دومی بھر
من کہ رپتگ آں!
تئی یاتانی اگریچیں پُتینک گوں وت بُرتگ ، ھمُک سھت ءُ دمان تئی دُوری ءِ ھیال گوں ھیالاں جنگ ءَ اِنت۔ چم کہ بیگاہ ءَ مُدام مچکدگ ءَ کپ اَنت ، منی ھیال ءَ توئے گوں بلوچی کِتابے ءَ سرجھلاد دیم پہ گمانی ءِ مچکدگ ءَ ۔ اے ساھت ءَ تئی مھرانی شکّلیں ھوشام چو تُنّیگیں سید ءَ ھنوش کنت ءُ من پہ ترا چاڑ بہ آں کہ بیا آں ءُ منی تُنّاپیں زِرد ءِ ھُشکاوگیں ڈگار پہ مُجّتی سیراپ بِہ بیت، بلے من کہ سما کن آں داں سرپد بہ آں کہ روچ ء رھمانی واب گندگ ءَ آں ، ءُ زباد کوھاں یاگی ءُ من ماں گِدان ءِ ساھگ ءَ ۔
من کہ رپتگ آں!
زِرد ءِ اشکام تئی پیژگاہ ءَ شموشتگ ءُ واتر بیتگ آں ، نوں من ءَ انچو سما بیت کہ بے ترا من وتی جِند ءِ میتگ ءُ گِدان ءَ اباشکو ءُ باروٹی آں ۔ وتی جِند ءِ ھمراھی ءَ ھمُک چیز پہ من درآمد ءُ وت ءَ تئی ساھگ ءِ نِوان ءَ ببا داتگ ءُ جان ءِ بند بنداں انگریں آسے رُوک ۔ ءُ اے آس داں ھما وھد ءَ جمبول مان اِیت منی بالاد گوں تئی بالاد ءَ پیوند مہ بیت ، چی ءَ کہ من تئی مھرانی ملپداں ابید دِگہ ھِچّ پہ وت پش نہ گِپتگ کہ گیرانی پیچ ءُ تابیں دگ دِگہ دمک ءُ کُچّے ءَ سر بِہ کشّ اِیت ، بلے مرچاں چو تئی وڑ ءَ دِگہ نادْراھی یے ءَ ھم من ءَ گْور جتگ ، ھما نادْراھی کہ منی ءُ تئی مھر ءِ راھسر ءَ چو پُھلّ ءِ سِرات ءَ میلانک اِنت۔
من کہ رپتگ آں!
زِندمان ءِ پیشیگیں رنگ ءُ دْروشم ، ٹھل ءُ سینگار ، ناز ءُ داب ، پنّ ءُ لالی ، مِسک ءُ مھلب ، امبریں نیادانی سُھریں بشانگ ، داد ءُ سوگاتانی گْرنچ تئی در ءِ امانت کُتگ ءُ رپتگ آں ۔
بلے! تئی جتائی ءِ سوزمانیں زھیر دم پہ ساھت گْور جن اَنت ، ءُ نیکہ تئی مھرانی ھامین بے ترا اِیرھت بیت۔
تو بہ گندئے پہ منی کبگی کْراماں مُرادیگ مہ بَہ ئے ،بلے ترا گپّے ھال دَیَگ لوٹ آں کہ مرچاں اے آسریچیں موسم ءَ میتگ ءِ ھر وش رواجیں کبگاں وتی کْرام ءُ لُڈّگ شموشتگ اَنت،
چی ءَ کہ میتگ ءِ چاریں پانداں بشوشگ ءُ لدیگانی ھاکمی گوں وتی زُورانسری ءَ برجاہ اِنت ، بانوریں کاڑ چہ ھِنّیاں زِبھر ، سُرمگیں چمّانی تْرونگلیں ارساں ھون بادینتگ ، کلپیں رھشُون دُزّ ءُ ڈُنگانی پاسپان ءُ دُژمِن ءِ ھمراہ ، راج ءِ ھزار اُمیتیں ورنا زِند زوالیں نِشا ءِ آماچ ، دِرتہ پُچّیں زھگ ءُ درد سوگاتیں ائید ، پاد شِپادی ، گُژن ءِ کورُمیں آس ءَ ھر دمک ءُ در چو نِھنگ ءِ ھار ءَ پتار داتگ۔
من کہ رپتگ آں!
مھر سرّیچیں دیدگانی بھارمیچیں مِستاگ ھوناکیں گپچلاں کپتگ ءُ مھلبیں بیکّانی آتار موتکانی لِوار ءَ پھمیان کُتگ۔ زالانی نیمسوئیں اُمیت گیمرتگ اَنت ءُ گْوھارانی اُوست انگراں بِریان ، ماتانی نیم شپی پاسانی لیلو ءُ پِتانی پیری ءِ اسا پُروشگ بوتگ اَنت۔ لاڑیں بچّ ءُ جِنکّانی ھِنّی ئیں بام تھاری ءِ کُنڈ ءَ چگل دَیَگ بوتگ۔
انچو سما بیت کہ گُلزمین ھونانی سرّیچیں تلاپ ءُ ھوٹگے ، کپوتانی دل سوچیں کُوکُو ، پیاپیں نودانی ابیتکیں گْوارگ زِرد ءِ بند بنداں تاھِیر دَیَگ ءِ بدل ءَ ماندارگ ءَ اِنت۔
من کہ رپتگ آں!
تئی گِندگ ءِ نمیون نوک بوتگ ءُ زِندمان ءِ اُوسامیں چَولاں گْوانک جتگ ، زِرد ءِ پاھار چہ باتِن ءِ گِلیپ ءَ چکار ءُ ھاجت ءِ کْوھنیں تلب دوبر رُستگ۔ سوتکالیں ھیالانی ھنکین ءَ کُبلیں کَول ءِ بندیں دریگ بُتکگ ءُ مھر ءِ ھُشکاوگیں کلّگ وت ءَ سبزگ ءِ اُمیت ءَ ساچگ ءَ اِنت۔
بلے! من گوں تئی مُراداں ھما روچ ءَ مُرادیگ بہ آں کہ تو پہ آجوئی ءِ کورگان بَہ ئے ، چی ءَ کہ من ھم وتی وشّیانی گْرنچ وھد ءِ کُورچات ءَ چگل داتگ ءُ زیور ءُ سھت منی گُوشاں گْوش ئے زردُکی گْوبز اَنت کہ تِج اَنت۔ نوں من گوں ھمے اُمیت ءَ زِندگ ءُ وت ءَ تسلّا دے آں کہ تو پہ آجوئی واتر بِیائے۔
تئی وتی ودارِیگیں نازینک
