اے راستے اَگاں راجے ءَ را گُلام دارگی اِنت گُڑا چہ دُرستاں پیسر سَے کار بِہ کن دانکہ آ راج سر ءَ چِست کُت ءُ دیم ءَ در اَتک مہ کنت۔ وھدے کہ راجے ءِ گُلیں ورنا چہ وتی زانت ءُ سَما ءَ در بِہ کپ اَنت، گُڑا آھاناں اے مارِشت ھجبر وتی ابیل ءَ نیل اِیت کہ تو کَے۔۔۔۔۔۔؟ پمشکا اے یک ھژدری ئیں جُستے کہ یک راجے ءِ بِستار ءَ ورناھانی زمہ واری چے بَہ اَنت۔۔۔؟ دانکہ ھما راج ءِ وانِندگ ءُ سرپدی ئیں ورنا وتی راجی لوٹاں سرپد ءُ مار اِت بِہ کن اَنت۔
ھمے داب ءَ اول وانگجاھاں پہ ھما راج ءِ زبان ءِ وانگ ءِ سر ءَ پابندی بجن، دومی وانگ ءُ زانگ ءَ پہ راجی ورناھاں یک مزنیں جیڑھے جوڑ بِہ کن دانکہ آ دیم پہ دیمروئی ءِ نیمگ ءَ گاماں زھار دات مہ کنت۔ ءُ ھمے رنگ ءَ وتی وانگ ءَ سرجم مہ کنت ءُ راہ ءِ نیم ءَ پدکِنِز بِہ بیت۔ سیمی ھستیں ورناھاں زِند زوالیں نِشا ءِ آماچ بِہ کن دانکہ پہ آیوکیں پدریچ ءَ رُوژنائیں سُھبے ءِ ٹِکّ دَیَگ ءِ بدل ءَ تاموریں شپے ءِ دیمپان بِہ بَہ اَنت۔
چوش کہ اَگاں ما سرپد بُوَگ بِہ لوٹ اِیں گُڑا اے ھر سئیں شَے مئے زِند ءِ بَھر جوڑ بیتگ اَنت۔ نِشا ءَ مئے ورنا بے وڑ ءَ وتی بدّیں اَمبازاں زُرتگ ءُ گُلائیش اِنت، اگاں ما پاکستان ءِ تہ ءَ بہ چاریں گُڑا کَوزہ بوتگیں بلوچستان ھما بھر اِنت کہ آئی ءِ وانگجاھاں ماتی زبان بلوچی ن وانینگ بیت ءُ ناکہ نبشتہ کنگ ءِ موکل ھست،۔ ھمے رنگ ءَ ما وانگ ءِ دیمروئی ءِ ھاتر ءَ وتی چماں شَانک بِہ دئیں، گُڑا اے اَکس وت ھبر کنت کہ بلوچستان ءَ بلوچ بُوَگ ءَ ھوار نودربر بُوَگ نام گِپتیں ریاست ءِ چماں مزنیں جُرمے۔
بلوچستان ءِ کُنڈ کُنڈ ءَ اگاں ما بِہ چاریں گُڑا چُوشیں ھند ءُ دمگے پشت نہ کپتگ کہ اُود ءَ یک ورنایے زِند زوالیں نِشا ءِ آماچ نہ اِنت، ءُ چُوشیں ھلک ءُ مِیتگ نیست کہ یک ورنایے ءِ ژانگولیں جون دَور دَیگ نہ بوتگ۔ چوش کہ بلوچستان ءِ چُوشیں ھَلک ءُ دَوارے پَشت نہ کپتگ کہ آئی ءِ نودربر ءُ نوک بَروتیں ورنایے وھد ءِ زورآور ءَ وتی تھاردیمیں کُوٹِیانی باھوٹ نہ کُتگ۔
گُڑا ما پہ کئی اُوست ءَ نِند اِیں سِیلگ ءُ تماشائی بَہ اِیں کہ پَما نوکیں ھُدایے کَیت ءُ مارا چہ اے پَدریچ کُشیں زُلم ءُ زُوراکیاں رکّین اِیت۔ اَگاں ما مروچی چہ گْراں وابی ءَ بُست نَہ کن اِیں، اَلم باندات ءِ روچ پما وشیں مِستاگے نہ بیت۔
ما دیر مَہ رو اِیں، بلکیں زیکیں ارس میچلیں روچ ءَ بِہ زُوریں ءُ بِہ چاریں، اسلام آباد ءَ بلوچ نودربر کُجام لَٹّ ءُ کُٹّانی دِیمپان کنائینگ بَہ اَنت ، اَگاں ما اے اَمَل ءَ ھندی پولیس ءِ زُوراکی گْوش اِیں یا ریاست ءِ نیمگ ءَ یک بدّیں پندلے سرپد بِہ بَہ ایں کہ بلوچ نودربراں گوں ھَما زُلم ءُ زُور کنگ بہ بیت دانکہ بیوس ءُ لاچار بِہ بَہ اَنت ءُ وانگ ءَ پہ وت دلپروشی ءُ مرگ ءِ درورے سرپد بِہ بَہ اَنت۔
اے کْوزہ گِیر ءِ ھَما پَندل اَنت کہ چُوشیں ماہ ءُ سالے نیست شھدربرجاھاں بلوچ نودربرانی سر ءَ چاک ءُ تَل دَیگ بُوَگ ءَ نہ اِنت، ءُ چو دُزّ ءُ ڈُنگانی وڑ ءَ گرّینگ ءُ ماں گاڑیانی تَہ ءَ چَگل دَیگ ءُ پَمشکا زِندانی کنگ بُوَگ ءَ اَنت کہ گار ءُ بیگواھی ءَ ھوار پَشت کپتگیں نودربر ھم وتی کیمتی ئیں وھد ءَ پہ گار بیگواھیں نودربرانی آجوئی ءِ ھاتر ءَ گوں روانک ءُ پریس کلبانی دیمے نندگ ءَ بِہ گْواین اَنت۔ اے کُلیں وسّاچیں پندل اَنت کہ کَوزہ گیر ءَ پہ زانت ٹَھینتگ اَنت ءُ مئے سر ءَ مُشتگ اَنت۔
چوش کہ اے کُلیں زُلم ءُ زُوراکیانی باپُشت ءَ یکّیں ھبر چِیر اِنت کہ بلوچ نودربر پہ وانگ ءُ زانگ ءَ جاڑی مَہ بَہ اَنت۔ اَگاں راجے بِہ وان اِیت گُڑا دُژمِن ءَ را ھِچ چُوشیں تاگتے نیست کہ آ راج ءَ اَبد وتی سیت ءُ نپّانی باپُشت ءَ گُلام بدار اِیت ءُ آئی ءِ سرڈگار ءِ سر ءَ وتی کَوزہ ءَ پہ مُدیمی برجم دارگ ءَ سوبین بِہ بیت۔
گُڑا مارا اے ھبرے شیواری اَلم ءَ بِہ بیت کہ ما چون ءُ چتور وتی چاگرد ءَ وانگ ءُ زانگ ءِ اارزِشت ءَ بلد ءُ سرپد کن اِیں کہ بیدے وانگ ءَ ھِچ چُوشیں راجے نیست کہ وتی بندیگیں زِند ءِ زمزیلے سِستگ اَنت ءُ مھلب چکار ءُ رُژنائیں زِند اَمباز اِتگ۔
مروچی ھما راجاں کہ دیمروئی کُتگ، آ وانگ ءِ ارزِشت ءَ سرپد بوتگ اَنت ءُ دُژمن ءِ پندل ھِچ دْروشم ءَ سوبین بُوَگ ءَ نیشتگ اَنت۔ چی ءَ کہ ناوانندگی ءَ را سرجمیں راجے ءِ مرگ ءِ درور سرپد بوتگ اَنت، گُڑا آیاں وتی وانگ ءُ زانگ ءِ راہ ھِچبر یلہ نہ کُتگ، بلکیں گوں وتی زانت ءُ زانگ ءَ دُژمن ءِ ھر وڑیں پندل بے سوب کُتگ اَنت۔ آ راج مروچی گیدی ءِ دمک دمکاں رُژنائیں زِند گْوازینگ ءَ اَنت ءُ مارا پہ درور گِندگ ءَ پیداک اَنت۔
مروچی ما شُما گِندگ ءَ اِیں کہ اِیردستیں بلوچ راج ھمے چکاسانی اندر ءَ گْوزگ ءَ اِنت۔ بلوچ ورنایاں ھوار تانسریں راج دُژمن ءِ زُلم ءُ زورکیانی آماچ کنگ بوتگ دانکہ دَم بِہ بارت، بلے دُژمن مروچی شر سرپد اِنت کہ بلوچ راج چِد ءُ گِیش ایردست ءُ ھاموش کنگ پمّن ءَ یک مزنیں بِیھار ءُ پاتراپے جوڑ بیتگ۔
پمشکا من یکرندے پد ءَ گْوش آں کہ مارا وانگ ءُ زانگ ءِ مھار گوں مُھکمی ءَ دارگی اِنت، چی ءَ کہ اِلم ءُ زانت مئے مِنزل ءِ رُوژناہ کنوک اِنت۔ ابیدے اِلم ءُ زانت مئے درور ھما تھاریں شپ اِنت، پہ اے شپ ءِ بانگواہ کنگ ءَ مارا اِلم ءُ زانت ءِ دامُن گوں مُھکمی ءَ دارگی اِنت دانکہ وتی مُرادانی مِنزل ءَ سر ءُ سوبین بِہ بَہ اِیں۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
