مات ءُ گْوھار تئی بیگواہ اَنت
ترا لج نہ کنت تو اوٹ کن ئے?
تئی نیاڑی ڈُنگیں لشکر ءِ بندیگ اَنت
ترا لج نہ کنت تو اوٹ کن ئے?
اوٹ ءُ الیکشن دنیا ءِ مھزّبیں راجانی واست ءَ راجی دیمروی ءِ ھاتر ءَ الّمی اَنت۔ بلے نَے کہ بَکشو ءِ دابیں ملکے ءَ۔ ھما ملک کہ اود ءَ اوٹ ءُ الیکشناں یک رھبندے بہ بیت۔ انسان ءِ اوٹ ءِ کدر ءُ کیمت ءُ ارزشتے بہ بیت۔ مروچی بکشو ءَ کساس ھپتاد ءُ یک سال ھپتاد ءُ دو سال اِنت کہ اوٹ ءُ الیکشن کنت۔ بلے! کسے گْوشت کنت کہ اے اوٹ ءُ الیکشناں بلوچ راج ءَ را کجام کٹ ءُ نپ رس اِتگ۔ بلوچ گْوش اِیت
"کوریں جَن ءِ پاسپان ھُدا اِنت”
اے اوٹ ءُ الیکشنانی مول ءُ مُراد بلوچ ءِ گُلامی ءِ مھکم کنگ ءِ پندلے۔بلوچ ءِ ھلاپ ءَ سازشے۔ بلوچ مات ءُ گْوھار ھیرامنڈی ءِ لشکر ءِ بندیگ جاھاں مرچی بندیگ اَنت۔ بلوچ ءِ چادر ءُ چاردیواری پادمال اِنت۔ بلوچ ورنا ءُ کماش ماں زنداناں بیگواہ اَنت۔ اے رنگیں جاورانی تہ ءَ بلوچ پہ اوٹ ءُ ڈُھل ءُ ناچ ءَ سک بد ڈول اِنت۔ ءُ اگاں اوٹ ءُ الیکشناں داشت نہ کن اِت گُڑا ایشی ءِ بھر جوڑ مہ بہ اِت۔ ھرابی ءَ داشت نہ کن ئے گُڑا کوپگ ئِے مہ دے۔ لھتیں مردم گل اِنت۔ شاتکامی کنگ ءَ اَنت کہ ما اوٹ کٹّ اِتگ۔ واجہ! تو زھمے نہ جتگ۔ تو وتی راج ءِ گُلزمین ءِ سودا جتگ۔ تو زمین ڈُنگانی دست ءَ رھن کُتگ۔ بلوچ گْوش اِیت کہ
"شَیتان ھم وتی لوگ ءَ , وت نہ سوچ اِیت”
بلے تو شَیتان ءَ چہ دستے دیم ءَ شُت ئے۔ زمین مات اِنت۔ ترا مات ءِ ھم پرواہ نیست گُڑا ترا دگہ کجام بند ءُ کڑی دار اِیت?
ناچ ءُ شاتکامی مہ کن۔ دست ءَ سینگ ءَ مہ جن کہ
من چُکّاں بلوچانی
تِرّاں گُڑانڑو مہ بی۔ پرچا کہ تو پہ بلوچ ءَ زھمے نہ جتگ۔ وتی رِیمبیں لاپ ءِ ھاتر ءَ بلوچ ءِ گُلزمین ءِ سودا جتگ۔ ءُ بچار کہ ترا بلوچ گْوستانک چہ وڑ ءَ یات کنت۔ مروچی تئی لوگ لوگ پُرسیگ اِنت۔ تئی مات ءُ گْوھار ارس شل اَنت۔ بلوچ گْوش اِیت
"شُو گْریو اَنت ءُ بے شُو ھم گْریو اَنت۔ بُدُکّاں دست ماں سر ءَ اِنت”
تو نہ مر ئے! ترا شُد نہ کُش اِیت!۔ تو وتی ننگ ءَ بھا مہ کن۔ بلوچ گْوش اِیت
"شُدیگیں لاپ سیر بیت۔ بلے شُتگیں ننگ نئیت”
شُما چوں وتی گْوھاراں بْرھنگ ءَ چار اِت کن اِت?
چو وتی ماتاں سردر ءُ پادشپاد ءَ دیست کن اِت?
شُما چو وتی چادر ءُ چاردیواری ءِ پادمال کنگ ءِ پندل ءَ ھوار بہ اِت?
بلوچ روچے ناں روچے چہ شُما وتی ھساب ءَ لوٹ اِیت۔ من سلام گْوشاں بلوچ راجپھازاں کہ وتی سران اِش کپن بست پہ راج ءِ ھاتر ءَ۔ وتی سر اِش باھینت اَنت بلے بکشو ءِ گچینکاری اِش بے سوب کُت ءُ وتی ھکمت ءُ تاکت اِش پیش داشت کہ ما ھست ایں۔ بلوچ نہ مُرتگ۔ ازت داریں بلوچ اے سرزمین ءِ سر ءَ انگت زندگ اَنت۔ اے ھبر ھر جاہ آشکار اِنت کہ بلوچ پیش سلام نہ بیتگ۔ اگاں تو ئے بکشو ءَ دلّار ءُ ربّالکار ھست۔ گُڑا بلوچ ءَ ھم راجپھاز ھست۔ لس بلوچ لگور نہ اِنت۔ اوٹ پِنڈ نہ اِنت۔ بلوچ گْوش اِیت۔
"سوریں آپ ماھیگ ءَ, ءُ ھُشکی آھُوگ ءَ سگّ اِتگ”
بلوچ پُسّگ نی وتی دوست ءُ دژمن ءَ پجّاہ کار اَنت۔ کَے پہ بلوچ ءَ جنگ ءَ اِنت ءُ کَے پہ بلوچ ءِ گُلامی ءَ واھوک اِنت۔
اگاں تو بلوچ ءِ گْوستانک ءَ بہ چار ئے۔ بلوچ ءَ چہ مرگ ءِ تُرس ءَ وتی ننگ ءُ ناموس ءِ سَودا نہ جتگ۔ وتی گُلزمین بھا نہ کُتگ۔ بلوچ گْوش اِیت
"پہ شُپانکویں چوٹواں اَیب اِنت”
بزاں پہ بلوچاں اَیب اِنت کہ مرگ ءِ تُرس ءَ وتی چمّاں بے ھیائی ءِ چادر ءَ پِر بہ دات۔ بلوچ ءِ لگوریں دُژمن مروچی گوں بلوچ زالبولاں جنگ ءَ اِنت۔ میاں اُستمانی رھبندانی رد ءَ زالبول ءُ کسانیں زھگاں جَنَگ ءُ کُشگ یا بندیگ کنگ بلاھیں انسانی جُرمے۔ بلوچ گْوش اِیت
"دست کہ نہ رس اِیت گوں سیال ءَ
جنت بکّال ءَ”
اوٹ والائیں واجکاراں گْوشگ لوٹاں کہ یات بہ کن اِت کہ بلوچ ءَ گْوشتگ
"دُزّ ءِ مات یک روچے پِیگ وارت سد روچ ءَ گم وارت”
تو وتی گچینکاری چو مدامی وڑ ءَ پہ رزوائی کُت اَنت۔ جاھے سی اوٹ جاھے بیست اوٹ ءُ جاھے پنچ اوٹ کپت۔ بلوچ راج ءَ تئی گچینکاری بے سوب کُت۔ بلوچ راج ءَ تئی گچینکاریاں بھر نہ زُرت۔ وتی زھرشانی اِش ھر جاہ درشان کُت۔ تئی پندل بلوچ راجپھازاں چو مدامی وڑ ءَ بے سوب کُت۔
تپاکی آجوئی ءِ مانزمان اِنت
بلوچستان آجو بات
بلوچ ءِ دلّار ءُ بدواہ سرنِگون بات اَنت
***
