زِمستان ءِ آبستگیں شپ ءُ بے مُدّتیں کُلّگ ءِ جک ءُ جوک ، تبیب ءِ بازیں چیٹگ ءُ جکانسریاں انگت کُلّگ پہ ساکمی ءَ دو گام پُشت ءَ پَشت کپتگ اَت۔ میتگ ءِ بلُک روچے درمانے یے سوج ءَ بِہ دے ، برے اِزگند بور ءُ برے گْوشی کرکٹینگ لوٹ اِیت کہ سینگے پچ بیت ءُ کمیں شاھِستگ بیت ، ھِچّ پہ ھِچّ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
بلے من ءَ چہ زِمستان ءِ آبستگی ءُ بے مُدّتیں کُلّگ ءِ جک ءُ جوک ءَ گیش تھنائی ءُ چِراگ ءِ درداں مال اِتگ اَت ، ھیال ءِ سِستگیں اُوتاگانی ھر تار وتی دامُن ءَ نزّاران اَت ءُ پمّن دِگہ نوکیں گمے دوچان اَت ۔ ھمے ودار ودار ءِ تہ ءَ واب ھم چہ دیدگاں پیرّی اَت ءُ تھنائی ءِ نِوان ءَ چِراگ ءِ وٹّ جھل کپتگ اَت۔
اے تھنائی ءَ چِراگ ءِ اِیر مِرگ منی ءُ شپ ءِ کِسّہ ءَ دربرگ ءُ ازبر کنگ لوٹگ ءَ اَت کہ چیھانٹے ءَ تھنائی ، چِراگ ءِ جھل کپتگیں وٹّ ءِ ھمراھی ءَ تھاری ءِ دامُن چاک دات ءُ منی باتِن ءِ مانگیشّ اِتگیں ھیالانی ھُدابُند گوں وت ءَ دِلگوش کُت۔ من پہ بے سمائی سواساناں شموشت ءُ چہ کُڈُک ءَ ڈنّ در کپت آں کہ اے چیھانٹ کئی ءُ چہ کُجام نیمگ ءَ پیداک اِنت ، وھدے من ڈنّ ءَ در کپت آں جمبراں آزمان امباز اِتگ اَت ءُ گوریچ دم ءَ دم مست کلندر اَت۔۔۔۔۔۔۔
من کہ وتی گُوش رُپت آں ، چاراں میتگ ھر پاند ءَ اِنسِرتگ ءُ اے درد مینتگیں چیھانٹ ءُ موتکی ئیں زار چہ مئے ھمساھِگ بلُّک گْراناز ءِ گِسانی نیمگ ءَ پیداک اِنت۔
اول من وانگ بوت آں ءُ ھاٹیگ ءَ ھمراھی ءَ یلہ دات کہ بِہ گِندئے شاری ءِ اُوست ( شاری بلُّک گْراناز ءِ جنوزامیں جِنکّ ) بلّی گْراناز ءَ اے کوڑھیں اِمرُوز یلہ داتگ ءُ وتی مُدامیگیں ھنکین ءَ رپتگ ، چی ءَ کہ بلُّک گْراناز ءَ چہ واب ءَ بُست کُتگ سُھب ءِ سر ءَ مھلہ کُوپے چاہ وارتگ ءُ نہ وارتگ میتگ ءِ دمکاں پہ چورھانی زِند گُزران ءِ ھاتِر ءَ گِس پہ گس ، در پہ در بوتگ ۔ برے برے نزّیکیں میتگاں ھم گول اِتگ ءُ شام ءَ گِس ءَ واتر بوتگ ، نوں پہ شاری ءَ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔!
من گوں ھمے ھیالاں گاماں دیم ءَ شھاران اِت آں دانکہ اے بدّیں ھال ءَ سرپد بِہ بَہ آں ھبر چی اِنت ، وھدے من گِسانی نزّیک ءَ سر بوت آں بلُّک گْراناز ءِ درد چکاریں نالگاں باھند کُت ءُ من گیش اجکّا بوت آں!
من وَ جیڑ اِتگ کہ بِہ گِندئے بلُّک گْراناز ءَ اِمرُوز یلہ داتگ ، بلے بلُّک ءِ نالگاں من ءَ گیش جیڑگانی جُھلانک ءَ چگل دات کہ اے چونیں ھالے!
من سُبکّ سُبکّ ءَ گاماں دیم ءَ جنان دانکہ گِس ءِ پیژگاہ ءَ سر بوت آں گُوشاں نوں راستیں گواھی دات کہ اے گِریوگ ءُ اِیڈیسکگ شاری ئیگ اَنت ، دِل ءَ ھزار گواھی دات۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
من کہ در ٹُکّ اِت ، شاری ءِ گمجتیں گِریوگاں من ءَ گوں دروازگ ءِ ھمراھی ءَ ژامبلینت ۔ وھدے بلّی گْراناز ءَ گِس دپیگ بُتک ، من شاکارگے جت ءُ درّائینت ، ھال کن بلّی شاری زان ءَ ناجُوڑ اِنت کہ چو گِریوگ ءَ اِنت۔ اگاں مُلّا ، تبیب ءُ ڈاکٹرے ءِ درکار اِنت من رو آں کاران ئے۔
بلُّک گْراناز ءَ پہ اِیڈیسکگ پسّو ترّینت ءُ گْوشت، نا بابی تئی ھیراتاں ڈاکٹر ءُ تبیبی ، مُلّائی بیماری یے نہ اِنت ، شارُل وتی بے وسیں بھت ءِ سر ءَ گِریوگ ءَ اِنت۔ زھگاں نان نان کُتگ ءُ واب کپتگ اَنت ۔ من ءَ دو روچ اِنت کہ کُلّگ ءِ جھسری ءَ چہ گرد ءُ گاڑی ءَ کپتگ آں ءُ میتگی نہ بوتگ آں ، پمیشکا مرچی شارُل ءِ زھگ پہ لنگڑی واب کپتگ اَنت۔
گوں بلُّک گْراناز ءِ اے ھبراں من پشل بوت آں ءُ شاری ھم نہ پول اِت ، دیم دات پہ وتی گِس ءِ نیمگ ءَ کہ سِرتگے چِنّان ءُ کاراں دانکہ زھگ بُست کن اَنت پد ءَ گِریوگ ءِ بدل ءَ بِہ سھڑ اَنت ءُ ساکم بِہ بَہ اَنت ۔ من مدان مدان ءَ گِس ءَ شُت ءُ لھتے سِرتگیں نان چادِر ءِ لمب ءَ پتات ءُ پہ دِرکّ بلُّک ءِ لوگ ءَ واتر بوت آں ۔ وھدے کہ من سر بوت آں ، شاری ءِ نپس سِندیں چیھانٹاں پد ءَ ساہ کشّ اِت ءُ باھند کُت ۔ من لوٹ اِت کہ شاری ءَ تسلّا بِہ دے آں ، بلے من ءَ ھم ھاٹیگ ءَ دُروہ اِتگ اَت۔ ھمے ھیالانی جن ءُ مانکشّ ءَ من توکل کُت ءُ گْوشت ، بس کن منی گْوھار بس کن!
دِلجمیں کار پہ گِریوگ ءَ گیگ ءُ گْوم نہ بَہ اَنت ، نیکہ سکّیں ساھت چہ مئے سر ءَ چُٹّ اَنت ۔ شپ نوں نھنگام ءَ سر اِنت ، تو کہ گِریوئے تئی زھگ ھم چہ واب ءَ جھ سرّ اَنت ، بِل کہ انّوں ساکم اَنت ءُ کمیں سھڑ اِتگ اَنت۔
شاری ءَ گوں جنڈّیں گُشان ءَ ارس پھک کُت اَنت ءُ پہ دردناکیں توارے پسّو دات ، لالا میرجان تئی گپ راست اَنت ، بلے آ آس کہ منی دِلبند ءَ روک اِنت ، آئی ءَ من چتور سارت بِہ کن آں۔۔۔۔۔۔؟
گوں شاری ءِ اے پسّو ءَ ھوار من کسانیں ساھتے ءَ بے توار بوت آں کہ شاری ءَ پد ءَ الھان کُت ، لالا من زان آں کہ ترا منی اے ھبر ءَ ماں جیڑگانی جنگل ءَ ویل کُتگ ۔ بلے! من مرچی ترا وتی برات سرپد بَہ آں ءُ راستی ءَ گْوش آں کہ ھبر چی انت ؟ ، منی گِریوگانی باپُشت ءَ کُجام راز اندیم اِنت ؟ ، پمیشکا گْوش آں اجکّا مبو!
گوں شاری ءِ اے گپّاں منی جان ءِ بند بند ءَ گْوش ئے آسے مالان اَت ءُ چہ جبین ءَ انگریں پاھارے درکپان اَت۔ بلُّک گْراناز گوں گُلگُلیں ارساں لیب ءَ اَت ءُ من پہ اجکّھی شاری ءَ چارگ ءَ اِت آں کہ آئی ءَ گوں گِریوگاں ھبر بِندات کُت ۔
لالا تو بِل کہ منی مات ءِ شکم ءَ ودی نہ بوتگ ئے ، بلے من ترا وتی برات لیکاں ءُ چو ھانی ءَ تئی دوستیں گْوھار آں۔
مات ءَ پیسر ءَ گْوشت کہ من ءَ دو روچ اِنت بے مُزّیں کُلگ ءَ تر ءُ گردی نہ کُتگ ، ءُ منی کسان کسانیں زھگ اَنت کہ من ءَ شرّیں وڑے ءَ گُد ءِ دُوچگ ءَ موہ نہ دے اَنت۔ برے برے ماہ ءِ ھلاسی ءَ جوڑی یے دُوچاں ، برے ماہ پِر گْوز اِیت گُد انگت ماں کٹور ءَ پوچ اِنت۔ اے گْران نھادی ءِ تمردیں زُوراکی ءَ مارا گریبی ءِ ھنکین ءَ جتگ ءُ پُروشتگ ، مردُم وت ھیران اِنت کہ پہ اے چورھیں زھگانی گُژنگیں لاپ ءِ والینگ ءَ چے بِہ کنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
من مرچی بیگاہ ءَ سیٹ شاھی ءِ دُکّان ءَ پہ وام ءَ شُتگ آں ، واجہ ءَ پمّن ھما لبز کارمرد کُرتگ اَنت کہ منی زُبان آ لبزاں گْوشت نہ کنت۔ ” تو پیسریگیں واماں بِہ دے نوں من ترا نوک وام دے آں ، اگاں نا! شپی وت ءَ جاڑی ءُ منی تُنّاپیں بالاد ءَ سارت بکن ، راشِن ھرچی برے، بر ، چی ءَ کہ چاپ دو دستاں بیت ۔ یکّیں دست ءَ کدی توار نہ کنت۔ دِل مجن ءُ من ءَ گیش دِلوارگ مکن ” ۔
چرے گپّاں پد من واتر پہ گِریوگی چمّے گِس ءَ اتکگ آں ءُ وتی بے وسیں بھت ءِ سر ءَ گِریتگ ۔ اگاں ملکموت ءَ لھداد مرچی کبر ءِ باھوٹ مہ کُت اِیں ، منی گوں زھگاں اے ھال نہ بوتگ اَت ۔ بِہ گْوش منی لالا میرجان! من اگاں وتی بے وسیں بھت ءِ سر ءَ نہ گِریواں دِگہ چے بکن آں ، چی ءَ کہ مئے گریبانی بسات ھمیش اِنت ۔
چہ شاری ءِ اے گپّانی گوشداگ ءَ پد دِل چو تینّ ءَ اِشکراں بوت ، بلے شپ ءَ ھم وتی پاس جتگ اَت ءُ گُڈّی سیمسران اَت ۔ دومی منی ھم وس ءُ واک اِنچو نہ اَت کہ من برو آں ءُ سیٹ شاھی ءَ گوں گُرّ ءُ نِھراں بِہ بنداں ، پمیشکا من گوں گُڈّی تسلّا ءَ ھمے گْوشت ، مگریھ منی گْوھار مگریھ! ھست ھُداے کہ نامے رھمان اِنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
من پُشت ماندات ءُ دیم پہ وتی گِس ءَ ، وھدے من گِس ءَ سر بوت آں واب ءَ وتی گْرنچ بُتکگ اَت ءُ جیڑگانی گْواش ءَ تھنائی ، شپ ءُ چِراگ ءِ کِسّو ءِ جاہ ءَ شاری ءِ بے وسیں زِندمان ءِ تند بستگیں داستان ءَ چو تھاری ءَ مانشانتگ اَت۔ ھمے جیڑگ جیڑگ ءِ تہ ءَ ھیالانی سر دُورسریں کَورے ءَ اِیرکپت ءُ بام ءِ زرد چکّیں جَلشک گوں لھمیں گاماں دیم پہ نُگرھیں سُھب ءِ امبازگ ءَ تِیمچ کنان اَت کہ پاھارے چہ جبین ءَ درکپت ءُ لُنٹانی میتگ ءَ سھرا بوت۔
اے شُد ءُ گُژن ، نیزگاری ، لنگڑ ءُ دِرتہ پُچّی ءِ آس کہ مئے بُندر ءَ کپتگ ءُ ننگ لِیلّامی ءِ جار ءَ جَنَگ ءَ اِنت ، اِیشی ءِ مستِریں سَوَب ھمے زیر زِند ءُ ایردستی ءِ جلّیں لِوار اِنت کہ تْرند تْرند ءَ کشّگ ءَ اِنت ۔ اگاں ما پہ یکدست ءُ تِپاکی اے آس ءِ تُوسگ ءَ در نہ کپت اِیں ، گُڑا اے آس مارا زِندمان ءِ ھر پِڑ ءَ چو شاری ءِ گیمرتگیں واھشتاں سوچ اِیت ءُ پُر کنت ۔ نہ پہ ترا تھنائی۔۔۔۔۔۔۔، شپ ءُ چِراگ ءِ کِسّہ پشت کپ اِیت ، نیکہ جڑکوکیں بامے بلیت۔۔۔۔۔۔۔۔
