زِر ءِ چَولانی شاگیں زیمر وھدے زِرد ءِ دمکاں سرکشّ اِیت، گُڑا زِندگ بُوَگ ءِ ھاٹیگ گیش ودّ اِیت ءُ ھمے گْوش اِیت کہ اے زِر تئی ڈیھ ءِ زیبائی اِنت۔ ترا شات بیت کہ کسے تئی ڈیھ ءِ زیبائی ءَ پُولِنگ بِہ کنت۔۔۔۔؟
گُڑا گوں زِر ءِ چَول ءُ مھپلی نودانی ھمراھی ءَ ملکموت امبازیں بچکندے جکس اِیت ءُ دِرّائینیت، من وتی سر ءَ بائینت کن آں، بلے ڈیھ ءِ زیبائی ءَ کس ءَ شکسات نہ کن آں۔ چی ءَ کہ گوں اے چَولانی زیمر ءَ منی ارواہ ہیوند اِنت۔ وھدے چَولانی زیمر ءِ آپشار الوت کنت ءُ مھلباں دْرنز اِیت، گُڑا من سرپد بَہ آں کہ منی مات اِنت ءُ من ءَ ماں شاگیں گْوانزگ ءَ چنڈّینگ ءُ لیلو لیل دَیَگ ءَ اِنت۔
بچّیگ!
بچّیگ منی ساہ ءُ نپس!
اُوست ءُ اُمیت ءِ ماھِکان
لُنجیں شپانی شپچراگ
من پہ مُراد نازینتگ ءُ
نازینک جتگ تئی شادِھاں
تو پہ مُراد ورناہ بَہ ئے
موک ءِ منی بندیں سر ءَ
زھم ءُ سگارانی زِہ ءَ
گوں دُژمِن ءَ ملّے مِڑے
باج ءَ برے واتر کن ئے
یا تنگوھیں ساہ ءُ سر ءَ
سوگات کن ئے پہ مادر ءَ
نامے نویسے دپتر ءَ
نامان بَہ ئے چو کمبر
چو کلمتی ئیں ھمّل ءَ
پاسپان بَہ ئے نیلیں زِر ءِ
ننگ ءَ پھازے مادر ءِ
راج ءَ وتی آجو کن ئے
ھاک ءَ زباد ءُ سُرمگیں
ھاک ءَ زباد ءُ سُرمگیں
وھدے مات ءِ شاگیں گْوانزگ ءُ شدْریں لیلو کہ منی گُوشاں چِڑکّہ کن اَنت، تہ من ءَ انچو سما بیت کہ منی کش ءُ گْوراں تِپلے ءِ چیھال رُستگ ءُ پہ اُمیتانی سُھر چکّیں بامسار ءَ گْوانک جَنَگ ءَ اِنت۔ تْراولیں دِلے ءِ آسیں پاھاراں آزمان گُباراں کُتگ ءُ گُلزمین موتکی، جنوازمیں ھیسکارگانی رولھیں گْرنچے بُتکگ ءُ ابیتکی یے ءَ مانشانتگ۔ ودارِیگیں کاڑانی سوھانیں ودارے، ودار ودار ءَ آپ بُوھان۔ بیگواھی ءِ زِمستان آپبند ءُ ناشی ءَ تیوگیں دمک ءُ در ماں پتاتگ ءُ تْرند تْرند ءَ کشّگ ءَ اِنت۔۔۔۔۔۔۔
ساھتے ءِ جیڑگ ءَ پد ھیالانی دریگ ءِ شم ءَ ایردستیں ڈگار ءِ اکس سھرا ءُ گُلامی میلانک بیت، تہ سرپد بہ آں کہ اے کُل گُلامی ءِ بدّیں کارپد اَنت کہ مارا گوں ریزاں بستگ ءُ زندگی چہ زند ءِ شادِھاں زِبھر ءُ چمداری ءِ سِیمسراں اُوشتوک اِنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
ھمے مارِشت تیاب دپ پسنی ءِ جھ مِنند ءُ بلوچی زُبان ءِ ورنائیں آشوبی شاھر ءُ راجی آجوئی ءِ جنگول، مات رشیدہ ءِ گوھر ءُ لال، بلوچ راج ءِ اُمیتانی بالینتگیں ڈیوا ءُ وشبوئیں ھاک ءِ تنگوئیں بچّ آکِل ازاب ( ریاز ) ءَ گْور جنت، گُڑا پہ آئی ءَ گِس ءِ نِندگ ءُ ادارُکی زِندمان ءِ گْوازینگ وبالے جوڑ بیت، پمشکا آ پہ ایردست ءُ گُلامیں وتن ءِ آجو کنگ ءَ چہ زِر ءِ پُرزیمریں چَولاں گِستا ءُ دیم پہ تیھریں ماتکوھاں در کپ اِیت۔
چی ءَ کہ آ سرپد اَت! اگاں من پہ سبزیں ساوڑ ءِ شاگیں چَولانی موکگ ءَ جُھد مہ کن آں ءُ آجوئی ءِ لڑ ءَ ھوار مہ بہ آں، گُڑا باندا اے چَولانی زیمر ھوادگ ءُ کُچّل بَہ اَنت۔ ءُ ھمے داب ءَ من ھم چہ وتی نیلبوئیں زِر ءُ ماتیں بُندر ءَ درآمد بہ آں۔ نہ منی نام پشت کپ اِیت، نہ منی ڈسّ ءُ نشان، بلکیں من پہ مُجّتی بیگواھی ءِ گُباراں گُمسار بَہ آں ءُ کس من ءَ پہ یاتے، یات نہ کنت۔
ھمے مارِشت اَت کہ آ چہ زِند ءِ ھمُک وشّیاں بے ھیال ءُ ماتیں گُلزمین ءِ آجوئی ءَ گوں بدواہ ءَ دیم پہ دیم جنگ ءِ پِڑ ءَ ساڑی اَت، پمشکا دُژمِن ءَ پہ آئی پُروش دَیَگ ءُ نِزو کنگ ءِ ھاتِر ءَ وڑ وڑیں رِپک ءُ پندل ، ھیلا ءُ ھُنر ساز اِت دانکہ من آئی ءَ پہ سرجھل کنگ ءَ مجبُور بہ کناں ، بلے بے سوب بوت۔ چی ءَ کہ آ لیکو ءُ پِگری مارِشت ءِ رِد ءَ مُھکم ءُ آھِن بالادیں ورناھے اَت، آئی دُژمِن ءِ اے وتگڑیں رِپک ءُ پندل دیم ءَ نیاؤرت اَنت ءُ وتی جُھد پہ تمردی برجاہ داشتگ اَت۔
گُڈّی ءَ دُژمِن چہ وتی لاچاری ءَ نمیرانیں آکِل جان ءِ ورناھیں برات آبد شھید کُت، کھول ءِ اے دِگہ مردُم ھنیپ، ھبیب ءُ اِیسُپ ھم شھید کُت اَنت دانکہ آ تُرس ءُ بیمّ ءَ چہ وتی راجی آجوئی ءِ جُھد ءَ دزکشّ ءُ منی سلام ءَ بئیت، بلے بے سوب بوت۔
بلکیں آکِل جان ءَ داں تُوپکّ ءِ گُڈّی تیر ءَ گوں دُژمِن ءَ جنگ دات ءُ وتی جُھدانی بیرک پہ شرپ، پہ شان ءُ مڑاہ بُرز کُت ءُ نمیران بوت۔
اے راستے کہ تیابیں پسنی ءَ لبزانک ءِ پِڑ ءَ ، ساز ءُ زیمل ، گُشندھی ءُ آرٹ ءِ پِڑ ءَ ھزاراں شیوار ءُ سوھوئیں سر ودی کُتگ، بلے راجدپتر ءِ تاکاں اے بھر ھم الم نبشتگ بیت کہ ماتیں گُلزمین ءِ موکگ ءَ ورنائیں شائِر ءُ راجی جُھدکار آکِل جان ءِ ھمراھی ءَ ملنگ تبیں شائِر ءُ راجی جُھدکار واجہ نسیر کمالان ، سِدیک ھیدو، اِیسُپ نِزر ءُ دِگہ بازیں راجی جُھدکار ءُ دوزواھاں پہ ڈیھ ءِ دیمپانی ءَ وتی سالونکی واھگ ءُ ارمان، تِلائیں سر ءُ ارواہ کُولیگ کُتگ اَنت۔
اے درگت ءَ شائِریں آکِل ازاب وتی واناکیں ھیال ءُ شائِری ءِ تہ ءَ جاھے گْوش اِیت:
بانوریں گُلزمین ءِ وتی ھاک ءِ بوسگ ءَ
سالونکیں بَچّاں ھِنّی وتارا دوبر کُتگ
زی اے ھیال آکِل ءَ پہ بانوریں گُلزمین ءَ ندْریگ بوتگیں سالونکیں آشِکاں پِر بستگ، بلے مرچی وت پہ بانوریں گُلزمین ءَ ھِنّی بوتگ ءُ سالونکی ءِ چوتاریں پُوشاکے پُوش اِتگ اَنت ءُ پہ مُجّتی نمیران اِنت۔
آ پہ اے ھبر ءَ سِتک بوتگ کہ من ءَ پہ بانوریں گُلزمین ءَ یکروچے الم سالونک بُوَگی اِنت، مرچی آ ھما زمین دِیوانگ ءُ آشِکانی لڑ ءَ ھوار اِنت کہ بانوریں گُلزمین ءِ اِشک ءَ وتی زِندمان ءِ کُلیں واھگ ءُ ارمان ببا داتگ اَنت اِش۔
ھمے وڑ ءَ آکِل جان دیمتِر ءَ شائِریں ھیالاں درشان کنت ءُ وتی دستُونکے ءِ تہ ءَ گْوش اِیت:
بیا وتن کولیگ بئیں کُربان بئیں
پہ بلوچستان ءَ پَھر ءُ شان بئیں
مرچی آ پہ جزم ماتیں بلوچستان ءِ پَھر ءُ شان اِنت۔ تھنا پہ آئی آھِن ءُ تلاریں بالاد ءَ پسنی، ناکہ بھشتیں کولواہ ناز کنت کہ آئی ھوناں منی کلکشانیں گیوار میسّینتگ، بلکیں تانسریں ڈیھ پہ نازان اِنت کہ منی رکّینگ ءَ آئی ءَ وتی ھزّامیں زِندمان ندْر کُتگ ءُ مِسکیں ھون منی دِلبند ءَ تلینتگ اَنت۔
گُڑا من چے بِہ گْوش آں کہ وھد گُلزمین ءِ اے دابیں شیدا ءُ آشِکاں شموش اِیت۔۔۔۔۔؟، نا! بلکیں وھد ءُ جاور گُلزمین ءِ اے دابیں دِیوانگ ءُ شیدائیاں کدی شموشت ءُ بیھال کُت نہ کنت۔ گُڈّی ءَ گوں آکِل ازاب ءِ اے دستُونک ءَ کہ مارا چے سرپدی دَیَگ ءَ اِنت۔
چَول جنان اِنت دریا دل
چے کنت باریں نوں ھاسِل
راچن گپتگ تُوپان ءَ
چاریت داں گار اِنت منزل
چو وَ دُژمِن باج ءَ بارت
دوست بہ بیت جند ءِ کاتِل
پمّن ڈیھ ءِ کُل یک اَنت
سُھر بہ بنت یا ھاک ءُ گِل
رُگ نہ شِنگ اَنت یک داب ءَ
رَس اَڑان اَنت بند اَنت بِل
گِپت گمانی گرماشاں
موم بُوھان انت کوھیں دل
پُرشت نِگاہ ءِ روشندان
گیام گران اَنت رنگ آکِلؔ
