یار مزار من ءَ گوں تو گِلگ اِنت، گِلگ تو زان ئے پرچا۔۔۔؟
چی ءَ کہ تئی پہ ابدمانی رَوَگ ءَ پد یاتانی گْرنچ گوں من بوجگ نہ بیت۔ من اگاں بِہ لوٹ آں کہ تئی مھرنِگاریں گیرانی رودپتر ءَ پچ بِہ کن آں ءُ بِہ وان آں ، مانگیشّ آں۔ چی ءَ کہ تئی گیرانی رودپتر ءِ ھر ھمُک تاک گوں جتائیں کِسّھے ءَ نبشتگ اِنت ۔ کُجام ءَ تاک ءَ بِہ لیٹیناں چہ دومی ءَ واناک ءُ پُرتاھِیر ، درد ءُ دوراں سرّیچ ، سِکین ءُ دِلبڈّی ءِ آپشانیں چمّگ ، مادنیں دگ ءِ گْواچنیں راھی ، نتُرس ءُ کُنگریں سرمچنڈ ، لیکہ ءِ پدرنداں ندْریگ بوتگیں شھسوار ، کَول ءِ پاسپان ءُ ھانُلیں ڈگار ءِ مولانگ ءُ درویشیں مُرید ، پہ بیل ءُ ھمبلاں ھونکّیں ساھگ ، پہ نوکباھنداں درونت ءُ اُمیتانی رُوکیں کندیل۔۔۔۔۔۔۔۔۔
بِہ گْوش منی اھد ءِ تِلاہ گوناپیں سرمتاب! من تئی یاتانی کُجام کِسّو ءَ بیاراں کہ دمے مانگیشّگ ءِ بدل ءَ ھیالے گوں سارتیں سمین ءِ شیکّـگ ءُ مھپلی نودانی ھمراھی ءَ سَوتے بِہ گْوپ اِیت ءُ تو آ سَوت ءِ چھر ءُ شُبین ، رنگ ءُ گوناپ بِہ بَہ ئے۔ چی ءَ کہ لیاری ءِ جُلگھیں دمکاں ابید زِر ءِ چَولاں ھم تئی ابدمانیں گِستائی ءِ جار ءَ لُڈّگ یل داتگ ءُ گوں زِبریں ھکّلاں موتکی اَنت۔
کُجام دیم ءَ کہ گْورم پُروش اَنت ، بس تئی نام ءَ موتکی نازینکاں ژانگ بستگ ءُ ژلینگگ ءَ اَنت۔ گُڑا من ھمے سرپد بَہ آں کہ تئی ھون میچلیں جون ءُ تیر وارتگیں بالاد الم ماتیں گُلزمین ءِ کُٹّ ءَ واپینگ بوتگ ، بلے تئی ابدمانیں ارواہ گوں زِر ءِ چَولاں آشوبی سَوت جنت ءُ آیوکیں پدریچ ءَ ھمے سوھو کنت کہ زیردستیں ڈگار ءِ موکگ ءَ نمیرانیں سر کدی نہ مِر اَنت ، بلکیں وتی راج ءِ اندر ءَ پہ مُدیمی ساڑی ءُ سِکین ءُ درونت شکسا اَنت۔
مرچی تو ھمے لڑ ءَ ھوار بوت ئے کہ رَوَگ ءَ پد ھم بلوچ راج ءِ جلّیں آہ ءُ آسیں اُپّارانی ھزار اُمیتیں مانا ئے ، چی ءَ کہ مرگ ھمائی ءَ گار ءُ گُمسار کنت چہ مرگ ءَ بِہ تُرس اِیت ءُ زِند ءِ جنگجاہ ءَ پہ ارواہ ءِ رکّینگ ءَ سارتیں ساھگے ءِ شوھاز ءَ در پہ در بِہ بیت ، بلے تو پہ راج ءَ ھونکّیں ساھگے ءِ شُھاز ءَ وتی ارواہ چنکّاں زُرتگ اَت ءُ گام گام ءَ گوں ملکموت ءَ ڈیک دات ءُ بیھاراں بست کہ من پہ ابدمانیں زِندمانے ءِ پُولگ ءَ ترا روچے ھزار وار امبازاں زُوراں ءُ دیم پہ مِنزل ءِ پاند ءَ سرگِراں۔
تو گوں وتی شے مُریدیں کَولاں اے ھبر پسّو کُت ءُ پیش داشت کہ من ھانُلیں ڈگار ءِ ھما درویشیں مُریداں کہ پہ ھانُل ءِ پدجَنَگ ءُ آجو کنگ ءِ واستا وت ءَ کولیگ کن آں ، بلے پدکِنِزگ ءُ لگور بُوَگ من وتی زِندمان ءِ رودپتر ءَ کدی نبشتگ نہ کُتگ کہ باندا کسے من ءَ وان اِیت سِکین ءُ دِلبڈّی ءِ بدل ءَ لگور بِہ بیت ءُ چہ تچکیں دگ ءَ تاب بِہ دنت ، بلکیں تئی ھر گام پہ راج ءُ راج ءِ آیوکیں پدریچ ءَ دیمونی دَیَگ ءِ دِیدانک ءُ پلسپہ اِنت کہ گٹ ءُ تلاریں راھاں پند بُرّگ کُجام توکل ءُ ھاٹیگ ءَ لوٹ اِیت۔
اگاں پہ ایردستیں راج ءُ گُلامیں سرڈگار ءِ آجو کنگ ءَ کسے لیکّھی توکل ءُ ھاٹیگے ءِ واھُند بِہ بیت ، گُڑا آئی ءَ دُگنیا ءِ ھِچّ زُوراک ءُ تمرد پہ سر ءِ جھل کنگ ءَ ساجو نہ کنت ، چی ءَ کہ آئی ءِ سسّا آئی ءَ را مرگ ءَ پہ بچکند ءُ مڑاھے بگلگیر کنگ الم پرما اِیت ، بلے لگور ءُ سرجھلی ءِ نوبت کدی نئیت۔
مزار جان! تو گوں وتی لکّی ئیں سنگتاں اے ھون کہ ماتیں گُلزمین ءِ سمبھینگ ءَ رِتکگ اَنت ، اے ھونانی دُلاب ءِ ملپداں آجوئی ءِ بھار تیجار بیت ءُ دُژمِن ءِ ڈسّ ءُ نِشان ءَ کس نہ دنت کہ کُجام پتاراں چیر کپتگ ءُ بیگواہ اِنت ، چی ءَ کہ اے ھبر راجدپتر ءُ گْوستانکی راستی یے کہ راجانی زِندگ بُوَگ ءِ مستِریں راز لیکہ ءِ پاسپان ءُ دیمونی دَیَگ اِنت۔ اے دیمونی زِی نمیرانیں سنگتاں ءُ مرچی شُما داتگ اَنت ءُ پہ مُجّتی نمیران بوتگ ئے۔
اگاں اے دیمونی دَیَگ ءِ پلسپہ ءُ دِیدانک ھمے وڑ ءَ برجاہ منت ءُ گوں ھور ءُ تِپاکی ءَ دیم ءَ جُنزان بوت ، گُڑا پہ سِتک گْوش آں کہ شُمے اے ھونانی رنداں پاکستان نا، گیدی ءِ ھِچّ زُوراک ءُ زُورانسر لپاشت نہ کنت۔ بلکیں اے رِتکگیں ھون گُلزمین ءِ بندیگیں بالاد ءَ پہ آجوئی رج اَنت ءُ آتارگ ءِ جلشک نوکیں سُھبے ءِ مِستاگ ءَ گیت۔ ھر نیمگ ءَ گوں شُمے ناماں آجوئی ءِ نازینک ءُ سَوت ، چاپ ءُ ھالو ، ڈُھل ءُ سُرنا ، تمبورگ ءُ سروز تیوگیں گیدی ءَ دو گیدی کنت۔
بس! مارا دیمونی دَیَگ ءِ پلسپہ زِندگ دارگی اِنت دانکہ آیوکیں پدریچ اے بے نپّیں ریاست ءِ دست ءَ پہ مُدامی گُلام ءُ سانکلاں بندیگ مہ بیت ، ءُ گُلامی ءِ آھِنیں سانکلانی سِندگ ءِ مستِریں راہ ءُ در دیمونی دَیَگ اِنت۔ شالا دیمونی دَیَگ ءِ دِیدانک ءُ پلسپہ پہ مُجّتی زِندگ بات۔
