ واتر اتک ئے، گُڑا مئے شپانی شپّاسی ءُ شیر ءِ ھکّ ءُ اُکبال ( اُگبال ) کدی ماپ نہ بَہ اَنت، چی ءَ کہ اے لُنج ءُ تاموریں شپّاں ما شُمارا پہ اے ھاتِر ءَ لیلو نہ داتگ کہ لگور ءُ دُژمِن ءِ وش آتکی ءَ شادان بِہ بَہ اِت، بلکیں ما شُمارا پہ ھمے روچاں نازینک جتگ ءُ لیلو داتگ کہ شُما مئے لجّ ءُ ننگ، شیشاریں شار ءُ ماتیں وتی وتن ءَ پھاز اِت، یا لجّ ءُ ننگ ءَ ھوار ڈیھ پانپاہی ءِ جنگ ءَ پہ مُجّی ابدمان ءُ مارا وژنام کن اِت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
ءُ ھمے رنگ ءَ اے کلوہ لوگبانُک ءَ وتی جود ءَ را، گْوھار ءَ برات ءَ را، زھگ ءَ پِت ءَ را داتگ کہ ما نہ لوٹ اِیں کہ شُما اے جُھد بُنگیج کُتگ ءُ پد ءَ پہ لگور ءُ سرجھلی واتر بِہ بَہ اِت، بلکیں چہ لگور ءُ سرجھلی ءِ بدل ءَ مارا شُمئے ھون میچل ءُ تیر سُپتگیں جون دوست بیت کہ پہ ما بئیت۔
گُڑا! تو چے گْوش ئے دُژمِن انگت آسیگ نہ بیت؟، الم بیت۔ پمشکا آ مرچی کسانسالیں سنم ءُ گزین ءَ ، چہ کولواہ شاپکول ءَ مات برپی ءَ گوں آئی جِنکّو نِھال، یارمھمد ءُ شوکت ءِ ھواری ءَ آوار جنت ءُ زِندانی کنت کہ باندا اے تُرس ءُ بیمّ بِہ ودّ اِیت ءُ کسے سر چِست کنگ ءِ سِکت، واک ءُ ھاٹیگ مہ دار اِیت، بلے واجہ چو نزانت کہ اے منی ناسرپدی ءُ اھمکی اِنت۔
چی ءَ کہ پئیریگیں روچاں ھمے دُژمِن ءَ ھوشاپ ءَ کسانسالیں گْونڈل شھید کُرت اَنت۔ کیلکور ءَ زالبُولانی ننگ لپاشگ ءِ زُورانسری ءُ وتی گُروناکی پیشداشت، بلے ھِچّ پہ ھَچّ۔ چی ءَ کہ مرچی چہ بلوچ راج ءِ دِل ءَ تُرس ءُ بیمّ ءَ گیش ماتیں وتن ءِ مھر ءَ جاہ کُتگ، گُڑا دُژمِن ءِ اے زُلم ءُ زُوراکی ھِچّ رنگ ءَ بلوچ راج ءِ توکل ءَ پُروش دات نہ کنت ءُ پد ءَ نہ کِنزینیت۔
ءُ دُژمِن جزم بِہ بیت کہ اے داتگیں دیمونیانی کِشار ھِچّ رنگ ءَ پلار نہ بیت، بلکیں اِیشانی سبز ءُ میزریں مُزّ آجوئی ءِ دْروشم ءَ بلوچ راج ءَ را دز کپ اِیت ءُ وتی ماتیں گُلزمین ءِ ھُدابُند ءُ وتواجہ بیت۔
من جزماں! ماتانی اے راجی اَمَل ھمے وڑ ءَ دیم پہ مِنزل ءَ جُنزان بیت ءُ کدی اُوشت آماچ نہ بیت، بلکیں دُژمِن چِد ءُ گیش آسیگ بیت ءُ آسے پہ مُدامی چِرّک ءَ کپ اِیت۔
