دِل اُبینگ اَت ءُ چم پہ واب ءِ نِیمون ءَ کوچنڈگ ءَ اِت اَنت کہ ناگت ءَ تئی پہ مِسکیں ڈگار ءَ کولیگ بُوَگ ءِ ھال گُوشاں کپت۔ من ءَ انچو گُمان بوت کہ زمین جُمبگ ءَ اِنت ءُ آزمان جکسّگ ءَ اِنت ، چی ءَ کہ تو پیش پئیری من ءَ زنگے جت پہ کندگ ءُ مشکرا گْوشت: یار اُستاد گْوست چینچو زیبا ءُ واناک اَت۔ بابا درویش ءِ مھر چکاریں نیاد ، گپ ءُ رپ ، گُرّ ءُ نِھر ، کڑکّیں شیر چاہ ،سری ءُ چیری گڈّگی ءِ مچکدگاں ملنگوئیں رھمین ءِ شھدیں بچکند ءُ ٹھکانی توار ، جنگولی ءِ مَلشانیں داستان، ساجد ءِ زئیپیں تْران ، سپر ءُ پنداں مُھکمیں اُوست۔ کماش رھمت ءِ زھیروک ءُ توکلی ءِ شئیراں بلیدہ گوں تانسریں زامُران ءَ ابیتک کُتگ۔
ھو! گْوانکو ءَ من دِگہ کُجام کُجام سنگتانی زپت ءُ شکّلیں ، زھیر ءُ تاھِیر بکشیں تْرانگانی بارو ءَ وتی دِل ءِ گوں درد ءُ وشّیاں مینتگیں پاھاراں درشان بِہ کن آں ، ھر سنگت ءِ یاتانی پُتینک وتی اندر ءَ پہ وانگ ءَ کِتابے ءِ درور اِنت۔
وھدے من تئی زامُرانیں تمردی ، تگرانیں بالاد مُھکمی ، کُلبریں توکل ءُ ھاٹیگ دیست، گُڑا من ءَ ھما روچ ءَ سِتک بوت کہ تو چو بابا ءُ ابدمانیں رھمین ءَ ، ساجد ءُ اے دِگہ بامردانی داب ءَ پہ ڈیھ ءِ آپریچانی رکّینگ ءُ پھازگ ءَ ندْر بَہ ئے ءُ راجدپتر ءِ تاکدیماں وتی نام ءَ جتائیں داستان ءُ کِسّھے نویس ئے۔ بلے چو اِشتاپی! چوناھا شھیدی پہ راج ءِ راجپانیں بچّاں بے مُلّیں سوگاتے ، بلے من گْوش آں ترا انگت اے گیابان ، کوہ ءُ جنگل ، کَور ءُ گْواش ، کلگ ءُ بیٹ سر ، گیڑ ءُ داز ، تْرشتیں تلار ءُ شیراپیں چمّگانی نیادے پِر کہ تو چو پہ اِشتاپی رپت ئے۔
راستے کہ تو نہ رپتگ ئے! چی ءَ کہ تئی ارواہ ءِ زیمر انگت گوں ماتیں مرزبُوم ءِ سروز ءَ ساز اِنت ءُ دیمونی دَیَگ ءِ دپگال الھان اِنت۔ پمیشکا تئی دابیں سرانی زِندگ بُوَگ ءُ نمیرانی ءِ گواھی ءَ راج ءِ راجدپتر دنت، ءُ راجدپتر ءِ اندر ءَ ھما سر وت ءَ مُدامی ساٹ اَنت کہ چو تئی وڑ ءَ دُژمِن ءِ بیھار ءُ پاتْراپاں مان میار اَنت ءُ سنگر ءَ مُھکم دار اَنت دانکہ گُڈّی تیر ءِ لیکہ ءُ دِیدانک ءَ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
گُڑا من اے ھبر ءَ چتور گْوشت کن آں کہ تو چہ مادریں ھنکین ءِ چیدگ ءُ ھساریں کوھاں گِستا بوتگ ئے، بلکیں مرچی ھم من ھمے سرپد بَہ آں کہ تو بالگتر ءُ گیشکور ءِ تیھریں ماتکوھاں ساڑی ئے۔ بلیدہ ءُ زامُران ءِ زامُریں بالاد انگت وت ءَ گوں تئی سرمچنڈی ءِ رنگ ءُ دْروشم ءَ وت ءَ گوناپ دَیَگ لوٹ اَنت۔ کُلبر ءِ کانی ءُ چمّگ پہ تئی پیش بندیں چاگل ءَ مُرادیگ ، سائجی ءِ ژیمبیں گٹّ ءُ گر تئی پادبرمشانی توار ءَ اُوستیگ ، مزن بند ءِ کلگ ءُ سارتیں تلمب تئی چیرجنگی ءِ کِسّھاں، تگران ءَ تئی رِتکگیں ھونانی ملپداں پہ آیوکیں پدریچ ءَ ابدمان ءُ درونت سرّیچیں کِسّھے نویس اِتگ، بِہ گْوش گُڑا تو کُجا رپتگ ئے۔۔۔۔۔۔۔۔۔
ءُ ھمے وڑ ءَ اے زِند ءِ دْراجکشّیں پند ءَ دِگہ ھزاراں کِسّہ گوں زِندمان ءَ ھمگرنچ ءُ دیم ءَ جُنزان ، بلے تئی زِندمان ءِ گْواچنیں کِسّہ راج پانپائی ءُ گُلامی ءِ سانکلاں بندیگیں ڈیھ ءِ موکگ اَت۔ وھدے ترا گُلزمین ءِ اِشک ءَ وتی امبازاں زُرتگ اَت، گُڑا چاردھی ماہ بیدے آجوئی ءَ بے نور اَت ۔ سْیاھیں شپ ءِ تاموری ءَ مُدام گُلامی ءِ بدّیں دْروشم سھرا کُرت ءُ ترا ھمے درونت شکسات کہ گُلامی ءِ درور سْیاھیں شپ ءِ درور اِنت۔
ھمے راجدوستی ءِ درونت ءَ ترا ورناھی ءِ بھاریں روچاں پہ ماتیں گُلزمین ءَ دِیوانگ ءُ دلدادہ جوڑ کُت ، ءُ اے دِیوانگی ءِ ابدمانیں راجدپتر ءُ گْوستانکی داستان تو گوں وتی زگریں ھوناں نبشتگ کُت ءُ پہ ما اے سِکین چیدگ کُت کہ گُلزمین ءِ مھر ءِ دیم ءَ وھد ءِ ھِچّ وڑیں گْورم ءُ چَول ، شرتگ ءُ تُوپان ، بیمّ ءُ ساھار ، لب ءُ لالچ ، سھت ءُ متاہ ، ھیش ءُ نوش، لوٹ ءُ تماہ دِیوال بست نہ کن اَنت، چی ءَ کہ شیشاریں مھر چہ اے کُلیں گُباراں سلّہ ءُ پلگار اِنت۔
مرچی تو ھما پلگاریں مھر ءِ باپُشت ءَ سالونکیں واھگانی سمبھینگ ءَ شھیدی ءِ کورگان بوت ئے ءُ بانوریں گُلزمین ءِ سُھریں بشانگ ءَ سر بوت ئے۔ چو تئی ھمراھی ءَ دِگہ بازیں کسے ھست اَت کہ آیاں اے جار جتگ اَت کہ ما ھانی ئیں سرڈگار ءِ مُرید اِیں ، بلے چہ دپ جاکیں مُریداں کسے نہ منت کہ چاکریں زُوراک ءِ دست ءَ ھانُل ءَ بِہ موک اَنت یا وتی وارتگیں کَول ءُ سوگند ءَ پیلو بِہ کن اَنت ، چی ءَ کہ کَول ء پاسپانی ءَ مارا راجدپتر گْوش اِیت مرد کنت ، نامرد نہ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
ھما کہ تئی لیکہ ءِ وپادار ، سنگر ءِ مُھکمیں بامرد اِت اَنت ، آیاں وتی سر بکشات اَنت ءُ انگت ماں جنگجاہ ءَ ساڑی اَنت ءُ تئی پِگرانی مَھری ءِ مَھار پہ مُھکمی داشتگ ءُ دیم پہ آجوئی ءِ مِنزل ءَ جُنزان ءُ رھادگ اَنت۔
پمیشکا من پہ جزم گْوش آں تئی اے جُھدانی کاروان ھِچّ وڑ ءَ اُوشت آماچ نہ بیت ، بلکیں تلانگیں ورنا چو تئی رنگ ءُ داب ءَ گام گام ءَ مرگ ءِ بیھار دَیَگ ءَ ساڑی ءُ میلانک اَنت ۔ چی ءَ کہ گیدی ءِ ھِچّ زُوراک ءِ وس ءَ نہ اِنت کہ آ پِگر ءُ لیکھی جُھدانی دیم ءَ داشت بِہ کن اَنت ءُ پہ مُجّتی وتی زُور شاھی ءَ برجاہ بدار اَنت ، بلکیں راجدپتر اے گپ ءِ گواہ اِنت کہ نیزگار ءُ ایردستیں راجاں کہ لیکہ ءِ رند پداں دیمونی ءِ دَیَگ ءِ ھاٹی برجم داشتگ ، آ سوبین ءُ دُژمِن پہ مُدیمی بے سوبی ءِ ارجان بوتگ۔
گُڑا ترا چہ رند اے کاروان گوں ھونانی لیک ءَ کدی اُوشت آماچ نہ بیت ءُ آجوئی ءِ مِنزل ءَ ساسار کنت۔ گُڈّی ءَ ترا گوں تئی شئیر ءِ اے بند ءَ سُھرچکیں دْروت کہ پہ مُجّتی ابدمان بوت ئے
جنگجاہ ءَ مُرتگ آں ءُ شھیدی ءِ نام پِر
دانکہ جھان ھست اِنت ماناں ماں دپتر ءَ
