ماھو!
موسم مٹ بوھان اَنت ءُ نومبر گوں وتی تھل ءُ تُرپشیں یاتاں پہ مُدامی رَوگ ءَ سرگپتگ۔ ھمے کہ بیگاہ بیت ابیتکی منی تھنائیں کُوٹی ءِ چاریں آتراپاں تواب کنت۔ ھردیں کہ تئی یاتانی تہ ءَ جیڑگانی دروازگاں ٹُکّاں ، گُڑا بے تواری یے شِنگ ءُ تالان بیت۔ اے نومبر ھم تئی شیرکنیں گپ ءُ زیمر چکیں ٹھکانی توار ءُ بازیں یاتاں گوں سرگپتگ۔ انچو گُمان بیت من تھنا تھاریں شپ ءِ کُٹّ ءَ ایر بُکّان آں۔
نی زمانگ مٹّ بیتگ ءُ تو منی تھنائی ءُ ابیتکیانی ھمراہ نہ ئے ، ءُ وھد ھم پیسری داب ءَ نہ اِنت۔ بلے منی ءُ تئی زندگی ءِ زیبا تِریں یات انگت ھما کُوٹِی ءَ پش کپتگ اَنت۔ اے درانڈیھ ءِ زمستان ءِ سارتیں شپ ءُ چِلّگیں روچ ابیتکیاں گیش کن اَنت ءُ درداں باز ۔ من مُدام بے تواری ءُ تھنائی ءِ ساھتاں ابرم ءِ ھر چیز ءَ گوں وتی مھر ءِ کِسّھاں درشان کن آں ، ھو بے مٹّیں مھر ءِ کِسّھاں۔
ھمے کہ زندگی ءِ گار ءُ بیگواہ بیتگیں زیبائیں وابانی بھار پُرشتگیں کدماں گوں ھَور ءِ سر ءَ ٹھکّاں جن اَنت ، گُڑا من تھنا تئی یاتانی زِر ءَ ھمے اُمیتاں گوں چَولانی میار بَی آں کہ بلکیں روچے تو واتر کن ئے۔
بلے! نہ تو کائے نے تئی اھوال۔ بس منی کُوٹِی منی تھنائی ءِ موتکاں کار اِیت ، گُڑا دل ءِ دریکگانی تواراں چہ ابید ھر چیز ءَ بے تواری ءِ چادر مان پوش اِیت ءُ پد ءَ من یاتانی زِر ءَ گْواز کن آں۔ یاتانی تہ ءَ ھما میتگ ءِ یات ھم ھوار بَہ اَنت کہ نی آئی ءِ گِندگ بس یک وابے ماں آگاھیں دیدگاں پش کپتگ۔۔
ماھو!
سک باز وھد گْوستگ کہ من ترا ءُ وتی میتگ نہ دیستگ آں، نہ زان آں باریں منی میتگ چون چونیں جاورانی تہ ءَ اِنت۔ باریں انگت سُھب ءَ سمین کشّ اِیت۔۔۔۔؟ باریں انگت رولہ ءِ وھد ءَ مُرگ پہ کُدوھاں واتر کن اَنت۔۔۔۔؟ باریں انگت چاردہ ءِ شپاں ماھِکانی بیت۔۔۔۔۔۔؟ باریں انگت کاڑانی ٹولی چو کُونج ءَ کتار بَہ اَنت۔۔۔۔۔؟
نہ زان آں! دیر اِنت مات ءِ توار ھم اِش نہ کُتگ ۔ سرگِرگ ءِ ساھت گیر کَیت کہ مات ءَ گوں مُلوریں دابے ءَ گْوشت، مھروان زوت واتر بکن کہ من ءَ بے تو ھچ وش نہ بیت۔ من نہ زانت اے وڑ بیت، چہ مات ءَ ، چہ میتگ ءَ ، چہ گُلزمین ءَ ، چہ وشیاں دُور، سک باز دور بَہ آں ۔ انچو دُور کہ مات ءِ توارے ءَ ھم تلوساں ۔ اے ھم نہ زانت کہ زند ءِ نہ وشیں جاورانی تہ ءَ نہ زندگ بَہ آں نیکہ مَرگ ءِ امبازاں واب کپ آں ، بس دُوری ءِ آسیں گمانی تہ ءَ پیلوشان بَہ آں
ماھو!
تو اگاں واتر پد ءَ اتکے گُڑا ھمے یل داتگیں میتگ ءِ ھالاں بیار گوں کہ یک زمانگے ءَ اُود ءَ شپ چراگانی کلکشان شنگ اِتگ اِت اَنت ۔ ھمود ءَ دِرین ءِ شِنگ اِتگیں رنگاں چہ سرجمیں آزمان ءَ بچکند اِتگ اَت۔ ھمود ءَ چاریں نیمگ ءَ مھر ءُ وپا ءِ وشبو شِنگ ءُ تالان اِت اَنت۔ بھارگاہ ءِ زاپران رنگیں نِدارگ اِت اَنت۔ بچکندانی پاتو بال اِت اَنت ءُ وشیانی مُرگ کُوکُو ءَ اِت اَنت۔ ھما میتگ ءِ ھر درچک ءُ دار ، سِنگ ءُ ڈُوک ، کوہ ءُ کورجو، نود ءُ جمبر، سمین ءُ تیاب ھر چیز ءَ من ءَ پجاہ آؤرتگ اَت۔ ھر چیز ءَ چو نوک سوریں بانور ءَ وت ءَ سمبھینتگ اَت ءُ ھمک نِدارہ دلکش کُتگ اِت اَنت۔
ماھو!
پد ءَ جاورانی مٹُ بُوَگ ءِ ھمرائی ءَ میتگ، میتگ ءِ جلواہ، ماھِکان، مات، سمین، نود، کَوش، تیاب، چَول، بچکند درست چہ منی دست ءَ چہ شُت اَنت۔ موسم ھم مٹ اِت اِنت ءُ آزمان ءَ دنز ءُ گُبارانی چادر مانپوشت ءُ واب کپت ، سارتیں گْوات ءِ شیکگاں گوں جُتائیانی دراجکشیں موسمے بندات بوت۔ مُرگ چہ کدوھاں زبھر بیت اَنت، تاک ءُ پُل گوں درچکاں، من گون وتی مات ءُ ماتیں گُلزمین ءَ، ءُ زند ءِ ھمُک وشیاں چہ جُتا۔ من ءَ سک دیر اِنت کہ وشیاں چہ دور ءُ گِستا تھنائی ءِ شھر ءَ گاراں۔ اِد ءَ سُھب بیت گُڑا شپ ءِ دیستگیں درستیں واب وتا ماندار اَنت ، اِد ءَ جوزگانی پُروشتگیں ٹُکُّر منی چمّاں لگّ اَنت۔ اِد ءَ دل ءِ ھوناں وتی مچاچاں میناں ءُ وشیں بانداتے ءِ واباں دوچاں۔ ھر شپ ھمے واباں گوں زندگ باں ءُ ھمُک روچ ھمے واباں گوں مَرگے ءِ ارجان باں
ماھو!
اگاں واتر پد ءَ اتک ئے گُڑا میتگ ءِ دمکانی تہ ءَ گار بیتگیں وشیاں، سُھب ءِ ملاریں کَوش ءَ ، مُرگانی تواراں ، ساوڑی نوداں، بیگاہ ءِ چاڑ بکشیں نِدارگاں، زِمستان ءِ دیگریں برمشاں، گرماگ ءِ لوار چکیں گْوات ءَ ، دِرین ءِ رنگاں، تیاب ءِ چَولاں، بیگواہ بیتگیں چمانی واباں ءُ ھمود ءَ منی پش کپتگیں زندگی ءَ بیار گوں بلکیں درانڈیھ ءَ ابیتک ءُ بے کیپیں تھنائی وت ءَ کمّیں مُلمہ بہ کنت۔
