ما بلوچستانءِھلک ھلکءَ گردان اتیں کہ وتی مھلوکءَ سرپدی بدی ان کہ اے جنگ بلوچ راجءِ آزاتی ءُ بلوچ سرزمینءِ رکھینگءِ جنگ انت پہ آوکیں پدریچءَ آزاتءُوشھالیں بانداتےءِجنگ انت ۔
یکرندے مئے سر یک ھلکےءَ کپت مگربءِ وھدات ما وتی سینکل گرگینیءِ کشءَ داشت وت ھمدا اوشتاتیں کہ مردمے کئیت مارا بارت گِسےءَ نادین ایت بلئے ما تاں نیم کلاک اوشتاتیں کس مئےنزیکءَ نہ یتک مارا کسءَ توار ھم نہ کُت ماچوھم دیست کہ ھلکءَ نہ لڑّاتگ مردمانی کُٹو کٹوءِ آواز آھگا انت ءُبرے برے گونڑو ھم سُرک دئینت مارا چارانت پدا وتارا گسءِ توکءَ چیر دئینت منی ھمراھءَ پہ پہرے منا چاراِتءُ گُشت ما ھم پھکیں گنوکیں کہ پرے راجءَ کُربانی دئیگائیں پدا دیمے گوں ھلکءَکتءُتوارے جت اؤ بلوچاں بیاات مارءَ دسگراِت ما مہمانیں بلوچیں شمئے وتیگیں درامد نہ ایں گوں سنگتءِ توار ءَ کماشیں مردے اتک مارا پہ نہ دلکشی سلامے داتےءُ کرگینےءَ بُرت ءُ نادینتے آپءُ جاھے کتءُ مارا جُتسے کت کہ باریں ھالاں بدی ات شُما پہ ھئیری گردگاات؟ ما دوئیں سنگتاں یکجاھ پسو دات ۔
جی ھاں کماش ما وتی راج ءِ گِندُکءُ دیدارءَ گردگائیں مئے راج جنگے کنگائیں تو چو کن وتی ھلکءِ کُلیں مردماں یکجاھ کن ما
گوں شما دیوانے کنئگ لوٹیں چار گپ جنیں ۔گوں مئے ھمے گپاں کماش تاں لھتیں ملِٹ بے توار بوت چہ آئیءِ چم کلونٹاں ارس جہلاد اتنت گوں گریوگءُتُرسگی گالوارے درّائینتے واجہ مئے ھلکءَ باز مردم نیست ما گوں زھگءُ زالبولاں دھ10 کس بئیں بلئے مردماں شُمئے کرا تُرسیت نیاھنت ادا۔
من گُشت نہ واجہ ما شُمئے وتی زھگیں مئے کرا ھچ تُرسگءِ زلورت نہ انت مارا شمارا کُلاں ھما زورگیریں لشکر چہ وتی ملکءَ جنئگءُ کشئگی انت شما مئے راج ات راجءِ مانا آپءُ مئے جھدکارانی مانا ماھیگ ۔کماشءَ گُشت شریں من رواں ھمے چارءُپنچیں شوانگاں کاراں شماوتی کتابی گپاں بجن اِت ما ھم وتی کسہاں کاریں کہ مارا شمئے کرا چیا تُرسیت؟
کماش شُت وتی ھلکءِ مردمے آورت انت منی سنگتءَ گُشتانک دات کہ واجہاں ناپاکیں دژمنءَمئے ڑیھ پہ زور گپتگ مئے پیرءُورناءُکماش زھگءُزالبول شھید کتگ انت پہ زور آوار جتگءُبیگواھ کُتگ انت ماں زنداناں وڑ وڑیں ازیتءُ سزا دیئگ بنت مئے زمینءِ مالءُمڈّیءَکشّگءُبَرگءُانت مئے زمینءَ دگے دری مھلوک کئیتءُ نندیت ما گارءُبیگواھ بیں ھلاس بیں مئے زمین، زبان، دود، ربیدگ کُل چمّا پچ گرگ بنت۔پمیشکا
مارا شمارا کُلاں تپاکءُھور بوھگ لوٹیت مارا وتی راج پہازیں سرمچارانی کُمک کنئگ لوٹیت واجہاں مئے گپ ھمیش اَنت شمارا اگاں جُستے است بکن اِتے۔؟
کماشءَ گُشت واجہ من پیسرا گُشتگ مارا شُمئے کرا تُرسیت ما دگے گپے نہ زانیں بلئے ھرچی کہ مئے سرا گوستگ یا گوزگاانت اگاں شما رزا بِت من ھمے گپاں جناں ۔ما گُشت جی واجہ وتی گپاں بجن ۔
گُڑا کماشءَ گُشت آوھدءَ کہ اے جنگ بندات نہ ات مئے واستہ مستریں مُسیبت ھمے گُژنءُبیماری اتنت لھتیں سالءَپیسر منی زال نادُراھ بوت من ادا دارُوءُدرمانءَوس کت آئی علاج نہ بوت گُڑا منی سر کراچیءَ کپت من وتی بار کشی ڈاچی بہا کتگ ات منی گونیں زرّ 20000 بیست ھزاراتنت منا ھمے شومیں شُناسی کاٹ نیست اے شُناسی کاٹءِ کشّگءَمن چینچو رند شھرءَداتگ ءُ چینچو زّر ھرچ کتگ آ کسّہءَ بل کہ گوں شما بندوک نہ اِنت گُڑا واجہ منا ھمے سپاھیگاں سئے جاگہ دو دو ھزار گپت بزاں منی شش ھزار اش بُرت انگت منا پجّہ روکے است ات ھمائی برکتءَ چہ جیلءُبندیءَ رک اِتاں نوں گپ اش انت کہ ماپیسرا اگاں شہرےءَ شُتگیں ھمے شومیں سپاھیگانی تُرس دلءَبوتگ کہ مارا مگِراَنتءُبند مکن انت بلئے وتی ملکءَاے کوھءَ کہ سر بوتگیں مئے بادشاھی بوتگ جہلءَشُتگیں یابالءَ ھچ کسی تُرس نہ بوتگ چاکہ اے جنگ شروانت سرمچارانی ما کہ ھرکئورءُکوھءَرویں مارءَ داراَنت جُست کن انت کئےءِ؟ کجا جہ پیداکءِ ادا چے لوٹءِ؟ ابا اے مئے مُلک انت ما دارے پیشے ءَ کائیں وتی دلوتےءِ شوھازءَ کائیں ما بلوچیں ھمدءِ مردمیں الّم ھمدا گردیں یک رندے منی برازتکے شُتگ کوھءَ کہ کرگوشکے جناں زھگے نادُراھنت پوستءِ لاپءَبندانت انچو گُشنت علاجے
اشاں واجہ چرّئی پچ گِپتگ جندءَرا الکاپیں رِدے لٹ جتگءُیلہ داتگ من شُتاں ھمے سرمچارانی کرا دست بندی کُت کہ واجہ ما بّزگیں مارا مجن ات مہ چوپ ات منا گُشت اش تئ برازتک اے کوھءِ ترّکءَچے لوٹیت الم یکےءَ پرماتگ مئے چارُوگےءَکنت تو پیریں مردمےءِ اشانی ھُنراں نہ زانءِ پدا دوھمی گپ اش انت کہ مرکزءَ شکار بند کتگ نوں من نہ زاناں ھمے مرکز چی ے شما شرتر زان اِتے واجہ ھُدا زانت من چہ تُرسءَ برے مُرگے برے پسے ھمے سرمچاراں داتگ کہ مارا ھمدا گردگءَ بل انت ءُوتی دلءَھمے گُشتگ کہ پیسرا سپاھی شہراں بوتگ انت نوں ھمے دازانی تھا گام گامءَساڑی اَنت جُست کن انت دوسئے ماھ گوست منی اُشترے گار بوت منی مستریں زھگ اُشترءِ شوھاز شُت اشاں ھمانگو گپت ءُبُرت من تاں ھپتگے شوھاز، جُستءَ پد، گُشنت ما نہ بُرتگ من ھئیران بوتاں یا اللہ اے چونیں قضاے منی زھگ کجا بوت؟ زھگءِ ماس ساریءَ بیمار انت نوں نہ آپی انت نہ نانی، بس گریتءُلبّجت گُھار چہ تُرسءَ دلترک اَنت من دل یکیم کت چہ زھگءَ یکروچے چو شُمے وڑءَ دو ورنا گوں تُوپکاں سینکلے ءَسواراَنت اتکءُ داشت اش من چاھءُ آپ کُت انت پدا وتی پریاد گوشدارینت اَنت کہ نوں باریں چینچو روچ انت منی زھگ بیگواھنت گڑا اشاں منا تسلا دات کہ مئے پاٹیءَ نہ بُرتگ بلئے ما جُھد کنیں گوں آھاں دزبندی کنیں کہ یل ے بدی انت گڑا سیمی روچءَ زھگ اتک بلئے زھگ انچو جتگءُچُپتگ کہ بس ساھے در نیتکہ ھرچی جُستے کنئے کہ کئے بوتگ؟ ترا چے جُست اش کُتگ ھچ پسو نہ دنت بس گریت نوں شما منی واجہ اِت سالے گوست ھمے ناپاکیں لُولُکیں لشکر کہ شما گُش ات مٰئے دُژمن اِنت ھمے زالم ھمے کوھءِ تھا مانرِتک منا گپت منی چمءُدست بست انت گاڑی ءِپُشتءَ دؤر دات تاں سئے ماھ جتءُچُپت کہ تو بلاھیں کمانڑرےءِ من گُشت من کُجا کمانڑرے آں من گریبیں بزّگے آں گُشت اش تئ ھلکءِ کئور ءَسرمچارانی کیمپ انت من گُشت من کسءَ داشت نہ کناں آ اتکگءُنشتگ انت منی دست نہ رسیت چہ ھمے سپاھیگاں یک بلوچےءَ منا گُشت
ناکو چیا دروگ بندئے من وت سرمچارے بوُتگاں تومارا پسءُ مُرگ داتگ ماتئ چُک آوار جتگ کہ بلکیں،، مخبرے،، من نوں سلنڑر کتگ سرکارءِ ھمراھاں تو ھم سلنڑر کن ترا یلہ دی انت
آنگو سرمچارانی جاگہاں گندئے مارا ھال بدئے من گُشت شریں منا یلہ دی اِت من اگاں کسے دیست شُمارا ھال دیاں منا بیرکے دستءُ دات اِش منی اکس اش کشّ اِت منا یلہ اِش دات من ھمائیں پہ وتا نیاھاں منی زالءُ زھگ نادُراھَنت سرا شر نہ انت
ھمساھگ ھم بے چارگ ھمے ھالتانی تہاانت نوں شُما وت بُگش ات مارا شمئے کرا بُترسیت یا نہ۔?
