اُستادعبدالمجید گْوادری نمیران اِنت
دُنیا اِستینے بر سرء مردان شنزی
سہتکے گْونڈیںیک رگامے جنت ءُُ گْوزی
بے دلیں مردءَ را نشان اِنت نام ءُُ دپی
کُوڑواں لیگار نہ بنت پہکیں اشرفی
اُستاد عبدالمجید گْوادری ہما انسان انت، ہما ہستی اِنت، بلوچی زبانءِ کوہیں کلات انت کہ آ نہ سُریت، الّما نمیران بیت۔ اُستاد کُلیں غیرت مندیں بلوچءِ دل ءُُ دماغءِ اندرا زندگ انت۔ استاد چہ سیدءِ سنگت ءُُ ہمگنگلاں یکے۔ اُستاد سیدءَ وتی اُستاد ءُُ رہشون گشیت۔ استادءِ زند پہ وشنامی گْوست ءُُ مرگ ہم وشنامی۔ استادءِ راج دوستی، راجی شاعری، راج پہازی، سرمچاری آرا مِرَگءَ نیلنت۔ چونائیءَ ہر انسان کہ پیداگ بیت، یک روچے مریت۔ بلوچ گْوشنت: ’’ماتءِ لاپءَ گندئے کبرءَ ہم گندئے‘‘، بلے استاددابیں راجی شاعر ءُُ بامردانی اَسلی زند چہ مرگءَ پد بندات بیت۔
اُستادءَ راجی شاعری، دود ءُُ ربیدگی، پنت شاعری ءُُ صوفیانہ شاعری ہم کتگ۔ استادءَ وتی شاعریءُُ لبزانکی بور بلوچی شاعریءِ پِڑءَ پہ وزم تاتکگ۔ استاد لبزانی زِرے بیتگ۔ اُستاد ءِ گالکاسگ چہ مُرواردیں زگریں بلوچی لوزاں دائم سرکیل بیتگ۔ بلوچ راجی سوت بزاں قومی ترانہ بے مٹ ءُُ بے درور انت۔ واجہ گْوشیت:
ما غیرتءِ شیر متکگ، ماں ساہگاں زہمانی
ما چکیں بلوچانی، ما چکیں بلوچانی
ہون پِٹّیت چہ مئے چماں، ما قومیں شہیدانی
ما چکیں بلوچانی، ما چکیں بلوچانی
اِدا زانگ بیت کہ استادءَ بلوچ گلزمینءِ گلامی، بلوچ راجءِ بے وسی، بلوچ ءِ سرا زلم ءُُ ناروائی چینچو مارتگ ءُُ گوں گوہریں گالاں راجءِ دیما پدر کتگ۔ بلوچءِ درد، بلوچءِ گلامی استادءِ شاعریءِ بُن شون انت۔ ہمے درد ءُُ رنج استادءَ شاعریءِ دْروشمءَ گوں لال ءُُ مرواردیں گالاں کماتگ انت۔ استاد بلوچ راجءِ راجی مڈی یے بیتگ ءُُ است انت۔ استاد گْوشیت:
او سرمچار
گلامی ءُُ واجہیءِ نوبت
بانکی ءُُ مولدیءِ درگت
بزگر ءُُ بزگری ءِ جاور
او نوکیں باریگءِ سرمچاراں
پُل اِت چہ میراں وتی ڈگاراں
پْروش اِت زمزیلاں زالمانی
استاد گْوانک جنت، لوٹ کنت، پریات کنت چہ وتی راجءِ سرمچارءُُ راج پہازاں، وتی مُخلصیں رہشوناں ، وتی غیرت مندیں راجءَ کہ آجو کن ات وتی ماتیں گلزمینءَ، گلامیءِ سانکلاں پْروش ات۔ غلامی، واجہی، بانکی، مولدیءِ تہاریں دور آسر بیتگ۔ یک نوکیں آشوبے بیاراِت، یک رژنے ودی کن ات، امباز کن ات وتی بزگر، بے وس ءُُ دِرتگ پُچّاں چہ اے بزگریءِ جاوراں بہ رکین اِت۔ استادءِ شاعری پہ راجءَ جْوانیں رہشونے بیتگ، استادءَ راجءِ رہشونی گوں وتی شاعری زبانءَ کتگ۔ راجی شاعرانی قومی فرض انت کہ راستءُُ تچک بہ بنت، حق ءُُ انصافءِ پلہ مرزیءَ بہ کننت، کارے گْرانیں بلے گْواچن ہمیش انت۔ انچوکہ استادءَ راستی پدر کتگ۔ بیبگرءِ باہڑ گْوشیت:
شعراں ہما مرد گْوشنت
وت موہری داوا گِرنت
استادءِ گُشتن ءُُ کُرتناں یک مسکالے تپاوت نہ بیتگ۔ استاد گْوشیت:
رہشون کرتگ انت باجائی
ڈنی حاکمءِ زورءَ چار
لبّانی وڑالاں رپت انت
میر ءُُ بے سریں مئے سردار
استاد وتی راجءَ ڈاہ دات کہ مئے لہتیں لگورءُُ کاسگ چٹیں رہشون زورگیرءَ وتی ’’باجائی‘‘ کتگ انت، بزاں کہ ہما لگوریں رہشون دری زورگیرانی لالچءُُ لبانی وڑالاں شت انت، وتی ماتیں گلزمین اِش پہ تہت ءُُ تاج، لب ءُُ ملامءِ ہاترا دری دژمنانی ’’باجائی‘‘ کت۔ مئے دگہ لہتیں میر ءُُ وتگڑیں سرداراں، جاگیرداراں کہ گوں دژمنءَ ہمکارءُُ ہمکوپگ انت۔ اُستاد وتی بزگیں راجءَ شیوار کنت کہ چہ اے آستیگءِ ماراں وتی گلزمینءَ بہ رکین اِت۔اے آستیگءِ ماراں پجاہ بیاراِت کہ اے شمے دوست نہ انت، اے دژمنءِ ’’باجائی‘‘ اَنت۔ استاد گْوشیت:
زلمءِ ہر گْورا آس انت
شپءِ نوں گُڈسری پاس انت
پہ آجوئیءَ بلوچ راجءِ
گُلیں باندات بام آس انت
استاد شون دات کہ مروچی ہر گْورا ، ہر کنڈءَ زُلمءِ آس جمبور انت، بلے زلم نی وتی گُڈی سیمسراں سربیتگ۔ استاد مستاگ دنت ، نی اے شپءِ تہاریءَ وتی زور جتگ، بزاں کہ زلم ءُُ ناروائی وتی گُڈی پاسءَ اِنت۔ بلوچ راجءِ آجوئیءِ روژنائیں باندات دِیر نہ انت، شپ کُٹّتگ ءُُ بامءَ آستگ۔ وہدے سُہر دپیں بام زاہری دات، تہاری بیگْواہ بیت۔ استاد بلوچ آشوبءَ ’’بام آس‘‘ گُشگا اِنت ءُُ بلوچ ءَ ٹوہینیت کہ نی پادا بامءَ داتگ، چہ وابءَ پادا کہ بام تئی وداریگ انت۔ استادءِ راجی شاعری پہ بلوچ راجءَ قران، انجیل، تورات ءُُ زبورءِ مانند انت۔ استادءِ شاعری بلوچ راجءِ گْران بہائیں مڈی انت، بلوچءِ راجی رہشون انت۔ استادءِ شاعریءِ نوکیں ءُُ کْوہنیں نسلءِ وانوک باز انت۔ استادءِ شاعری بلوچی لبزانی لبز بلدے۔ واجہ گیشتر زگریں بلوچی لوز کارمرز کتگ۔ استاد سکیں نمازی ءُُ دیندارے بیتگ، بلے آئیءِ شاعریءَ بچار کہ چے گْوشیت:
ہرکس بت پرستیءَ رازی نہ انت
آ مئے کفرجاہءِ نمازی نہ انت
آ کہ کفر جاہءِ نمازی نہ انت
مہرءِ انجیلءَ پہوالے دربرت نہ کنت
عاشقءِ نیکراہی ءِ رژنءِ شوہاز نہ بیت
بزاں کہ استاد گْوشیت : ’’لکم دینکم ولیدین‘‘ استاد گْوشیت کہ انسانءِ دین ءُُ مذہب آجو انت، کسے کہ اگاں بت پرستیءِ خلاف انت، آ گُڑا مئے کفر جاہءِ نمازی نہ انت ءُُ مہرءِ انجیلءَ پہوال دربرت نہ کنت ءُُ عشق تہنا گوں نیکراہءِ رژنءَ شوہاز کنگ نہ بیت۔ ہرکسی عشق ءُُ مہر آجو انت، کسے رحمانءَ گوں مہر کنت، کسے رامءَ گوں مہر کنت، ہرکسی وتی دین ءُُ مذہبءُُ دود ءُُ ربیدگ بنت، ہرکسی وتی ربے، وتی وتی وڑا بندگی کنت۔ دگہ جاہے استاد گْوشیت:
تو تْرمپکے تہور دئے آ ہم جُست ءُُ پُرس
ما کیگدانی جان شراباں گوں ششتگ انت
ادا زانگ بیت کہ استادءَ صوفیانہ شاعری ہم کتگ،اے شعرءِ اندرا اُستاد گوں وتی واجہیں حداءَ گلگ کنت کہ تو ’’تْرمپے تہور دیئے، بلے سک باز جست ءُُ پُرس کنئے، نمازءِ جستءَ کنئے، روچگءِ جستءَ کنئے، تاں پہلء صراطءَ برئے، نی یک تْرمپے تہور دیئے، بلے اِدا بچار من ابید جست ءُُ پُرسءَ ’’کیگدانی جان شراباں گوں ششتگ انت‘‘ حالانکہ ہرکس زانت کہ استاد ءَ وتی زندءَ ہچبر شراب نہ وارتگ، بلے واجہءِ اندری مارشتاں بچار کہ چینچو بلند انت ءُُ پلگار انت۔ اِدا واجہءَ وتی اندری مارشتانی دراَنگازی کتگ گوں ڈولداریں زگریں بلوچی لبزاں، وتی ہُل ءُُ واہگانی درشانی کتگ۔
بے نپیں سوہو
او بلوچ راجءِ
بے نپیں سوہو
پہ گستگیں زمبےءَ
بوتگ ئے رازیگ
پہ گبرّے تو بہا بوتئے
گوں دژمنءَ پتّ بوتئے
ڈیہہ ءِ آوار جت
استاد گْوشیت کہ او بلوچ راجءِ بے نپیں سوہو، بزاں زانتکار تو پہ دپارے چرپیں چانیگ ءُُ سرتگیں بانجیگے وتا بہا کت، تو وتی قیمت ءُُ ارزشت انچو ارزان کت کہ تو پہ گبرے وتی گنجانی ماتیں گلزمین بہا کت، وتی جدّی گلزمینءِ وت آوار جت، زورگیرءُُ دژمنءِ ہمرکاب جوڑ بیتئے۔ اِدا اُستاد لگور ءُُ دُزّیں رہشون ءُُ زانتکاراں گْوشیت کہ تو پہ چرپیں چانیگ بلوچ راجی جنزءِ خلاف بیتئے، بلے دژمنءِ دزبوج جوڑ بیتئے۔ اُستاد گْوشیت کہ ’’بلوچ بوت سرمچار‘‘
بلوچءَ وتی گلامی ماراِت، مروچی ہر بلوچ پُسگ سرمچار جوڑ بیتگ۔ بلوچستانءِ ہر کوہ ءُُ تلارانی سرشمءَ بلوچءِ زگریں ہون شنگ ءُُ تالان انت۔ شہیدانی ہون پہ بلوچ راجءَ چو شپچراگءَ دائم بلان انت، بزاں کہ رُژن تالان انت، پہ اے دابیں بچاں، ماتانی لیلو ءُُ نازینک تاوان نہ انت۔
ہر کُنگرے
نوں کمبرے
مروچی ہر بلوچ ورنا یک میر کمبرے جوڑ بیتگ۔ اے واستا استاد گْوشیت کہ : تاوان نہ بنت نازینک مئے مکہیں ماتانی
او مئے رہشون
چو چیا بوتئے او مئے رہشون
بے شرپانی رندءِ جاہورگ
پہ دپارءُُ سرتگی چُنڈے
دژمنءِ سارتیں تاپگءِ واستیگ
پہ گبرے ءُُ گْوادری گازے
تو بلوچانی نام کتگ پولنگ
استاد پہ حیرانی ءُُ پریشانی گْوشیت: او مئے لگوریں رہشون چو پرچا بوتئے؟؟ کہ مروچی تو بے شرپانی رندءِ جاہورگ جوڑ بیتئے، ما اے گُمان ہم نہ کتگ ات کہ تئی قیمت ءُُ نہاد چو ارزان بیت؟؟؟ تو اسٹیجءِ سرا، دیوانانی دیما بلاہیں بلاہیں تْران کتگ، تو آجوئیءِ لوٹ کتگ، تو گْوشتگ کہ من ہون لوٹاں، ووٹ نہ لوٹاں۔۔ ءُُ مروچی تو پہ سرتگیں چانیگے بہا بیتئے؟؟؟ ءُُ دژمنءِ سارتیں تاپگءِ وازمندگ بیتئے؟؟ ہما تاپگ کہ نی سارت انت؟؟ ءُُ تو ئے لگوریں رہشون وتی قیمت گبرے ءُُ گْوادری گازے کت‘‘ تو کلیں بلوچ راجدپتر پولنگ کت‘‘ آ ہم پہ گْوادری گازے‘‘
ادا اُستاد چہ لگوریں رہشونانی کارپداں سک بژنیگ ءُُ پدرد اِنت کہ اے لگوریں رہشوناں وتی گلزمینءُُ بلوچ راجءِ ہچ سیادیءُُ وارسیءِ پرواہ نہ کت ءُُ ارزانیں قیمتےءَ بہا بیت انت، پہ زر ءُُ مالءِ ہاترا ، تہت ءُُ تاجءِ ہاترا باجو بیت انت۔
استادءَ گیشتر راجی شاعری کتگ، بلے استاد ءِ شاعری ءِ پِڑ سک پْراہ ءُُ شاہگان بیتگ۔ استادءَ مہر ءُُ مہگونگ، کیف ءُُ خمار، رنگ ءُُ بو، گل ءُُ بلبل، ملگور ءُُ پرپکیں رکانی ہم توسیپ ءُُ ستا کتگ۔ استاد گْوشیت:
بچکندگ گلابانی
کیفانی تہا کیہو
تْرنداپءُُ شرابانی
زیمیگ کننت دردءَ
زہیرنال ربابانی
نورانی نوان انت
چمروک منی وابانی
دگہ جاہے استاد گْوشیت:
بچکند اشکریں لنٹانی
آماچ کنت دلءَ تیرانی
اے رنگ ءُ دْروشم ہم اُستادءِ شاعریءِ بْراہ ءُُ سپاہ انت۔ گُڈسرا من استادءِ کہولءَ گوں دلپدردی درشان کناں، دعا کناں کہ ہاوند اُستادءَ وتی رحمتانی ساہگءَ جاگہ بہ دنتءُُ آئیءِ کہولءُُ بلوچ راجءَ اے گْرانیں گمءِ اوپار کنگءِ ہاٹیگءَ بہ دنت۔
بلوچی سبز ءُ مَیزران بات
بلوچ ءُُ بلوچی زبان ءِ دژمن سرنگون بات انت
