دُگنیا ( دنیا ) بے وپائیں جاھے، اے پہ کس ءَ وپا نہ کنت۔ ما اُوں چینچو نادان اِیں کہ چہ اے مُناپکیں جھان ءَ وپا ءِ اُمیت دار اِیں۔ ۔ما دُرست اے گپّ ءَ زان اِیں کہ زندگی لھتیں سالانی تہ ءَ ھلاس بیت، بلے پد ءَ ھم ما بنی آدم اِنچو پوہ نہ بَہ اِیں کہ چیزے ءَ را وتی کنگ ءَ پہ دومی ءَ پریشان کن اِیں۔ من ءَ اے گپ بژن بیت کہ وتی شات ءُ وشی ءَ دگہ ایردست ءُ نیزگار ءِ وشی پچ گرگ اجب اِنت، پد ءَ ھم اے گپّ ءَ زان اَنت کہ مئے وشی ھما زالم ءِ کِرّ ءَ َِنت کہ ما آئی ءَ ھِچّ کُرت نہ کن اِیں۔ بس ھمے کُرت کن اِیں چہ جھان ءَ وتی سْیادی ءُ نزّیکی ءَ دور کن اِیں۔
انچوش کہ یک بامردیں نرمزارے داں وتی زِند ءِ گُڈّی ساھت ءَ گوں زالم ءَ جنگ کنت کہ وتی آجوئیں شادمانی ءُ وشیاں پچ بِہ گیپت، پمشکا آ جنگ کنت ءُ دُژمَن ءَ را ھمے بیھار ءَ دنت ءُ گْوش اِیت کہ من وتی سرڈگار ءِ سر ءَ تئی آھِگ ءُ پہ زُورانسری ھاکمی ءَ نہ منّ آں۔
آ اے ھبر ءَ پہ سِتک زانت کہ زُوراک پہ ارزانی منی گپّاں دلگوش نہ دنت، بلے آ پہ سرڈگار ءِ آجو کنگ ءَ گوں دُژمِن ءَ جنگ کنگ ءَ ساڑی بیت ءُ گْوش اِیت کہ تو منی سرزمین ءِ سر ءَ اتکگ ئے، پہ من اے گپ وش نہ اِنت۔ من گوں ترا مِڑاں دانکہ مِسکیں سرزمین ءِ ھاکانی باھوٹ بِہ بَہ آں، بلے ترا اے مارِشت ءَ دے آں کہ اے تئی نا منی ڈیھ اِنت، منی مادریں سرزمین اِنت۔۔۔۔۔۔۔
چہ ھمے ورناھاں یکّے جنگولیں جنگی اَت، سک ءَ دلوش ءُ مھروانیں ورنایے اَت۔ گوں جنگی جان ءَ من سئے وار ڈیک وارتگ اَت ءُ کمو باز نزّیک اَت آں ھم، بلے پد ءَ بلاھیں مُدّتے گْوست کہ منی ءُ آئی گند ءُ نند نہ بوت۔ اے بارو ءَ من سھیگ ءُ سرپد نہ اَت آں کہ جنگی جان گوں دُژمِن ءَ جنگ ءِ میدان ءَ دیم پہ دیم ساڑی اِنت، ناگت ءَ چہ ھوشاپ ءَ جنگے ءِ ھال اتک کہ گوں دُژمِن ءَ ڈیھ پاسپانیں سرانی مزنیں جنگے بوتگ، ءُ دوئیں نیمگ ءَ نُکس ءُ تاوان ءِ ھال اِنت، چوش کہ پد ءَ سنگتے ءَ گْوشت دہ سرمچار ھم ھمے جنگ ءَ شھید بوتگ، چہ ھمے سرمچنڈاں یکّے شھید جنگی جان اِنت۔
وھدے من سنگت ءِ اے ناوشیں ھبر اِش کُت، منی چمّانی دیم ءَ اجب نِدارگے پدّر بوت کہ جنگی ھم شھید بوتگ! باور بُوَگ ءَ نہ اَت۔ اے ساھت ءَ انگت پارٹی ءِ بیان نیتکگ اَت، من دل ءَ ھمے دُوا کُرت کہ جنگی جان ءِ شھیدی ءِ ھال دُروگے بات ءُ دُژمِن بے سوب، بلے من ودار ءَ اَت آں کہ کد چہ پارٹی ءِ نیمگ ءَ بیان کَیت ءُ شھید بوتگیں سنگتانی اکس ءُ اسلی نام دیم ءَ کاینت دانکہ من دلجم بِہ بَہ آں۔
چی ءَ کہ من اے بارو ءَ سک باز جیڑگ ءَ ات آں، باز مونجا ات آں کہ جنگی جان باز کسان ءُ پد ءَ وتی مات ءُ پِت ءِ یکیں بچّ اِنت۔ پمشکا من ءَ ھمے گپ اندر ءَ باز ورگ ءَ اَت ءُ دلءَ اجبیں ھیال سرکشّگ ءَ اَت کہ جنگی شھید بوتگ، بلے آئی پہ زانت ھمے راہ پہ وت زُرتگ اَت۔ بائِدیں ما ھم ھمے راہ ءِ مساپر بِہ بَہ اِیں کہ جنگی جان ءِ وڑیں ورناھاں وتی ھون پہ ماتیں سرزمین ءِ آجوئی ءَ رِتکگ اَنت۔
بلوچ راج کہ اول ءَ جنگ کنگ ءَ اِنت ھمے راہ ءَ روگ ءَ اِنت۔ بلوچ راج کہ گْوستگیں ھپتاد ءُ چار ( 74 )سالاں چہ یک انچیں اِستانے ءِ گُلام اِنت کہ آئی ءِ ھِچّ وڑیں ابرمی ھستمان ءُ راستی یے نیست، بلے بلوچ راج ھمے گُلامی ءِ ھِلاپ ءَ ءُ وتی راجی پجّار ءِ رکّینگ ءَ جنگءَ اِنت۔ ھمے مُدّت ءِ تہ ءَ ھزارانی کِساس ءَ جنگی جان ءِ وڑیں باسمائیں بامردانی مسال ھست اَنت۔ جنگی جان ءِ وڑیں ورناھانی کُربانیانی مُزد اِنت کہ مرچی ھرچ بلوچ مات وتی زھگاں راجدوستی ءُ ڈیھ ءِ لیلواں گْوش اِیت ءُ نازینیت۔
جنگی جان ءَ پہ آجوئی ءِ ھاتِر ءَ ءُ راجی باندات ءِ واستا اَھد کُرتگ اَت کہ من پند جناں داں چینچو پند جَنَگ لوٹ اِیت۔ کُجام ساھت ءَ کہ منی زمین چہ من ءَ ھون لوٹ اِت، من پہ ھون دَیَگ ءَ ھم چک ءُ پد نہ بَہ آں۔ جنگی جان ءَ ھمے کسانیں اُمر ءَ وتی ھون گوں بھادری ءَ یک مُھکمیں سرمچارے ءِ وڑ ءَ دات ءُ دُگنیا ءَ را پیشداشت کہ بلوچ وتی ڈیھ ءُ ننگ ءِ رکّینگ ءَ ھرچ وڑیں گام زور اِیت، بلے گُلامی ءِ زند ءَ پہ وت شات نہ کنت۔
جنگی جان یک انچیں چراگے اَت کہ وھد ءِ لوٹانی پد ءَ ھمے پاکیں راہ ءَ وت ءَ کُربان کُرت ءُ یک انچیں ڈیوایے روک کُرت داں ابد روک بیت ءُ تھاریں اھداں بلوچ راجی جنز ءُ راج ءَ را وتی ننگ ءُ ڈیھ ءِ پاسپانی ءِ سکین ءَ دنت۔
پمشکا من گْوش آں کہ پہ جنگی جان ءَ چیزّے ءِ نبشتہ کنگ یا مارگ چُوش ارزان نہ اِنت، چی ءَ کہ جنگی جان ءَ زانگ ءُ پھمگ ءَ پیسر میجر نورا، شھید شیھک جان، شھید چیسل، شھید نواز، شھید بارگ ءُ شھید دلجان ءِ وڑیں ھزاراں دگہ بامردانی کِسّہ وانگ ءُ پھمگ لوٹ اَنت ءُ پد ءَ ھمے شھیدانی راہ ءَ سپر کنگ لوٹ اِیت۔ ھما کُربانی کہ آیاں داتگ اَنت، ھمے کُربانی مارا دَیَگ لوٹ اَنت۔
جنگی جان آجوئی ءِ سوت اِنت، بزّگیں ماتانی دُوا اِنت، جنگی جان مات ماھل ءِ ارمان ءُ بے مُلّیں واھگ ءُ اُمیت اِنت، بیا اِت ما ءُ شما جنگی بَہ اِیں وتی ڈیھ ءَ آزات کن اِیں۔
ھزار سلام اِنت ترا ڈیھ ءِ بچّ! ما گوں ترا ھمے اھد کن اِیں کہ تئی راہ ءَ سپر کن اِیں ءُ آجوئی ءِ ھاتر ءَ ھرچ وڑیں کُربانی ءِ دَیَگ ءَ چک ءُ پد نہ بَہ اِیں۔
