رنگی ئیں کانچی ٹُکُرانی تْرپناکی ءُ چوتاری مردُم ءَ رنگین اَنت۔ ھر ٹُکُر وتی جتائیں رنگ ءُ جلواھے سھرا کنت ، چو ماھکانی شپ ءِ زیبائیں جلکش ءَ کہ گوں کلکش ءَ وت ءَ نِوان اِیت ، یا باران ءِ بُتکگیں دِرین اِنت کہ نگاھاں گوناپ اِیت۔ کوڑو ءِ ھمک پاس یک پرّامے ، ھمُک پرّام وتی ھستمانگ ءُ وت ءَ دیرمانی ءَ گوں زاگینگ ءِ جُھد ءَ اِنت ۔
تئی داب ءُ رنگ بلّ کہ بل اَنت۔ تئی جلواہ کے ءَ راھمینت کنت؟ تو چے زان ئے؟تو چون سما کن ئے کہ اِے پرّاماں زِند وت ءَ نامینگ ءِ جُھد ءَ اِنت۔ وت ءَ ازلینگ ءَ گوں گسی اِنت۔ اِے پاسانی رُجا پہ اگل ءُ ایشتم گسی اَنت؟
دیرمانی ءِ اُزر اِنت کہ گوں باتِن ءَ پیوند اِنت۔ اَچ رنگ ءُ پاساں ، پرّام ءُ دِریناں گِسر پِرّوکیں دگے ءِ تچک ءُ راستیں شون اِنت کہ وت ءَ پیچان اِنت۔ نَدریتہ مردُماں گِر داں انوگ ءَ ، اِے یکشلیں رَوِشے گوں مردُم ءِ ابرم ءَ اِنت۔
ھمے اگل ءُ بُودِشت کہ مردُم ءَ زمین پھازی ءُ آکبت سازی ءِ رَوِشاں نُکسگ ءُ نگارین اِیت۔گَڑوکیں میڑانی پِڑ چُکچنی ءَ پد نہ جن اَنت ، بلے پڑاں گْوست کروجیں سر آکبت ساز اَنت ءُ گْوستانک نوکاز اَنت۔۔۔۔۔بلے
مرک ءَ کَے پول اِت کنت؟ کَے اِنت کہ مرک ءَ ایرماد اِیت۔۔۔۔۔؟
ما گْوش اِیں! مرک وَ زندمانی ءَ راست اِنت۔
مرک مردُم ءَ سرجم کنت۔ آھن ءَ گوں زرّ ءَ نامینگ اِنت۔ارجل ءُ سنگ ءِ ھستانک ءَ نِھاسگ اِنت۔
بلے اِے دگ ءُ کشکانی ربود ءُ دومان ءَ کَے اِنت ایرموش اِیت۔۔۔۔؟ کِشک ءِ گوں مردُم ءَ اجب سیالی یے ، برے برے مردُم نِندگی جاہ ءَ سالانی پنداں بُرّ اِیت ، ءُ برے سالانی پند بُرّگ ءَ اُوں ٹِک اِت نہ کنت۔۔۔۔۔ھمے ناٹک ءَ اُوں سپر وتی زیبائی ءَ ھِچّ چوٹ ءَ نہ سیپ اِیت ، ھِچّ جاہ وت ءَ بے زیدی ءَ نیل اِیت۔ ھمے جُنزگ ءِ تہ ءَ رنگ ءُ پاس ھَل اَنت ، پرّام ءُ سنج بُج اَنت ،بلے دگ پرّان کنت۔
زندمانی وت ءَ ھررو بورین اِیت۔ ھررو وت ءَ نوکاز اِیت ءُ پہ پٹوکیں مرداں کِسّواں ھِل اِیت۔ اِے کِسّوانی ساچ ءَ چوری مزن بَہ اَنت ءُ سر ءَ ماں کِسّوانی بامرداں کش اَنت۔
کِسّواں گیرار اَنت کہ اِے کِسّوانی آبادیں دھر ءَ ھزار نام ءُ کارِست نکش ، بلے ھاکی نواھانی وتی دابے۔ اے دگ ءِ سوزینگ ءُ کارِستگ سازی ءِ بُرّ ءَ کے وتی اندر ءَ پول اِیت۔۔۔۔۔؟ آکبت سازی ءِ لیکہ ءُ زمین پھازی ءِ بیرک ءَ پہ شان بُرز کنگ ءِ شھزانتی ازل گوں ھاکزادگاں پیوند اِنت۔ ھمے دگ ءِ ریساں دیوانگیں سمّو ءِ ترانگ سنگر اِیت ءُ نوائیں چیسل ءِ ملنگی وت ءَ شھمین اِیت۔ھمے گیرانی ھمسِرکی ءَ کندگانی نہ ھَلوکیں موسمے سر کش اِیت۔ سنگرانی جاک ءُ نِھرانی گنوکی چَول جنت۔
ھمے گنوکی ھاک ءِ گوناپتگیں گنوکی یے کہ رھمین ءِ کیام ءَ اِنت۔
ھمے توازہ ، ھمے بچکند ، ھمے ٹَھک دَیگ ءُ کندگ ۔ھندی تامُری بامردانی گیگان ءُ آیانی ڈائلاک، اَریجیت سنگھ ءُ نیاہ کنکر ءِ رومینٹک سَوتاں گوں ھمزیلی ءَ سر ءُ کوپگانی چنڈینگ۔ باونی ءِ سر ءِ جاک ءُ کوکاراں دِگہ دابیں زیبائی گون اَت۔ ھمے زیبائی رھمی ءِ گنوکی،سنگتی ءُ ھاکزادگی اَت۔اِے گنوکی ءَ کزا یک ھاکزادگے ءَ ھاک بہ ھاکین اِیت۔
بالاچ ءِ شپجنگی رِپکاں چہ اندیم کہ مھروانی ھست اَت، آئی کُجام دل اِنت کہ شموش اِت کنت۔ ھمے گنوکی ءِ سان دُژمن ءِ مجگاں ءُ ھمبلانی دلان اَت۔
بلے رھمی تئی ھما نواز الدین سِدّیکی ءِ گیگان کنگ ءُ کَندگ ءَ مرچی من ءَ تامُرے ءِ چارگ ءَ پرمات کہ تو گْوشتگ اَت، اِے کِتاباں ایر کن۔بْیا اِے پِلم ءَ بچار کندگے سِکّ ئے۔
بلے! آ روچی اَچ تو لاچار بوت آں ءُ تامُر چار اِت۔ ترا چُوش اُوں گْوشت نہ کُت کہ من ءَ ھمے شے ءِ تب نیست کہ تو سھی اَت ئے۔ بلے دوشیگیں چار ءَ ھبّرگ کُت۔اگاں بہ گْوش آں من ءَ ھما کَندگ چارگی اِت اَنت ، بلے نواز الدین ءِ کندگانی پُژدر ءَ آ زیبائی ءُ گنوکیں ٹھک دَیگ ءُ سِگریٹانی دُوت نیست اِت اَنت کہ من اِش لوٹگ ءَ اِت انت۔
رھمی اِے دگ پرّان اِنت۔رنگ ءُ پاس، پرّام ءُ دِرین وت ءَ بوجان اَنت۔اگاں منتگ اَنت گُڑا لھتیں کندگ اَنت ، گنوکی اَنت ۔ھاکزادگی اِنت ءُ سنگرانی نھر ءُ باونی ءِ سر ءِ جاک اَنت۔
اسی طرح سے جمے بزم میکدے والو
نہیں جو بادہ و ساغر تو آہ ھو ہی سی
فیض احمد فیض
