ملکموت آ روچءَ تپءَ گِپتیں
تاں دوصد سالءِ گندلاں بِیتیں
محمد بیگ بیگلءِ یاتءَ مئے بازیں کلمکاراں نبشتہ کتگ ءُُ وتی دلپدردی درشان کتگ۔ بیگلءِ بیرانی پہ بلوچ راجءَ بلاہیں تاوانے کہ واجہ بیگلءِ کمی تاں سک دیراں مانیت، بلے مئے گیشتر کلمکاراں بلوچ راجءِ گلگ ءُُ زاری کُتگ کہ بلوچ قوم مردگ شناس انت۔ بلوچ وتی زندگیں اِزمگر، بامرد ءُُ راج پہازاں شمشکار انت۔ گیشتر مئے کلمکاراں ملافاضلءِ اے گالبندءِ حوالہ داتگ: ’’زندگءَ ہولمبے نہ دات مچّی، مرتگ نی ہوشے ماں گْورئے تنچی‘‘ چونائیا مروچاں مئے گیشتر کلمکارانی تبے جوڑ بیتگ کہ بامردے یا راجدوستے، کلمکارے یا اِزمگرے کہ بیران بیت ہمے تبءَ نبشتہ کننت۔ اے تب یا فلسفہ بلوچءِ نہ انت۔ من گوں اے فلسفہءَ تپاک نہ کناں۔ پرچا کہ اے تب یا فلسفہ ہما بامردءِ اَرزشتءَ کم کنت۔ بلوچءَ دائم وتی زندگیں بامرد ءُُ ازمگرانی عزت ءُُ احترام کُتگ۔ وتی وس ءُُ واکءَ مدتءُُ کُمک ہم کتگ۔
محمد بیگ بیگل یک انچیں مخلص ءُُ ایمانداریں کلمکارے بیتگ کہ زندگیءِ دورانءَ ہم بلوچاں آئیءَ عزت ءُُ احترام کُتگ۔ مروچی کہ بیران بیتگ آئیءِ عزت ءُُ احترام ءُُ مہر بلوچءِ دلءَ ہما وڑا است انت۔ بلوچ وتی محسنءَ پجہ کاریت۔ بیگلءَ وتی سرجمیں زند پہ بلوچءُُ بلوچی لبزانکءَ ندْر کتگ۔ بلوچ راجدپتر بیگلءَ چوں شمشکار کت کنت۔ بیگلءِ سرجمیں زند پچیں کتابے۔ آئیءِ کرد روژنائیں استالے، آئیءِ ساچشت بلوچءِ منزلءِ رہشون انت۔ چونائیا ازمگرءُُ بامردانی زند چہ مرگءَ پد بندات بیت۔ ہمے واستا گْوشنت کہ ازمگر ءُُ بامرد نہ مرنت۔ چماں اندیم بنت، بلے دلانی اندرا زندگ ماننت۔ آئیءِ ساچشت ءُُ راجددوستی ءُُ جہد آئیءَ مِرَگءَ نیلنت۔۔ ءُُ بامردءِ جہد دائم ہمیش انت کہ من وتی راجءَ چیزے بہ دیاں۔ چہ راجءَ مہ لوٹاں۔ ایماندار ءُُ مخلصیں راجی بامرد ہچبر وتی راجءِ گلگءَ نہ کنت۔ راجءَ راستیں راہءِ شونءَ دنت۔
منی یک جْوانیں لبزانکی سنگتےءَ کسہ کت کہ ما یک روچے بلوچ راجی گشندہ حدامرزی ئیں اُستاد ستار بلوچءِ کلبءَ شُتیں، حال احوال کت، گُڑا سلام ءُُ دعاءَ پد اُستادءَ چہ ما جست کت کہ شما چہ کجا پیداگ اِت؟؟ ما گُشت کہ واجہ ما چہ فلاں بلوچ اِزمگرءِ کلبءَ پیداگیں۔ جست ءِے کت کہ واجہ چون اِنت؟ ما گشت کہ وش ءُُ جوڑ اِنت، بلے چہ بلوچ راجءَ سک زنگزار اِنت ءُُ گلگ ءُُ آزاری ءِے کتگ کہ بلوچ قوم منا جست نہ کنت، منی مدتءُُ کمکءَ نہ کنت، گڑا اُستاد ستار بلوچءَ درّائینت کہ سک رَد اِنت۔ بلوچ قوم وت گلام انت، یک گلامیں قومے منا ءُُ آئیءَ چے دات کنت۔؟؟ بلوچ قوم وت گلام انت، گلامءِ دستءَ چے بیت کنت؟؟ بچار کہ بلوچ راجی گشندہءِ چونیں مارشت اتنت۔ اے دابیں مخلص ءُُ ایمانداریں بامرد بلوچ قومءِ اندرءَ سک باز انت کہ وتا ہچ زاتی لوٹ ءُُ تماہ اِش نیست۔
چوش کہ راجی گشندہ استاد ستار بلوچ، استاد غلام رسول دینارزئی، استاد شفیع بلوچ، نورخان بزنجو، میراحمدبلوچ، رفیق اومان، منہاج مختار، راجی گشندہ فقیرمحمد عاجز کہ زورگیرءَ ہمے زیتاں شہید کت، رفیق اومان کساس دو سالءَ برز اِنت کہ زورگیرءَ آوارجتگ ءُُ بیگْواہ کتگ۔ حدامرزئی ئیں ملا کمالانءُُ دگہ بازیں نام است انت ایشانی زکر من پمیشہ کت کہ اے راجی گشندہ زانگ بنت۔ تاں جہان است اِنت زندگ ءُُ نمیران انت۔
یک ہبرے زانگ لوٹیت کہ راجی گشندہ ءُُ سرکاری گشندہاں پرک انت۔ آ پہ وتی راجءَ گْوشیت، اے پہ زرّءِ ہاترا گْوشیت۔ زرّی ءُُ سرکاری گشندہ مدام چہ قومءَ لوٹیت۔ چہ سرکارءَ ہم وتی بہرءَ گیپت۔ ایف سی ءُُ فوجءُُ لینگاٹانی دیوانانی بْراہ ءُُ سپاہ انت۔ ایشاں گْوشنت زرّی ازمگر۔ ہمک شپ وتی نہادءَ بندنت۔ انچو کہ مروچی لہتیں سرکاری گشندہ مئے شُمے دیما انت، بلے راجی گشندہ زرّ ءِ تلبءَ نہ کنت۔ آ وتی ازمءَ گوں بلوچ راجءَ نازینیت۔ آ راجی گشندہ گُڑا بلوچ راجدپترءَ نمیران انت۔ بلوچ ءِ دلءَ مدام زندگ انت۔
تنگویں بیلاں! پہل کن ات کہ منی سرحال دگرے۔ من دگہ دیمے شُتاں۔ ۔۔
محمد بیگ بیگل چہ ہما راجدوستیں ازمگرءُُ بامردان انت کہ بیگل ءِ ازمءَ بلوچ قومءَ را، بلوچی زبانءُُ لبزانکءَ را کٹ ءُُ نپ ءُُ فائدگ داتگ، بلے بیگل چہ بلوچءَ دلمانگ نہ بیتگ۔ بلوچ قوم چہ بیگلءَ دلمانگ بیتگ، بلوچی لبزانک پہ بیگلءَ بے تاہیر بیتگ۔
بیگلءَ بلوچی لبزانکءِ اندرا تژن ءُُ گْوشنکندءِ پڑءَ وتی بے لگامیں بور رکاب داتگ۔ لبزانکءِ اے پڑءَ بیگلءَ جْوانیں ساچشتکاری کتگ۔ انچو کہ لبزانکءِ بازیں تہرانت، تژن ءُُ گْوشکند ہم مئے لبزانکءِ بْراہ ءُُ سپاہ انت۔ اے تہر اگاں لبزانکءِ اندرا مہ بیت، گُڑا آ لبزانک بزاں کہ سرجم نہ انت، نیم بُندگ اِنت۔ بیگلءِ ساچشت کاری ءُُ ازمءَ چہ مئے بازیں نودربراں بیگلءِ راہبند گپتگ ءُُ ہمے پڑءَ جْوانیں وڑےءَ وتی ساچشتکاری بندات کتگ۔ بازیناں چہ بیگلءَ سکین زرتگ۔
تنگویں بیلاں! مروچی کل بلوچ پدرد انت۔ بیگل ءِ بیرانی پہ کل بلوچ راجءَ مُولیں تاوانے، بلے انسان کہ پیداگ بیت، الما یک روچے بیران ہم بیت۔ لہتیں انسان پہ وتی کہول ءُُ چک ءُُ نماسگاں ، کس ءُُ وارساں بیران بیت، دگہ لہتیں پہ سرجمیں راجءَ بیران بیت۔ بیگل پہ کُلیں بلوچ راجءَ بیران بیتگ۔ بیگلءِ یات تاں سک دیراں مانیت۔
بیگل چہ ازمگریءُُ ساچشت کاریءَ ابید ہم جْوانیں انسانے ات۔ انسان دوستے ات، سکیں خود دار ءُُ بے تماہیں ہستی یے ات۔ دعا کناں کہ حاوند بیگلءَ ماں گلباگءَ جاگہ بہ دنت ءُُ بلوچ راجءَ اے گْرانیں گمءِ سگگءِ ہاٹیگءَ بہ دنت۔
گُڈسرا یک کُلوہے، پیگامے یا دْروتے گوں کناں، امیت کناں کہ واجہ بیگل منی دْروتاں سرکنت۔
سیدہاشمیءَ بہ گْوش:
شال پیسر سگارءِ ہرجان ات
دیناں بے سیتیں گنجیں گْوادر شُت
مراد ساحرءَ بہ گْوش:
اے بلوچاں اتحاد، اے بلوچاں اتحاد
پہ وشیں روچاں اتحاد
کریم دشتی ءَ بہ گْوش:
کُل شُت انت پاکیں مدینہ حور ءُُ طوبیٰ اِش رس اِت
تالہہءَ شیریں دوکُرمءِ مئے وفاداری نہ شُت
گُل خان نصیرءَ بہ گْوش:
وتن تباہ ، چہ مستریں قوم انت در بہ در
گریبءُُ بزگرءُُ شْوان تچان انت تار پہ تاریءَ
جی آرملاءَ بہ گْوش:
گُژن ءُُ بدیں واری
دل ریش ءُُ دل آزاری
بے کاری ءُُ چم داری
پرچا پہ بلوچان انت
رحم علی مری ءَ بہ گْوش:
حَیرانی تَمن وَیران اَنت
سِیت گوں شکّلیں جنگان اَنت
بالاچ گْورگیج ءَ بہ گْوش:
بیر بلوچانی تاں دو صد سالءَ
لسہیں آہوگے دو دنتانیں
عطاشادءَ بہ گْوش:
من پہ مرگ گار نہ باں
مہراں کہ آوار نہ باں
داں آکبت است انت منی ہونانی لیک
من مرتگاں تو ہم مرئے
تو زندگ ئے، من زندگاں
واجہ عبدالصمد امیریءَ بہ گْوش کہ تو ادا وتی دو ہمسروئیں ہمبل واجہ جمعہ خان بلوچ ءُُ واجہ صدیق آزاد بلوچ یلہ کتگ ءُُ شتگ ئے، من ایشاں باز گُشتگ کہ واجہ عبدالصمد امیریءَ پہ شما زہیر کنت، شمارا لوٹگا اِنت، بلے ایشانی دل ءَ نہ انت ءُُ ایشاں ٹِکءَ جواب کتگ۔ اے گْوشنت کہ ما تانکہ آزاد بلوچستانءِ بیرکءَ چم ء وت نہ گندیں ما نہ رویں۔ تو واجہ دعا بہ کن کہ انچو بات۔
تپاکی آجویءِ مانزمان اِنت
بلوچستان آجو بات
٭٭٭
