چارُمی بھر
منی دیستگیں وابانی مانا۔۔۔۔۔۔!
من وداری آں، بلے کاگد ءِ پسّو کہ من ءَ سر بوت ، گّوش ئے موسم ءَ وتی دُرشکیں رنگ مٹّات ءُ آزمان نودانی نِوان ءَ اندیم بوت۔ تْرمپاں زمین ءِ دِلبند بوس اِت ءُ سارتیں کَوش ءِ شیکّگانی ھواری ءَ گمانی ءِ مچکدگ ءِ پُلّانی وشبوھاں میتگ چنکّاں زُرتگ اَت۔ انچو گُمان بوت کہ بانورے بشانگ ءَ کُرتگ ءُ شپی دِلُکّ ءِ ڈُھل ءُ ماھلیں کاڑانی چاپ ءُ شکر گالیں ھالوھانی توار تیوگیں میتگ ءَ جکسّین اَنت ، بلے ھمے ساھت ءَ تئی گِندگ ءِ ھُلّ پہ سْرپگ ءَ گیش ھُدوکناک اَت۔
چی ءَ کہ گْوست وت ءَ ھرچ رنگ ءَ سھرا کنت ، کیپیں بیگاہ ءِ چاڑیں موسم ءُ من ماں گدان ءِ ساھگ ءَ نِشتگ آں ، ترا کِتابے دست ءَ تو دیم پہ گمانی ءِ مچکدگ ءَ داتگ ءُ بے سما رھادگ ئے۔
منی مھرانی ھُدابُند ءُ راجی جنگول!
من وداری آں، من جزماں تو پہ آجوئی کائے ، چوش کہ تئی داب ءَ من ھم پہ اے گُلامی ءِ ادارُکی وشّیاں دِل نہ بستگ۔
چی ءَ کہ لھتے ءَ الم گوں اے ادارُکی وشّی ءُ شادمانیاں وتی سُنٹ گوں نوداں کُتگ ، بلے زبادی تو شر سرپدے کہ ایردستی ءِ آس ءَ نیزگاریں بلوچ راج ءِ واھگانی سبزیں کِشار چتور مانداشتگ ءُ پلار کُتگ۔
زھگ پہ پِت ءِ گِندگ ءَ اُوستیگ ، لوگبانُک پہ تنگوئیں جود ءَ ودارِیگ ، مات ءُ پِت پہ لاڑیں بچّ ءَ ، گْوھار پہ لجّ پانپائیں برات ءَ ، نام گِپتیں دِشتار پہ ٹھلیں دوستار ءَ ،
ھمُک پاند ءَ کہ ھون ارسیگیں چم کپ اَنت ابیتکی ءُ مُلوری اِنت، شادِھانی منگیر موتک ءِ گُباراں نِوان کُرتگ ۔ گِستائی ءِ جِنتِر ءَ دُرشتگیں ارواہ نپس گیریں ھیالانی کابیل ءَ ھینّار ، بندیکّانی سِستگیں سر تار تار ، ارس مال اِتگیں چمّانی درد زِیملیں داستان دم پہ ساھت چیول اِیت ءُ سھڑگ ءِ اُمیت ءَ چَول جنت، سْیاہ پوشیں زالانی اِیرھتیں شپ پہ آجوئی ءِ کنجلاں مھتل۔۔۔۔۔۔۔۔۔
منی راج پاسپانیں بامرد!
زِی من ءُ تو نِشتگ ءُ وتی وپاھانی اَھد ءُ پیمان ءِ کِسّو آؤرتگ اَنت، بلے مرچی منی ءُ تئی مھر ءِ داب ءَ ھزاراں کِسّہ پہ آرگ ءُ نبشتگ بُوَگ ءَ چاڑ اِنت ، چوش کہ آ کِسّھانی رنگ ءُ دْروشم چہ منی ءُ تئی کِسّہ ءَ جتا انت۔ آ کِسّھانی کارِست چو زدگیں کپوت ءُ کوپارتِگیں شانتل ءَ نال اَنت۔ آ کِسّھانی نِدارگ چو ویرانیں گیابانے ءَ بے بْرمش ءُ چِڑکّہ ، چو رِیگزارے ءَ تُنّاپ ءُ بے اُمیتیں دْروھاپے ءَ سھرا بَہ اَنت۔ گُنگیں دوار ءُ چارراھے ءَ مُچّیانی مْیان ءَ چو درآمد ءَ وتی پُولگ ءِ ڈسّ ءَ سربتگ کہ من کَے آں ءُ وت ءَ کُجا بِہ شُوھاز آں۔
زبادی!
گُڑا ھمے ساھت ءَ تو من ءَ سک گیر کائے ءُ سبر ءِ چمّگ ھُش اِیت ، کلّریں دردے آلیٹ جنت ءُ گِندگ ءِ ھوشامی ئیں چم دیم پہ ھساریں کوھاں دْرنگ بَہ اَنت۔
بلے! ساھتے ءِ بے تواری ءُ جیڑگ ءَ پد سما گْور بیت ءُ ھمے ھیال کَیت کہ آ مادنیں راہ ءَ گوں وتی بیل ءُ ھمگنگلاں پہ وتی پُولگ ءَ درکپتگ ، آ پہ وتی راجی آکبت ءِ شُوھاز ءَ در کپتگ، مرچی کہ اے کِسّھانی ھُدابُند اے نِدارگ ءَ گوں وتی چمّاں چارگ ءُ گِندگ ءَ اَنت ، اگاں پاد نیاتک اَنت ءُ زِند زوالیں کارپدانی بگیر ءَ چو تیھریں سائجی ءَ میلانک ءُ توار اِش چِست نہ کُت ، گُڑا پہ سِدک بِہ زان اَنت کہ اے نِدارگ باندا مئے کُلّانی زِندمان ءِ کریابیں نِدارگ جوڑ بیت۔ ءُ باندا پہ ما کسے ءَ گِلگ پش نہ کپ اِیت ، چی ءَ کہ چہ مئے بے تواری ءُ گُنگی ءَ تانسریں راج چہ وتی ھستمان ءَ گِسر ءُ پہ دائِمی بے ڈسّ ءُ نِشان بیت۔اگاں راج نہ منت ، گُڑا ما کس نہ مان اِیں۔
منی یاگی ئیں مھروان!
اے ھوناکیں کارِست ءُ نِدارگ کہ منی چمّانی دیم ءَ رُدوم زُور اَنت ءُ گُٹگِیر بَہ اَنت ، گُڑا منی باتِن ءَ لھڑیں پاھارے در کَیت ءُ تئی شیشاریں کِردار دْرپشگ ءَ لگ اِیت۔ تو کہ گوں وتی بیلاں اے راہ ءِ مُساپِر ئے ، اے راہ ءَ من ءَ ، بلکیں تانسریں بلوچ راج ءَ را سپر کنگی اِنت دانکہ وتی مِنزل ءُ آپسرے ءَ سر بِہ بیت۔
چی ءَ کہ ابید چرے راہ ءِ پند بُرّگ ءُ سپر کنگ ءَ اے ھوناکیں نِدارگ ءُ جونواریں رسترانی رستری کدی ھتم نہ بیت ، نیکہ ما پہ بھارمیچ ءِ اُمیت ءَ بِہ زر اِیں۔
منی اُمیتانی سارتیں ساھِگ!
من وداری آں، تو پہ آجوئی کائے ءُ من ترا زرشان کن آں، تئی دُوچی ئیں دزمال ءَ وشبو مُشان ءُ ترا سوگات کن آں۔
من وداری آں!
تئی ودارِیگیں نازینک
