بلوچ زالبولانی وپاداری گوں وتی جود ءَ بزاں گوں وتی لوگواجہ ءَ بے درور اِنت۔ اے دابیں درور ءَ مئے راجدپتر چکار اِنت۔ ھمے واست ءَ بلوچ ءَ گْوشتگ کہ
”سانگ ھما اَنت کہ تْری ءُ ناکوی پُسّگ اَنت
زندگ اَنت جود اَنت ءُ مر اَنت گور ءِ مھرم اَنت“
ھمّل ء جیئند ءَ ھم گْوشتگ کہ
”جن پرنگانی ھمّل ءَ پَسُّند نہ بنت”
اد ءَ مئے سرھال مرچی ھالو ءِ (ھالو مردمی نامے) لوگبانُک اِنت۔ ھالو گْوادر ءِ جھمنندے بیتگ ءُ دریا وردے بیتگ۔ گوں بوجیگاں ھمراہ بیتگ ءُ کار ءُ روزگار ئِے کُتگ۔ وتی چُکّ ئِے والینتگ اَنت۔ آ یک مھنت کنوکیں مردمے بیتگ۔ آ دَور ءَ کار ءُ روزگار ءُ سپر ھم بوجیگانی سر ءَ بیتگ۔ بلوچ دریا ورد تاں ھند ء زنجبال ءَ ءُ دنیا ءِ ایدگہ ملکاں تجارت ءُ کار ءُ بار ءَ شُتگ اَنت۔ مساپر ھم بُرتگ ءُ آؤرتگ۔ چہ گْوادر ءِ بندرگاہ ءَ مال بُرتگ درانڈیھ ءَ بھا ءُبَرد کُتگ۔ ءُ چہ ڈنّی مُلکاں مال آؤرتگ ءُ گوادر ءِ منڈی ءَ بھا کُتگ۔ گْوادر ءِ نھادیگ بلاھیں تجارتی منڈی یے بیتگ۔
چوش کہ بُنگپ ھالو اِنت۔ یکروچے ھالو گوں وتی بوجیگ ءَ چہ گْوادر ءَ درکپ اِیت ءُدیم پہ ھندُستان گُجرات ءَ وتی سپر ءَ بندات کنت۔ سک باز دیر گْوز اِیت بلے ھالو دُبر گْوادر ءَ واتر نہ کنت۔ ھال ءُ بود ئِے ھم نہ بیت۔ وھد باز گْوز اِیت۔ گڑا مھلوک ھال ءَ شنگ کنت کہ ھالو ءِ بوجیگ توپان ءَ کپتگ ءُ زیراپ بیتگ ءُ ھالو مُرتگ۔ ھالو نی پد ءَ واتر نئیت۔ گُڑا یک ورنایے پہ ھالو ءِ لوگبانک ءَ پہ سانگ ءَ گْواجار بارت۔ ھالو ءِ لوگبانُک گْوش اِیت کہ من ءَ ھالو ءِ مرگ باور نہ کنت۔ ھالو زندگ اِنت۔ الّم یکروچے واتر کنت۔ گُڑا ھالو ءِ لوگبانُک ھمے درگت ءَ پہ ھالو ءَ یک زھیرونکے پر بند اِیت ءُ مھلوک ءَ پیگام دنت کہ پر منی سانگ ءَ کس گْواجار میار اِیت۔ من سانگ نہ کناں۔ من ھالو ءِ اھداں نشتگاں۔ دلگوش کن اِت چونیں دلبُرّیں ءُ جگر سوچیں زھیرونکے پر بند اِیت۔ شائری ءِ زبان ءَ وتی پیگام ءَ دات کہ شُما پہ منی سانگ ءَ دل ءَ وش مہ کن اِت کہ ھالو پد ءَ کَیت۔
گَل مہ بہ اِت ماتی ھام دپیں بچّاں
من وتی جیگ پہ نوبتے بستگ
ھالو ءِ بوجیگ گُجّرات سرپتگ
گوں دری سوداگراں کپتگ
شاگ شمالانی ھُتّیاں زُرتگ
پہ مُلیبار ءِ بندن ءَ ئِے بُرتگ
ساٹ جنت گَوری چوٹو ءُ مسکان
دار ءُ کوڑیاں پہ من ءَ کار اِیت
پہ جنیں چُکّاں منگلیگ زَرّیں
پہ وتی بچّاں کارچ ءُ کاٹارے
کَیت گُراگ سیاھیں گوں وتی کْوارکاں
نند اِیت منی چار کُلّ ءِ سری داراں
من گل ءَ دْرِک باں ھلمھے گْونڈیں
من رواں باتیل ءِ سر ءَ ننداں
شانک دیاں دیر گنداں کُماریناں
سَیل کناں سنجاں زرنگاریناں
داں زر ءِ گُبّ ءَ مرکبے پیداک
گون چندنیں دار ءُ ململیں آچار
تاں میر منی شاگ ءِ کانگ ءَ نشتگ
جنت کَلمّ ءَ ءُ گیپت منی نام ءَ
وان اِیت کُران ءَ گوں مرمریں ھرپاں
مرکب کَیت ءُ ماں زر ءَ دار اِیت
دَر رِچ اَنت مید ءُ در رچ اَنت جانشو
در رِچ اَنت ھلک ءِ پُلگُدیں ورنا
ھلکی پہ وشاتکاں منی میر ءِ
من رواں راستی نیمگ ءَ ئِے ننداں
گوں وتی آستیگاں دراجیناں
پھک کناں دنزاں میر ءِ رِیشّانی
آمڑے مالاں کچکیں دنتاناں
گوں دپ ءِ زپتیں پوپل ءُ ھیراں
من دُبر وزمے سمبھاں سیری
اے مُرواردیں گال انسان ءِ دل ءِ بُن بند ءَ سُرین اَنت۔ اے گال ھالو ءِ لوگبانک ءَ پہ وتی گار ءُ بیگْواھیں جود ءَ پر بستگ اَنت۔ بلوچ زالبولانی وپاداری، سگّ ءُ اوپار ءِ جُھلیں زِر ءِ بے گْوازی چیدگ اِنت۔
دلگوش:۔ من گوں گْوادر ءِ پٹ ءُ پولکار ءُ نبشتہ کاراں دزبندی کناں کہ اے بارہ ءَ گیشتر پولکاری بہ کن اَنت ءُ راجدپتر ءِ تاکاں اے کسّہ ءَ نمیران بہ کن اَنت۔
گُڈ سر ءَ پہ ھالو ءِ لوگبانُک ءِ شَیر ءَ من سنگت سدّیک رمزان ءِ منّتواراں کہ آئی ءَ اے شَیر پہ من دپگال کُتگ ءُ دیم داتگ۔
***
