دیگر ءِ چکن دْرپشیں رنگانی ھمراھی ءَ نیلبوئیں زِر ءِ چَولانی زیبائی ءُ بوجیگانی شاگیں لُڈّگ زِرد ءِ ڈگار ءَ نور شنز اِیت ءُ ھمے شُبین ، ھاٹیگ ءُ توکل ءَ زِندگ کنت کہ ھر یکّے وتی جبین ءُ باتِن ءَ ھمّل جیئند ءِ تمردیں ارواہ ءَ مار اِیت۔
مید پہ مُرادے گوں یکدار ءَ امبا ءِ سوت ءَ گْوشان کنت ءُ تیاب ءَ میل کنت۔۔۔۔، چی ءَ کہ ھمّل چہ پُرتگیزیانی پنجگاں تیاب ءَ رکّین اِیت گُڑا تیابی دمگاں ایمنی ءِ سارتیں کَوش شیکّیت ءُ زبادیں ریکانی دامُن ءَ اُوست ءُ اُمیتانی بھار سبز اِیت ۔ پُر مھریں مُرادانی کندیل ھمُک پاند ءَ بلیت۔ ھر کس گوں وتی زِند گُزرانیں کاراں شپ ءُ روچ گُلائیش بیت۔
بلے مرچی پد ءَ۔۔۔!
نیلبومیں زِر ءِ گْوانک پُرشتگ ءُ ھمّل ءَ توار اِنت کہ درآمداں من ءَ چارین نیمگاں انگر کُتگ ءُ وتی واھگانی کلّی ءَ آپ کنگ لوٹ اَنت ، بلے منی اُوست پہ ھمّلیں بچّاں کہ آ من ءَ چہ درآمد ءَ پھاز اَنت۔
اے ڈُبّہ نوں سرمچنڈیں زِرپھازانی کُوپگ ءَ اِنت ، مئے شُمئے کُوپگ ءَ اِنت کہ ما زِر ءِ گْوانک ءَ ھوار کد گوں یکمُشت ءُ تِپاکی ءَ جُنز اِیں دانکہ دُژمِن بے سوبی ءِ ارجان بِہ بیت ءُ بلوچ چہ جِند ءِ دوار ءُ تیاب دپ ءَ باروٹی مہ بیت۔
چی ءَ کہ پاکستان ءَ گوں چین ءَ دیر اِنت کہ نیلبومیں زِر ءِ سودا جتگ ، بلے مرچی اَمَلی گامگیج ءِ اولی گام کپتگ ءُ من ءَ ترا ھمے گُمان ءَ دنت کہ باندا پہ ترا اے تیاب دپ ءَ نِندگ ھچ داب ءَ نہ بیت، گُڑا پرچا مرچی دروھاپیں واھشتانی شیشگیں کٹور ءَ نہ پُروشے ءُ دیم ءَ در نہ کپ ئے۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔؟؟
اگاں نا باندا اے تھاری ترا انچو لپاش اِیت کہ سر گوں سواساں پِر نہ بیت ، نیکہ ھستمان ءُ پجّار پش کپ اِیت تو وت ءَ پہ نازے بلوچ بِہ گْوش ئے۔
گھ ھمیش اِنت مرچی پادا ءُ دُژمِن ءِ ھر ھما رِپک ءُ پندلاں بِہ زان ءُ شیوار ببُو دانکہ باندا پہ ترا وژنامی ءِ بدل ءَ شرمندگی ءِ روچ ٹِک بِہ دنت ، چی ءَ کہ جھانی راجدپتر ءَ اے ھبر ھِچ تاکدیم ءَ نبشتگ نہ اِنت کہ دُژمِن ءَ گوں اِیردستیں راج ءَ مھر کُتگ ، بلکیں ھر گام ءَ ترا کھرّانی رند پد گِندگ ءَ کا اَنت کہ آیاں زُوراکی ءِ سِیمسر ھم سرگْوز کُتگ کہ اِنسانیت پہ مُجّتی شرمندگ۔
مرچی ما اگاں دُگنیا ءِ دمکاں چاچ بِہ جن اِیں کہ اِنسایت زِندگ اِنت گُڑا بِہ زان کہ ما رد اِیں ، بلکیں اِنسانیت ءِ ارواہ ءَ دیری بال کُتگ ءُ میّت پہ بے گور ءُ کپن کپتگ۔
پمیشکا من گْوش آں پہ ما دِگہ ھِچ راہ ءُ در پش نہ کپتگ کہ ما وت ءَ جِند ءِ گِدان ءِ پیژگاہ ءَ پول اِت بکن اِیں۔۔۔۔۔ابید چہ گھگیری ( مُزاھمت ) ءَ ، گُڑا پرچا ما وتی دگ ءَ گوں یکمُشتی ءَ نہ پلگار اِیں ءُ دُژمن ءِ گوچلیں رِپک ءُ پندلانی دیم ءَ چو سائجی ءُ شاشان ءَ میلانک نہ بَہ اِیں۔۔۔۔۔۔۔۔؟؟
اگاں ما مرچی پاد نیاتک اِیں ءُ دُژمِن ءِ دیم ءَ میلانک نہ بوت اِیں! گُڑا پہ سِتک بِہ زان اِیں کہ اے ٹٹ مئے زِندمان ءَ انچو گوں وت ءَ مان پتا اِیت۔۔۔۔۔۔۔کس پہ کس ءَ سھیگ نہ بیت۔۔۔۔۔۔۔
نا پہ ترا رِند ءُ لاشاری پشت کپ اِیت ، نیکہ دِگہ ٹکّ ءُ بولکی داستانے ، چی ءَ کہ تئی پجّار بلوچ اِنت۔۔۔۔۔ءُ بلوچ ءِ پجّار ماتیں گُلزمین بلوچستان اِنت۔ اگاں پہ تو گُلزمین نہ منت ، گُڑا پہ ترا ھِچ نہ مان اِیت کہ تئی ھستمانی ءِ گْواہی ءَ بِہ دنت۔۔۔۔۔۔۔
پادا کہ اے چَولاں زُبانے رُودینتگ ءُ آجو بُوَگ لوٹ اَنت ، گُلامی ءِ ھُژبُرّیں ٹٹ ءَ پہ دائِمی ولگوج کنگ لوٹ اَنت۔ تو اے زانت ءُ زانگ کہ دربُرتگ ، کد سسّا ءِ اِیرگْوات ءَ تئی سما ءَ گْور کنت ءُ مارِشت ءَ آچ اِیت کہ ڈیھ ءِ تلکاریں لُنٹاں ھزّامیں بچکندے سْرپگ لوٹ اِیت۔
کد ترا تئی زانت ءُ زانگ ڈسّ اِیت کہ تئی راج ایردستی ءِ گرداباں کپتگ ءُ در کپگ لوٹ اِیت۔ اگاں تو لوٹ ئے کہ من پہ ابد وتی ڈگار ءُ تیاب دپ ءِ واھُند ءُ وتواجہ بِہ بَہ آں ، گُڑا پہ ترا ھژدری اِنت کہ تو یک انچیں کِردے پیلو بکن کدی شموشگ ءُ بے ھیال کنگ مہ بَہ ئے۔۔۔۔۔
بَہ کَول ء بنجامن پرینکلن جاھے گْوش اِیت: اگاں تو لوٹ ئے کہ مِرگ ، سڑگ ءُ ھاکاں ھوار بُوَگ ءَ پد ترا کسے پِراموش مہ کنت، گُڑا تو وانگ ءُ ازبر کنگ ءِ بودِشتی ئیں مَواد نبشتگ بکن یا نبشتہ کنگ ءِ ارزِشتی ئیں کارے بکن۔
مرچی تئی زِیر زِندیں راج ، ایردستیں ڈگار ءُ ماں ٹٹ ءَ کید ءُ اِشکیلیں زِر ءِ اومالاں گْوانکے پِر کہ ما گوں آزاتی ءِ لھڑیں پاھاراں تیاب ءِ کوانجیں دامُن ءَ پُرشگ لوٹ اِیں ، بلے گوں سانکلاں بندیگ۔۔۔۔۔۔۔۔
گُڑا کد تئی زانت ءُ زانگ ءِ کَور ھار کنت ءُ دُژمِن ءَ پتار دنت۔۔۔۔؟ ، چی ءَ کہ گُلامی ءِ ایروپ ءُ شرتگاں ڈیھ چاریں آتراپاں امبازاں زُرتگ ءُ ترا ماں آپریچ ءَ در کنگ لوٹ اَنت دانکہ تو چہ وتی جِند ءِ مِسک درنزیں مرزبُوم ءَ درآمد ءُ چو در پہ در پِنڈُوکیں پکیر ءَ سلیول ءُ سوالیگ بِہ بَہ ئے۔۔۔۔۔۔
بَہ کَول ء مولانا واجہ ابدُلھک بلوچ کہ وتی نبشتانک ” گْوادر۔۔۔۔۔۔۔۔ترقی یا تباہی ” بیست ءُ چار ستمبر ( 24 ستمبر 2004ء ) دو ھزار چار ءَ ماں ” انتخاب ” ءَ چاپ بیت ۔ ھمائی ءِ گُڈّی ءَ نبشتگ کنت کہ ” تباہی ءِ چرے جاورھال ءَ مھلوک ءَ رکّینگ ءُ در کنگ ءِ واستا یک مُلک گیریں گھگیری ( مزاحمتی تحریک ) جُنزے ءِ درکار اِنت دانکہ اے مُلک ءِ بے لگامیں تاکتاناں لگام دَیَگ بَہ بیت ءُ گریب چہ آئی ءِ زُورانسری ءَ بِہ رک اَنت۔
بلے! مرچی وھد مٹّ بیتگ ءُ دُژمِن تئی ھستی ءِ کرُوجگ ءَ لانکبند اِنت ، آ نہ لوٹ اِیت کہ بلوچ جانشُو ءُ ناھُدا گوں یکدار ءَ زِر ءِ جُھلانک ءَ گْواز بِہ کنت ءُ دریا ورد ماں تیاب دپ ءَ گِندگ بِہ بیت، نیکہ بلوچ زھگے پہ زِرد ءِ اشکامی ءَ بئیت ءُ گوں زِر ءِ چَولاں وتی جبین ءِ لھڑیں پاھاراں درنگاز بِہ کنت ، بلکیں روچ پہ روچ کُل گوں تئی ھمراھی ءَ پہ ترا درآمد بُوھان اَنت ءُ واجہ ءِ بیھاراں زمین جکس اِتگ ءُ آزمان ارسیگ۔۔۔۔۔۔
اگاں تو ھمے رنگ ءَ گُنگ ءُ توار بوت ئے ءُ سرجھل کُت ، چہ تُرس ءُ بیمّ ءِ پاھار ءَ وت ءَ برونک ءِ چیر ءَ ڈکّ اِت ءُ تھنا نِدارہ چار اِت۔۔۔۔گُڑا پہ جزم سوھو ببُو ءُ بہ زان کہ تئی زِندمان ءِ پیسلہ ءَ ھمے داب ءَ دِگہ کسے کنت ءُ اے تماشا تئی نِدارہ ءَ چار اِیت۔۔۔۔۔۔۔۔
مرچی بِہ گِندے تو سینگ ءَ ٹپّے ءُ گْوش ئے کہ من بلوچے آں ، ءُ بلوچ پہ وتی لجّ ءُ ننگ ءَ مُرتگ، باندا اے گوھریں دانک چہ راجدپتر ءِ تاکدیماں ھم کرُوجگ بَہ اَنت ءُ تو پہ ابد گارءُ سِیاہ ، اگاں ھمے داب ءَ سرجھلی ءِ پاگ ماں سر ءَ بست ءُ گُنگی ءِ واگ نہ بُتک۔۔۔۔۔۔
چی ءَ کہ پاکستان مُدام گوں ھمے پندلانی سازگ ءَ مُلمہ اِنت کہ من بلوچ راج ءَ گوں کُجام پیشبندی ءُ پالیسیاں گُٹگِیر بِہ کناں ءُ آ بے سما بِہ بیت۔۔۔۔۔۔
پمیشکا تئی اے بے سمائی پہ ترا تئی ابدی مرگ ءِ پیام اِنت ، اگاں نا وھد انگت ترا توار ءَ اِنت کہ وتی دگ ءَ تچک کن ءُ زِندگ بُوَگ ءِ راہ ءَ سر بِگر۔۔۔۔۔۔
بَہ کَول ء واجہ کارل مارکس گوں وتی لال ءُ گوھریں دانکاں جاھے گْوش اِیت: اگاں ما زِندگی ءَ ھما راہ ءَ پہ وت گچین بکن اِیں کہ آھگی مکسد اِنسانی پدریچ ءِ آکبت اِنت ، گُڑا دُگنیا ءِ ھِچّ وڑیں بار مارا جُکّینت نہ کنت۔
پمیشکا من گْوش آں اگاں بلوچ ءِ ھر پُسّگ گوں ھمے جزبگ ءُ توکل ءَ لانک ءَ بِہ بند اِیت ءُ گھگیری ءِ پِڑ ءَ در بِہ کپ اِیت کہ ڈیھ ءُ راجی آکبت ءِ پاسپانی منی راجی ڈُبّہ ءُ زِمہ واری اِنت کہ پیلو کنگ ئے لوٹاں، گُڑا پاکستان ستر گوں سامراجیں چین ءَ رِپک ءُ پدلاں بِہ ساز اِیت۔۔۔۔۔۔بے سوبی ءِ ارجان بیت۔
پمیشکا یکرندے پد ءَ من گْوش آں کہ پادا تیاب ءِ پاسپان! گوں وھد ءِ توار ءَ سر بِگر ءُ اھد ءَ نوکیں دْروشمے بِہ دے دانکہ تئی پجّار تانسریں گیدی ءَ چو چاردھی ماہ ءَ بِہ دْرپش اِیت ءُ اِیمنی ءِ اُوستانی مُھکمیں کلاتے بِہ بیت، اگاں نا وھد ترا وت نامے دنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
