روچ ءَ وتی دْروشم ڈکّ اِت میتگ ءِ دمکاں شپ ءِ ھاکمی پہ نازے لُڈان اَت۔ بلے! ھمے بیمّناکیں شپ ءِ تھاری ءَ کَور ءِ آ دستی میتگ ءِ رواِیرشتی پاند ءَ مِرمِرانکیں ڈیوایے گوں نازینک ءُ لیلواں سُبکّ سُبکّ ءَ لُڈّگ ءَ اَت۔ ماتے وتی بچّ ءَ لیلو دَیَگ ءُ گْوشگ ءَ اَت
بچّیگ اُو منی لاڑیں بچّ
وھدے تو رُدے ورنا بَہ ئے
پُوشاکے بِہ پُوش مھکان ءَ
دمکاں بْرھنگیں اندیم کن
زِرد ءِ واھگاں پاھُو دے
زانت ءِ چاگل ءَ سرّیچ کن
روک کن ڈیوا ءَ مھرانی
یاتاں نوک بہ کن اَھدانی
بالاچ ءَ گُلیں گیراں بند
بوج تو سانکل ءُ ریزاں سِند
گوں میریں ھمّل ءِ گْورگنداں
پُروش دے دُژمِن ءِ رھبنداں
اے نازینک کہ منی گُوشاں کپان اَت ، گْوست ءُ کسانی ، شاھو ءِ بست ، بشّام ءِ مچکدگ ، پیری ءِ چمّگ ، ھالی ءِ بیٹ ، باھوٹ ءِ چات ، گزین ءِ تلاوگ ، بلوچ ھان ءِ جنگجاہ ، ولّی ءِ زیارت ، بلُک شدری ءِ کِسّہ وت ءَ یک یک ءَ مانا کنان ات اَنت۔ بلُک شدری ءَ مُدام شپ ءِ اِبابت ءَ پد کچاری کُت ءُ اھد گوناپیں کِسّہ جت۔ میتگ ءِ کسان ءُ مزن ، زھگ ءُ زالبُول کُل مُچّ بوت اَنت ءُ بلُک شدری ءِ کِسّہ گوشداشت اَنت۔ وھد مدان مدان ءَ وتی گاماں دیم ءَ شھار دیان اَت کہ دنز ءُ گُبارے ءَ تیوگیں دمگ ، ھند ءُ میتگ مانپوش اَت اَنت ءُ بلُک شدری ءِ کچاری ءُ اھد گوناپیں کِسّہ شِنگ اِت ءُ تار تار بوت اَنت ،
بلے آئی ءِ سیکّارچیں سان روچ پہ روچ زِرد ءِ آزمان ءَ گْرند ءُ گِروک ءَ اَت۔ گوھر ءِ نازینکانی آپشاریں زیمر مُدام گُوشاں سُکسُک ءُ الوت ءَ اَت کہ درد مینتگیں ھیسکار ءُ چیھانٹے ءَ تیوگیں دوار ڈانگرینت۔ لجّ بستگیں شار گْوات ءِ چنکّاں گیابان ءَ کپتگ اَت کہ ناکو دِلدار ءِ جکّگ ءُ پادبرمشاں گْوانکے جت۔
گوں ناکو دِلدار ءِ گِندگ ءَ ھوار زھیر الھانیں موسمے سمبھان ءُ پہ کِسّو ءِ آرگ ءَ چاڑ اَت کہ ناکو دِلدار ءَ جکّگ جکّگ ءِ تہ ءَ درّائینت، ھے کن اِت بیلاں کہ پہ ما دِگہ ھِچّ پش نہ کپتگ ، نوں ما پہ کُجام روچاں زِندگ اِیں۔۔۔۔۔۔۔۔۔
تانسریں میتگ جھ سِرّ اِت ، بزّگئں مات ءَ کہ اناوار ءَ ناکو دِلدار گوں ارسیگیں چمّاں دیست وت اگولو بوت۔ ناکو دِلدار ءِ اے ھبر ءِ اِش کنگ ءَ ھور من ءَ گُمان بوت کہ اے درآمدیں بشوشگ ءُ رستراں الم بدّیں کارے کُتگ کہ ناکو ءِ ارس ماں چمّاں گُلگُل اَنت، چی ءَ کہ اے ھُوکّ ءُ رسترانی کارپد چوناھا رستری اِنت۔
من لھم لھم ءَ چہ ناکو دِلدار ءَ جُست کُت ، منی جُست پہ ناکو ءَ انچو تُورناک اَت کہ آزگیں زیمے ءَ واد پِر کنگ ءِ دَروَر ، بلے ناکو ءَ کمیں دِیر ءَ پد پہ ھیسک ءُ ھمپانی پسّو دات ءُ گْوشت: بچّ! ” ھبر چہ الوتّ ءَ گْوستگ "
نوں مارا چو یاگی ئیں بچّانی وڑ ءَ پہ وت راھے شوھازگی اِنت ، اگاں نا اے ڈگار ءِ آپریچ ءَ ھزاراں پیری پہ وتی ماھلیں جِنکانی ننگ ءِ پھازگ ءَ رسترانی سَے ءُ شام بیت ، ھزاراں نورجان وت ءَ زِندگ ءَ مُرداری ءِ بدل ءَ پاھُو ءِ دْرنگ ءَ دْرنج اِیت ، ھزاراں مالداریں ھکیم بے شرپ ءُ بیھارانی دیمپان بیت ، بِہ گْوش منی بچّ داں کد۔۔۔۔۔۔۔۔؟
ناکو دِلدار ءِ اے آزمان جکسیں ھبر ءِ اِش کنگ ءَ پد کاٹاریں دردے چہ دِل ءِ بنداں اِیرکپان ءَ جھلاد بوت ءُ جُست کنگ ءَ لگ اِت تو بلُک شدری ءِ اَھد گوناپیں کِسّھانی باتِن ءِ مجگ ءُ مانا پھم اِتگ۔۔۔۔۔۔؟ ، تو گوھر ءِ زیمر آپشاریں نازینکانی مُول ءُ مُراد ءَ زان ئے۔۔۔۔۔۔۔؟
ساھتے ءِ بے تواری ءَ پد گوں تھتال رَتکگیں جُستاں منی دُگنیا چو زمین ءَ جُمب اِت ءُ چہ وت ءَ سِست ءُ دُور شِنگ اِت آں۔ ھزاراں بے جُستیں پسّو تیجار اَت ۔ ھلک ءُ میتگاں مانرِتکگیں ھُوکّ ءُ بشوشگ ، گیابان ءَ لدیگانی پنجگاں لجّ بستگیں شار ، چانکُرّ پاتکگیں بالاد من ءَ ھمے ڈسّگ ءَ اَت کہ ماھِکان ءِ بْرھنگیں بالاد ءَ شارے مانپوش ، اگاں نا تو ھم بْرھنگ بَہ ئے ۔ تئی ھمراھی ءَ ڈیھ ءِ ھر دمک ءُ در ، ھلک ءُ میتگ ھم بْرھنگ بَہ اَنت۔
مرچی ھمے جُست اِنت کہ منی باتِن ءَ اِیرکپتگ ءُ گوں ارواہ ءَ پیوند اِنت کہ ماھِکان ءِ بْرھنگیں بالاد ءَ شارے مانپوش ءُ وت ءَ پول ، ءُ ھمے پُولگ ءِ دمکاں وتی شوھاز ءَ چو ھینّاریں راھی ءَ پند جنان دانکہ آپسرے ءَ سر بِہ بَہ آں ءُ ماھِکان ءِ بْرھنگی ءَ نِوان ءُ اَندیم بِہ کن آں ۔
بلے! درد ودّان ءُ سپر برجاہ اِنت ، من انگت راھی آں۔۔۔۔۔۔۔۔
