مات دُگنیا ءِ ھما لال ءُ گوھر ، کیمتی ءُ بے دروریں سوگات اِنت کہ مھر ءُ مُھبت ءِ پِڑ ءَ آئی ھِچّ وڑیں مٹّ ءُ بدل نیست نہ کہ دز کپ اِیت ۔ پمیشکا پہ زھگے ءَ ھژدری اِنت کہ مات ءِ بے مُلّیں مھرانی اُکبال ءَ پیلو بِہ کنت ءُ پہ دومی ءَ مِسالےجوڑ بِہ بیت، چی ءَ کہ گیدی ءَ اگاں پہ یک اِنسانے ءَ شرّیں دوستے ھست گُڑا آ مات اِنت۔
مات اے دُگنیا ءِ ھما ھستی اِنت کہ پہ زھگ ءِ رُودینگ ءُ دلگوش گْور کنگ ءَ چہ وتی سر ءُ ساہ ءَ ھم سرگْوز اِیت۔ آ مُدام گوں ھمے چِن ءُ لانچ ، گِر ءُ چیلاں گُلائیش اِنت کہ منی زھگ چہ زِند ءِ ھر سکّی ءُ سُوری ءَ بِہ رکّ اِیت ءُ گرمیں گْواتے آئی دیم ءَ مہ کشّ اِیت، چی ءَ کہ آ اے ھبر ءَ سِتک اِنت کہ منی چُک باندا مزن ءُ لائِک بیت من ءَ چیٹ اِیت۔ اے درگت ءَ آ نازنک جنت ءُ گْوش اِیت:
بچّی منی چمّ ءِ چراگ
بچّی منی زند ءِ مُراد
بچّی رودیت ءُ ورناہ بیت
مات ءِ سوج ءُ پنتان بیت
وتی برات ءُ پت ءِ ھمراہ بیت
زھم ءُ اِسپرے بڈّ ءَ بیت
ھر وھد ءَ گوں دُژمِن ءَ جنگ بیت
مات ءِ وتی دیمپان بیت
چہ اے گپّ ءَ ساپ پدّر ءُ سھرا اِنت کہ مات اے وڑیں نازینک ہہ وتی چُکّ ءَ پرچا گْوش اِیت۔۔۔۔؟، چی ءَ کہ اے آئی مھر ءِ مُھکمیں نِشانی اِنت کہ زھگ مات ءَ چینچو دوست اِنت۔ اے نازینک مارا ھمے سکین ءَ دنت کہ مات پہ زھگ ءَ بے مُلّیں ھستی یے ، ءُ اے ھستی ءِ چیٹگ پہ زھگ ءَ ڈُبّہ ءُ پرزے زانگ بیت۔ ھمے وڑ ءَ اے گپّ ءَ ما شُما کُل زان اِیں ءُ سرپد اِیں کہ چہ واجہ ھُدا ءَ پد اگاں کسے سُجدہ کنگ بوت اِیں ، گُڑا آ مکھیں مات اِنت۔
بلے! اگاں مات بیمار بہ بیت ، مات اگاں دُژمِن ءِ کوزہ ، زُلم ءُ زُوراکیانی دیمپان بِہ بیت، مات ءِ سر ءَ ناروائیں دُژمِن نپت ءُ بیر گْوارگ ءَ بِہ بیت ، زُورانسری ءِ آس ءَ رُوک بِہ کنت ، گڑا چُکّ ءَ را چے کنگ لوٹ اِیت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔زھگ ءِ سر ءَ پرز بیت کہ آ پہ مات ءِ رکّینگ ءُ پھازگ ءَ وتی جان ءُ مال ، سر ءُ ساہ ءِ دیمونی ءَ بِہ دنت۔ چی ءَ کہ مات ، ماتیں سرڈگار اِنسان ءِ ھما پجّار اِنت کہ آئی ءَ گیدی ءِ دمکاں جُتائیں شان ءُ شرپے شکسا اِیت۔ ھمے شرپ ءُ شان آئی ءَ پہ دائِمی زِندگ ءُ ابدمان کنت۔ اگاں زھگ ءَ وت ءَ چیر دات ءُ ڈب اِت ، گُڑا آ زھگ پہ جزم بزانت کہ من وتی پجّار ءِ سبز ءُ ھونکّیں درچک ءَ دست ء وت گُڈّگ ءَ آں، چی ءَ کہ بے پجّاریں زھگ ءُ راج زُوت وتی ھستمان ءَ ببا دنت ءُ چہ دُگنیا ءِ دمکاں گار ءُ بیگواہ بیت۔ پمیشکا پہ زھگے ءَ مکھیں مات ءُ پُلیں گُلزمین ءِ پاسپانی کنگ ھژدری اِنت دانکہ آ دُگنیا ءَ بے نام ءُ نِشان مہ بیت۔
پمیشکا من گْوش آں اے مھر ءُ اِشک ءِ پاسداری کنوکیں زھگ ءُ راج کدی چہ وتی ڈیھ ءَ درانڈیھ نہ بیت ، اگاں آئی گوں وتی مات ءَ ابید لبّ ءُ متاھانی گوم ءَ اِشک ءُ مھر کُرت ، آئی ءَ پہ زوال ءَ گیدی ءِ ھچّ تاکت داشت نہ کنت۔
ھمے داب ءَ اے منی کَول اِنت! اگاں کسے ءَ پہ مکھیں مات ءَ نہ بوت ، گُڑا آئی ءَ پہ کس ءَ نہ بیت، نہ کہ آ وت ءَ گوں اے ادارُکی وشیاں ابد زِندگ داشت کنت۔ الم آ یک روچے رُزوا بیت ءُ آیوکیں پدریچ آئرا پہ مُدامی پِٹّ ءُ لانت کنت ، چی ءَ کہ آ وتی زوال ءُ تباہی ءِ زِمہ وار وت اِنت کہ آس ءَ کپتگ ءُ سُچِگ ءَ اِنت۔ گُڑا مرچی بزان کہ من ءَ چہ اے آس ءَ وت ءَ پھریزگی اِنت ، اگاں نا اے آس پہ سُوچگ ءُ پُر کنگ ءَ کدی مھتل نہ بیت۔
مرچی مات ءِ گریواسکیں گْوانک ءُ توار ھر نیمگ ءَ جکس اِتگ ، بلے ھست لھتیں نابود ءُ متاہ دوستیں زھگ کہ آیاں مات ءِ گریواسکیں گْوانک پد جتگ ءُ گوں وتی جِند ءِ گِر ءُ چیل ءَ مُلمہ اَنت ، راجی سِنچ ءُ سما ءِ چمّگ ءَ تنداں بستگ ۔ آیانی گْور ءَ راجی آکبت ءِ مانا ءُ گْواچنیں مکسد ادارُکی زِندمان اِنت ، پہ آیاں دُژمِن ءِ اے کْوزہ ، زُلم ءُ زُوراکی نسیب ءُ بھت ءِ راستی یے زانگ بیت۔ آ اے کدی نہ جیڑ اِیت کہ منی جتائیں پجّار ءُ من جتائیں سرڈگارے ءِ ھُدابُند آں ، بلکیں آ وت ءَ دُژمِن ءِ وپادار لیک اِیت ءُ آئی ھر دانک ءِ منّوگِری پرز سرپد بیت۔
بلے بژن پہ ھمایاں کہ آ پہ نام وت ءَ مات ءِ مھروان گْوش اَنت ءُ انگت گوں جِند ءِ ھیش ءُ نوشانی موکگ ءَ گُلائیش اَنت ، راجی لیکہ ءُ ھون وارتگیں جُنز پہ نام منتگ، گُڑا پہ دُژمِن ءُ آئی چار ٹکّہ ءِ چاریگاں چے گِلگ پش کپ اِیت۔
پمیشکا من گُڈّی ءَ اے گپّ ءَ گْوش آں کہ اگاں کسے پہ وت ءَ ابدمانیں زِندمانے ءِ تلبگار اِنت ، گُڑا پہ آئی ءَ ھژدری اِنت کہ آ پہ وتی ھاک وشبوئیں مات ءِ موکگ ءَ آجوئی ءِ جُھد ءَ گوں ھمگام ءُ ھمگرنچ بِہ بیت دانکہ باندا روچ وتی راج ءِ پِسّگانی دیم ءَ ملامت ءُ میاربار مہ بیت ، اگاں نا ابید چہ ماتیں سرڈگار ءِ موکگ ءُ آجو کنگ ءَ آ کدی پہ وشھال ءُ اِیمنی نہ بیت۔ بلکیں آ وتی ھستی ءُ ھستمان ءَ ببا دنت ءُ پہ مُدامی گُلامی ءِ دنز ءُ مُجانی اندر ءَ گار ءُ گُمسار بیت۔ گُرآ سما کن! چی ءَ کہ رندے اِٹ اڑے ھچ درد ءِ درمان نہ بیت۔۔۔۔۔۔۔۔
