روچ ءَ وتی بانزُل ٹاپُرینت اَنت ءُ رولھیں بیگاہ پہ گُشادی ءَ جھلاد بُوَگ ءَ چاڑ اَت، زِری کوش ءِ لھم لھمیں شیکّـگاں دردانی زیمر پہ دابے ساز کُتگ اَت۔ منی ھم لیکّھیں بیل ءُ ھمبل ھرکس گوں وتی کاراں دزگلائیش اَت۔ من کوھی ٹُلّ ءِ سر ءَ لِکّپت آں پہ روچ ءِ آسناکیں گرمی ءِ بگیری ءَ سارتیں گینّ ءِ کشّگ ءَ ، ھمے دمان ءَ بَشّی کوکِراں تیوگیں آزمان ءَ را شارے مانپوشت ءُ نوداں شنزگ بنا کُت۔
تیرماھیں شپ ءِ کساس دو پاس گْوستگ اَت ءُ ھَور انگت دل ءِ تب ءَ گوارگ ءَ اَت، بلے اے ساھت ءَ من تھنا نشتگ آں ءُ تئی انگریں زھیر اَنت کہ منا چاریں آتراپاں انگیر کُتگ اِش ۔ اے ساھت ءَ منی کشّ ءُ گْوراں ابیتکی ءُ بے چاڑی ءَ ابید بس ھور
ءِ تُرمپانی ٹُپّ ٹُپّ ءِ توار گُوشاں کپگ ءَ اِنت۔
منی زندگی ءِ ھمسپر پہ تئی گیرانی گْرنچ ءِ بوجگ ءُ دل ءِ پاھاراں تاکدیمے ءَ سیاہ کنگ ءِ نیّت ءَ من ند پہ نویسگ ءَ چِست کُت ءُ لبزانی جنگل ءَ دور کُت لبزاں من ءَ نیمراہ ءَ دروہ اِتگ ءُ ند ءِ سیاھی ھم ھلاس بُوَگی اَنت، بلے من ءَ ھِچ چوشیں لبزے دست نہ کپت کہ پہ ترا نبشتگ ءُ روان بِہ دے آں۔ بس من وتی وھد ءِ چاریں روچاں گوں تئی کولنجیں زھیر ءُ زامُریں یاتاں تیلانک دَیَگ ءَ آں۔
منی وشبو آتاریں پُل! اے ھبر راستے کہ من چہ تو سک دیر آں ، بلے منی زرد ءُ سسّا ءِ توک ءَ تئی پُرمھریں ترانگ مُدام گم ءِ دریا ءَ اُوژناگ کنگ ءَ اَنت۔ بِہ گِندئے تو ھمے گپ ءَ دل ءَ تکانسر بہ بَہ ئے کہ من چہ تو بے ھیال یا کہ تئی چہ داتگیں مھر ءُ وپاھاں شمُشکار بوتگ آں، اِنّا!
منی زند ءِ مُجّتی ھمسپر من زان آں کہ تو اے گپّ ءَ شَرّی ءَ سوھو ءُ سرپد ئے کہ یک پدمنتگیں کَومے ءِ پُسّگ ءِ واستا گندلانی امبازاں پہ اِیمنی زند گْوازینگ شرّیں پالے نہ اِنت، بلکیں پہ وتی زمین، لج ءُ ننگ ءِ پاسپانی ءَ دُژمن ءِ دیم ءَ چو ،،شاشان،، ءِ کوہ ءَ مِکّ نہ بُوَگ راجدپتر ءِ تاکاں پہ آئی ءَ دائِمی سْیاھیں نِشانے بیت۔
چوش کہ وھد ءُ ھالات چہ بلوچ ورناھاں ھمے لوٹ کنگ ءَ اِنت کہ آ چہ اِیمنی ئیں زندگی ءُ وش وابی ءِ مَلاراں در بِہ کپ اَنت ءُ وتی ماتیں گلزمین ، وتی مات ءُ گْوھارانی گُشان ءِ رکّینگ ءَ دُژمن ءِ ناشرکاریانی دیم ءَ چو درُون،، ءِ کوہ ءَ مِکّ بہ بَہ اَنت ءُ بدواہ ءَ چہ وتی گُلیں سرڈگار ءَ در کنگ ءِ واستا ماتیں گلزمین ءِ ماتکوھاں گوں وتی ھم پگریں یاگی ئیں ھمبلاں ھم سنگر بہ بَہ اَنت۔
چی ءَ کہ پدمنتگیں بلوچ راج ءَ را چہ گُلامی ءِ تھارونکیں زند ءَ کَشّگ ءُ رژنائی {آجوئی} ءِ نوکیں زندمانے ءِ دَیَگ ءَ دیمونی دَیَگ الّم اِنت ، ءُ مرگ ءُ زند ابرمی راستی یے بلے راجدپترانی توک ءَ ھما مردُم پہ مُجتی مان اَنت کہ جْوان ءُ پلگاریں کرِدے ءِ واھُند بہ بیت۔
منی اُو ماہ دْروشمیں گُل! تو وا زان ئے کہ پہ یک یاگی ئیں بچّے ءِ واستا وتی مادریں گُلزمین ءِ مھر چہ دُراھیں ھونی سْیادیاں دیماتِر بیت۔ ھما یاگی ئیں پُسّگ ءَ را کہ وتی راج ءِ پدمنتگی ءِ مارشت بوت ، گُڑا پہ آئی ءَ سوچناکیں لِوار ءِ دُرشکیں گْوات ءَ ماں ھَشیمیں ماتکوھاں پند جَنَگ گْران بیت ، نیکہ تاکریچ ءِ موسم ءَ سارتی ءُ گوریچ امبازیں شپاں بے وابی مزنیں بِستارے دار اِیت۔
تو گپّے زان ئے پُلّ! مئے گُلزمین زیبائی ءَ وتی مَٹّ وت اِنت ، وھدے کہ بَشّی ھَور درچک ءُ دارانی سر ءَ گْوارگ بِنا کنت گُڑا گُلزمین ءِ نِدارگ ءِ وتی کَیپ ءُ چاڑے بیت۔ اے سبز ءُ ارزُنیں سِکانی سر ءَ وپسّگ ءَ گوں مردُم چہ نرمیں بوپ ءُ بالِشتاں ھم بے ترانگ ءُ ھمے گُمان بیت کہ من وتی مات ءِ زانسراں وش واب آں۔
شب کہ بام دنت سبا ءَ سمین ءِ کَوش کَشّ اِیت گُڑا وش تواریں بُلبلُانی شینزارگ، کپوتانی کُوکُو ، سَید ءُ آھُوانی ماں کوہ ءُ گر ، شیپ ءُ جُرّاں چَرَگ ءُ گُلیں زمین ءِ زیبائی ءِ ندارگ پہ یک راجکاریں پُسّگے ءِ واستا وت بھشت ءِ چھِرگ ءَ جَنت۔
بِہ بکش منی ارواہ! من زان آں کہ منی اے دْراجکشّیں لیکچر ءُ گُشتانک ءَ ترا بے تب کُت ، من وتسر ءَ چینچو رپٹتگ گِند ئے۔۔۔۔۔۔۔ھاھاھاھاھاھاھا۔
بلے منی زندگی ءِ ھمسپر! من ترا گُڈّی ءَ ھمے گپّ ءَ گْوشگ لوٹ آں کہ وھدے ترا منی زھیرانی مولماں بے چاڑ کُت ، گُڑا سبر ءِ کیپاں بِہ نوش ءُ وتی زرد ءَ مُھکم بِہ کن ، بلکیں وت ءَ ھِچّ رنگ ءُ داب ءَ تکانسر ءُ دِلتپرکہ مہ کن۔ اگاں وھد ءَ موہ دات گُڑا گوں وتی زندگی ءِ مُجّتی ئیں ھمسپر ءَ الّم ءَ دچُار کپ ئے، سلامت بات ئے منی ارواہ!
من وتی ھیالانی لھڑیں پاھاراں تئی نام ءَ گوں میر اُمر میر ءِ اے پِربند ءَ آسر کن آں
تئی مھِلبانی بوه اَنت کہ شنگنت ماں کوھسراں
اے سرمچاریں دل کُجام ٹپّاں دَوا بِہ کنت
***
