پنچُمی بھر
اے مْیان ءَ دو سال گْوستگ اَت کہ منی ءُ آئی ھال برجاہ ءُ آ سپر ءَ اَت۔ یکروچے من گوں سنگت سِراج ءَ نِندوک اِت آں کہ چہ ھند ءَ ھالے سر بوت، دُژمِن ءِ رستر ءُ لدیگیں لشکر ءَ مادگ ءِ کلات ءَ گسے ءَ دور کُتگ ءُ وتی پلیتیں دست پہ لجّ ءُ ننگ ءَ شھار اِتگ، چُوش کہ یکرندے پیسر ءَ ھم اے لدیگاں مادگ ءِ کلات ءَ گِسے ءَ دور کُتگ، بلے مردُماں وتی بے وسی ءَ ھِچّ نہ گْوشتگ ءُ ھمے ھبر ڈکّ اِتگ۔۔۔۔۔۔۔
گوں اے ھال ءِ اِشکنگ ءَ من پراز جان ءِ وٹس ایپ لمبر ( نمبر ) ءِ جَنَگ بِندات کُت، بلے نہ لگ اِت۔ گُڈّی ءَ من تواربندے روان دات دانکہ کاردامگ ءَ کَیت، گُڑا الم ھال کنت کہ من ءَ کارے ھست۔
چہ ھند ءُ دمگ ءَ بازیں ھالانی اِشکنگ ءِ رِد ءَ من اے بارو ءَ نبشتانکے ( مادر ءِ کلات ءُ لجّ پانپاہیں بلوچ ) ءِ نام نویس اِت ءُ ماھانہ سنگر ءَ شِنک کُت۔ ھپتگے ءِ گْوزگ ءَ پد پراز جان وھدے کاردامگ ءَ اتک، گُڑا چہ سلام ءُ دْروت ءَ پد من دِرّائینت ءُ جُست کُت کہ تو ھالاں دے شُمئے میتگ ءَ پاکستانی لشکر ءِ کارندھے ءَ گِسے ءَ دَور کُتگ ءُ دست پہ ننگ ءَ شھار داتگ، تو سرپدے۔۔۔۔۔۔۔۔؟
پراز جان ءَ گوں چاڑکّھیں دانکے ءَ گْوشت: ھو من سرپد آں! اے آئی ءِ دومی رند اِنت کہ مئے ھند ءَ گِساں دور کنگ ءَ اِنت، بلے رستریں لشکر ءِ اے کارپداں تانسریں بلوچستان وتی کوار ءَ ماں جتگ، پرے ھبر ءَ ما تھکامی مہ بَہ اِیں، بلکیں ھمے بِہ جیڑ اِیں کہ اے گُلامی ءِ لوپ ءَ چہ گْور ءَ ما چوں کشّ اِیں، اگاں نا گُلامی مارا چِد ءُ گیشتر رُزوا کنت۔
چہ ٹھک دَیَگ ءُ کندگ ءَ پد گْوشت ئے، سر پرے ھبر ءَ مارا دِل تپرکہ بُوَگی نہ اِنت، بس مارا گوں وتی اَمَلی جُھد ءَ پیشدارگی اِنت کہ ما پہ وتی ماتیں سرڈگار، لجّ ءُ ننگ ءِ ھاتِر ءَ چے کُت کن اِیں، چی ءَ کہ نُوں دُژمِن پہ ھلوت ءُ سُکسُک رامگ نہ بیت، پہ آئی ءِ رامگ ءُ ھیکانی پِرنادگ ءَ مارا انچیں گامگیجے جِست کنگی اِنت داں بلوچ ءِ آیوکیں پدریچ بِہ زانت کہ منی پُشپداں پہ منی آکبت ءِ ساٹگ ءُ رکّینگ ءَ چے کُتگ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
وھدے من چہ پراز جان ءِ زُبان ءَ اے ھبر اِش کُت اَنت، گُڑا من ءَ اجبیں جُستے ءَ مانکشّان کُت۔ من مارگ ءُ مارِشتانی لد ءَ وڑ وڑیں ھیال جیڑگ ءَ اِت آں کہ پراز جان ءَ پد ءَ الھان کُت ءُ گْوشت: ھال کن باریں وپا کاردامگ ءَ اتکگ یا نا۔۔۔۔۔۔۔۔؟
من گوں ھمے جیڑگاں مانگیشّ اِت اِتگ آں کہ پسّو دات ءُ گْوشت: نا پراز جان! وپا دو ھپتگ ءَ بُرز اِنت کہ درائی یے نہ کُتگ۔ اگاں کاردامگ ءَ اتک، گُڑا تئی سلاماں الم دیانے۔
چہ بازیں ھبر ءُ ھالاں پد پراز جان ءَ من ءَ رکُست اَپ ھواروں گْوشت ءُ گْوانکو ھاموش کُت۔
وھد دیم ءَ کِنزان اَت کہ ما یک جاھے ءَ گوں ناگیگیں جاوراں دیمپان اِت اِیں، بلے ناگیگیں جاوراں وت ءَ گیگ کُت ءُ ما وتی کُنٹگیں دگ روپان کُت ءُ دیم ءَ درکپان بوت اِیں۔ اے مْیان ءَ سئے ماہ ءَ بُرز گْوستگ اَت کہ پراز جان کاردامگ ءَ سھرا نہ بوت۔
یکروچے من گوں سنگت سِراج جان ءُ دِگہ دو مھروانیں سنگت ءَ نِندوک اِت آں کہ نوکیں لمبرے ( نمبرے ) ءَ ٹِلینگگ ءُ چِڑکّہ بِندات کُت۔ من کہ لمبر ( نمبر ) گِپت، چاراں اے شُگُل ءُ مشکرا کنوکیں دِیوانگ، بِہ کَول ء نمیران ءُ پِدائی ئیں سلمان ھمّل ( نوتک جان ) شھید ( پراز جان ) اِنت۔
بیست ءُ شش جنوری اَت، من ءُ پراز داں دیر ءَ ھال اھوال کُت۔ ھمے گپ ءُ رپ ءِ تہ ءَ پراز جان ءَ وتی یک شیئری تامُرے روان دات کہ واھد ( پِدائی بِلال پنّام ء واھِد ) آئی ءَ وانگ ءَ اَت۔ دومی شیئر نبشتگ ءِ دْروشم ءَ روان دات کہ شرّے کن۔
من گْْوشت: اِشتاپی مہ کن، من الم گیگ ءُ گْور بہ آں شرّے کن آں، گُڑا گْوشت ئے کہ باندا شرّے کن۔ من ھو کُت ءُ پہ بچکند ” رُکست اَپّ ھواروں سنگت ” گْوشت ئے ءُ جُنز اِت۔
دومی روچ ءَ سُھب ءِ سر ءَ چاراں پد ءَ گْوانکو ٹِلینگگ ءَ اِنت، من کہ چار اِت داں پراز جان اِنت۔ ھاں پراز جان ھالاں دے، تو بلکیں وتی شیئرے ءِ ھاتِر ءَ ھال کنگ ءَ ئے۔۔۔ھاھاھاھاھاھا، من کند اِت ءُ آئی ھم دِل ءِ سیر ءَ کند اِت۔
گُڑا گْوشت ئے، من چوناھا تئی ھال گِپتگ، اگاں منی شیئر شرّ نہ کُتگ گُڑا شرّے کن کہ من سنگت واھد جان ءِ سر ءَ روانے دیاں دانکہ آ ھمیشی بِہ وان اِیت۔۔۔۔۔۔
من پھِلی لوٹ اِت ءُ گْوشت: پھِل کن پراز جان، پھل کن! تو زان ئے من دزگٹّ بوتگ آں، بلے شرّے کن آں، تو چی ءَ چو اِشتاپ ئے۔۔۔۔۔۔؟؟؟
ھاھاھاھاھاھا، من اِشتاپ نہ آں، تو زان ئے نوکباھندیں شائِر کُجام رنگ ءَ بَہ اَنت، انچو من۔ ھاھاھاھاھاھا۔۔۔۔۔
گُڑا من پہ سِکین ءُ دِلبڈّی دات ءُ گْوشت: تو کہ اِنچو سرپدے کہ من نوکباھندیں شائِریاں، گُڑا ودار کن کولیگاں، من چاراں تئی سبر ءُ اُوپار ءِ ھاٹیگ چینچو مُھکم اِنت۔ مئے گِندگ ءَ میا! پہ وتی شیئر ءَ اِشتاپی ببُو ھاھاھاھاھاھ۔
پد ءَ پہ کندگ کندگ پراز جان ءَ دِرّائینت ءُ گْوشت: تو زان ئے کہ من پہ شُما چینچو زھیر وار ءُ چہ گیشیں زھیراں کُوراں، دومی وپا جان ءِ گوں سنگتاں، ماتیں ھنکین کلات ءِ زھیراں بے کِساس کُور کُتگ، بس زُوت واتر باں ، زُوت واتر باں۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
من پہ نادلکشی پسّو ترّینت ءُ گْوشت، من ءَ باور نہ کنت کہ تو زُوت مئے چارگ ءَ بِیائے، بلے ھَیر تئی سر ءِ ھیر بات گنج اِنت۔ من کہ گیگ ءُ گْور بہ آں، گُڑا الم تئی شیئر ءُ نبشتانک ءَ شر کن آں، ھما نبشتانک کہ تو شھید اَکیل آزاد جان ءِ سر ءَ نبشتہ کُتگ۔ سلامت بات ئے، پاکیں ھاوند ءِ باھوٹ ئے۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
روان اِنت۔۔۔۔۔
