(راجی چیدگ)
"کسھے”
منی راھشون
منی ڈیھءَ گلامیءِ سداں سالانی تنداں کہ بست اَت گوں گُباراں گوں
نہ دیست کسءَ وتءَ چہ دور بچیلاں چہ ھما دیمءَ
ھیالانی تہءَ سیاھی
بے راھشون ءُ بے راھی
پہ زالبولاں پہ بانداتءَ
نزانت کسءَ کہ تو کائے
اے کرنی تنداں چو بوج ئے
چراگے بئے پہ سیاھیءَ
ءُ رھبر پہ راھیءَ
ءُ نوکیں چیدگے بئے تو
چو کوھاں ساجیءِ مھکم
چو بولانءَ تمردیءَ
جناں بئے گام روچ ءُ شپ
نزان ئے گرم ءُ سردیءَ
رُدیت تئی ساھگءَ امبراہ
تئی راھشونیءِ پُشتءَ
تئی پگراں گوں باں بندوک
رودیت ھم نہ بزانت لھتیں
تئی ساھگءَ زانتءِ
لھتیں نیم راہءَ دروھیت تئی پگرانی راہءَ را
ءُ لھتیں چم کہ کنتیں
ترا را کم گُشنتیں ھم
بزاں اَنت چے ھما کہ آ
زرنت پہ سیت ءُ پہ ھیراں
پہ لوگ ءُ بُرزیں بادگیراں
پہ نام ءُ جند دوستیءَ
برے توجیلے یک سازنت
برے زالبولءِ ھکاں پہ
برے نامءَ پہ ڈیھءِ
ءُ گرانیں ساھتے کئیتیں
کجا بیت کئے نزانتیں کس
اشانی جُھد ،ھاک ءُ جس
بلئے انگت تئی ھکیں امبراہ راجءِ راھشون اَنت
بہ بیت سکی کہ وشی وتی براتاں گوں گون اَنت
ھمودءَ تو کہ رُست ئے
ھمودءَ تو مزن بوت ئے
وپاءِ آپ کہ سد سال اِنت
ھمودءَ کسے ترمپے وارت
کجا ھم بیت یا رؤتیں
وپاءِ دامنءَ نیل اِیت
فراتءِ شھد آپی چے
بہ بیت زُم زُم بلے انگہ
اے ترمپے باز ارزشت اِنت
وپاءِ کدھاں نوش اِت
زمینءِ مھرمی دیست آں
ھما مھرانی وشیں دل
ھمودا شوانگ اِنت آکل
دُراھیں گیدیءِ زانت ءُ پہم
ءُ دراھیں فلسفہ زانتءِ
ھمیشی درگاہءَ کل اَنت
ھمیشی مھرءِ آدینک اِنت
ھمے کوہ مرد مڑاھانی
ھمے راھشون راھانی
تئی انگہ دلءَ بوتءَ
یا زھگانی ھما بچکند
پروشوک چو ریزگاں کانچءِ
لنٹ چو تراول ءُ آزگ
کہ دل ٹپ اِنت ءُ جان ٹپ اِنت
یا
گدانءِ پُر کہ گواتءَ وتءَ گوں ھمسفر کُرت اَنت
بریں چُنت واب ءُ یاتانی گوھر گوں وتءَ بُرت اَنت
ءُ مات گوں کودکیں زھگاں
ماں ڈن سر بے سریگ ویلیت
ءُ پِس بس کوہءَ جاگہ اِنت
گسءَ زالم ارا نیل اِیت
اے کُلیں درد تئی بوتاں
تئی زردءَ گوں پیوستگ
تئی ارواہءَ گوں بستگ
ترا چوں ایمنءَ اِشتاں
نزاناں چوں گُش آں من اے
نہ دیستگ من ترا دیستگ
نہ زانتگ سک باز زانتگ
گُش ئے من اُمرےءَ گوں تو
تئی راہءَ سفر کُرتگ
تئی راھشونیءَ رھبر
من چہ تو باز در بُرتگ
گُش آں چے من ستاہءَ تئی
مڑاھانی اے راہءَ تئی
مروچی چہ تئی رژنءَ
ھما کوریں گُشئے دیداں
کہ آ ھچی نہ گندنتیں
ابیدے چہ وتی جندءَ
وتی چہ لوگ ءُ پرزندءَ
ھماواں گم تئی دیستگ
ھما بے درد ءُ بے مارشت
پہ تو مرچی پُرسیگ اَنت
پہ تو مرچی ارسیگ اَنت
گمیگ آں من منی راھشون
گمیگ آں من منی اھدءِ یک ٹوھیں کلاتے پروشت
وابانی،اُمیتانی شپاں روکیں چراگے مُرت
گمیگ آں من تئی درور نئیت داں بامسارءَ نوں
نہ کُٹیتیں گمانی شپ پہ کرنءِ ودارءَ نوں
گمیگ آں من گدانءَ پہ
تئی اندوھاں ماریتیں
گمیگ آں پہ ھما زھگءَ
تئی راہءَ چاریتیں
گمیگ آں پہ ھما چماں
ھونءِ ارس گواریتیں
گمیگ آں پہ تئی امبراھاں
گمیگ آں ایوکیں راھاں
ابیتکیں چم نہ وپسنتیں
گمانی گرانیں بانگواھاں
گمیگ آں من منی راھشون
دل اِنت چہ تئی ٹپءَ ھون
………..
ھمے پیمءَ تئی کوھیں گم چہ ایوکیں باتنءَ گوستگ
چو کہ جمراں دردءِ پہ بے ھنکینےءَ بستگ
ھمے پیم آں
گُشئے گیابءَ
چو کہ برھنگیں درچکے
ایشی ٹالاں نئیت مُرگے
توارے کوکوانی ھم
یا تُنیگ ریگزارءَ آں
نہ ساھگ بیت جُڑے پہ من
نہ آپءِ ترمپے گواھی دنت
سرابءَ آں
ازابءَ آں
یا تاموریں گمانی شپ
تھاری اِنت، تھاری اِنت
اُمیتءِ بامسارے نیست
یا ڈکال زادگیں چمّے
اُمیتے ھم بھارءِ نیست
گمیگ آں من تئی درور
نئیتیں چو پہ ارزانءَ
گمیگ آں من منی راھشون
بیا راھے منءَ را شون
