چہ نبشتہ کنگ ءَ ساری من مزنبند ءِ ڈیھ پھازیں بچّاں سُھرچکّیں دْروت ندْر کن آں ءُ ھمے نبیسّاں کہ آیاں گوں وتی جنگولی ءَ پہ آیوکیں پدریچ ءَ جنگانی ھما داستان نویس اِتگ کہ راجدپتر ءِ تاکاں ھما رُوژنائیں تاکدیم ءِ دَروَر کہ ھر بلوچ پُسّگ وتا ءُ وتی آکبت ءَ گِند اِیت ءُ ھمے سما کنت کہ پہ راجی پجّار ءُ گُلامیں گُلزمین ءِ موکگ ءَ سرانی کولیگ کنگ ھژدری اِنت، ءُ ھما راج کہ مرچی اے دُگنیا ءِ کُنڈ ءَ پش کپتگ۔۔۔۔۔۔۔آئی ملّ مڑوکیں پُسّگاں پہ وتی رکّینگ ءَ دیمونی داتگ ءُ پہ شْرَپ زندگ اَنت۔۔۔۔۔۔۔
مرچی اے کَول ءِ پاسداری مزنبند ءِ سرمچنڈیں سراں کُت ءُ مارا پیشداشت کہ آیاں وت ءَ ندْر کُت بلے وتن نہ دات، بلکیں بدواہ ءِ دیم ءَ چو تیھریں کوہ ءَ مِکّ بیتاں ءُ ھون گْواریں سنگر ءَ تیر اِش سوھان کُت ءُ دُژمِن ءِ سینگ ءَ پِر داشت ءُ داں شھیدی ءِ نامداریں مَنْدیل وتی سر ءَ بست ءُ مارا ھمے کلوہ اِش دات کہ راجانی ھستمان گوں کُربانیاں رکّ اِیت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
پمشکا مرچی منی راج ءِ ورناھاں وتی اے جنگولیں سرانی دگ ءَ پند بُرّگی اِنت ءُ دُژمِن ءَ را چم پیشدارگی اِنت کہ مُلّا بھرام ءِ پُشپد ءُ مزنبند ءِ کُنگُریں بیلانی بیلی ئیں، انچوش کہ آیاں پہ ماتیں مرزبُوم ءِ رکّینگ ءُ گُلامیں راج ءِ آجو کنگ ءَ وتی ھیشی ئیں سر نہ چار اِتگ اَنت، ءُ ما ھم ھما ولّ ءِ برّ کہ پہ گُلامیں ڈیھ ءُ ایردستیں راج ءِ آجو کنگ ءَ ھِچّ چکّ ءُ پد نہ بَہ اِیں۔۔۔۔۔۔۔
پرے ھاتِر ءَ من اے ھبر ءَ پہ جزم گْوش آں کہ مزنبند ءِ شھیدانی اے جنگ ءِ داستاں داں بلوچ راج زندگ مان اِیت، اے راجدپتر ءُ راج ءِ دِلانی اندر ءَ نکش بیت ءُ مارا ھر ساھت ءُ دمان دیمونی ءِ درونت ءَ دنت۔۔۔۔۔۔۔
اے درگت ءَ من چہ وتی راج ءِ کُنگُریں پُسّگاں پَھِلی لوٹ آں کہ شُمئے داتگیں کُربانی ءُ کِرد ءِ ستا کنگ منی اے پُرشتگیں دانکانی مُھتاجی نہ انت، بلے من وتی زِرد ءِ گمانی کمیں سارت کنگ ءِ ھاتِر ءَ اے دوئیں دانکاں نویسگ ءَ آں دانکہ وت ءَ وت میارِیگ مہ کن آں ءُ پشل مہ بَہ آں، چی ءَ کہ شُمئے داتگیں کُربانی منی ھمراھی ءَ چہ بلوچ ءِ ھر پُسّگ ءَ ھمے لوٹ ءَ کنگ ءَ اِنت کہ آجوئی ءِ دزگِرگ ءَ کُربانی دَیَگ اے جُھد ءِ اولی ءُ گُڈّی پدیانک اِنت۔۔۔۔۔۔۔۔
نوں اے نبشتانک ءِ گُڈّسر ءَ من ھمے نوشتہ کن آں کہ مئے راج ءِ آکبت ھمے دگ ءَ رُوژناہ بیت کہ ھمے دگ ءَ شُما وتی ھیشی ئیں سر بائینتگ اَنت، پمشکا منی راج ءِ ھر پُسّگ سما بِہ کنت ءُ وتی گْواچنیں دگ ءَ جاہ بْیار اِیت، ابید ء اے دگ ءِ جُنزگ ءَ مارا دِگہ راہ ءُ درے ءَ مئے آجوئی ءِ مِنزل دز نہ کپ اِیت۔۔۔۔۔۔۔۔
بَہ کَول ء واجہ گُل ھان نسیر (گل خان نصیر)
کدم کدم روان بِہ بئے، دلیر ءُ پھلوان بِہ بئے
پہ شان مادریں وتن، سراں وتی دیان بِہ بئے
***
