چہ کسانی ءَ اے جنگ ءُ چوپ دَر پہ دری ، برے ھندے ءَ وتی کُڈُّک بست ءُ نِشت اِیں۔ زندگی ءِ لھتیں روچ پہ ھِسابی گْوازینگ ءِ جُھد کُت۔ گوں وتی مال ءُ دلوتاں، برے رمگ ءَ چِہ دو ءُ برے سئے گار بوت۔ برے چہ شیپ ءُ کَور ، گْواش ءُ جنگلاں ھون میچلیں جون دست کپت۔ شِکاریانی تیر چو رگام ءَ زمین ءِ سر ءَ تالان اِتاں، پمشکا پہ اِے جاہ ءِ نِندگ ءَ سک بے وار بوتاں ءُ چہ اے دمگ ءَ دَر کپگ کپت۔ گلّینگ ءُ تاچینگ بوتاں۔
انچوش زندگی روان اَت ، گْوش ئے اِے جھان ءَ اِیمنیں زند ءِ گْوازنگ چہ مَرگ ءَ گیشتر گْرانتِر اَت، چی ءَ کہ آ یک انچیں بادشاھے اَت، رستر، بے مات ءُ پِتے اَت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
اے ھونواریں لشکر ءَ ھر ھند ءُ دمگ، شھر ءُ بازار گوں وتی زُلم ءُ زُوراکیاں پیڑاتگ ات اَنت۔ جمبوریں آس ھر گِدان ءَ سوچان اَت۔ ھر ورنایے کہ اِیشانی چمّاں اَتک، گُڑا اِیشاں جت ءُ چِست کُت۔ مات ءُ گوھار بے شرپ، پیر ءُ کماش لٹّ ءُ کُٹّ، اے زُلم ءُ زُوراکی ءِ آس مئے تُرس ءُ ھاموشی ءَ گیشتر جمبور کُتگ اَت۔ چہ زُبان ءِ گُنگی ءَ ھمے سما کپت کہ کُبلے جتگ۔
وھدے لشکر گوں مزنیں کچّے ءَ ھلک ءُ میتگاں ماں رِتک، گُڑا من چادر چنڈّ اِت ءُ دیم پہ کوھانی نیمگ ءَ رھادگ بوت آں۔ من کہ دیم کوھانی نیمگ ءَ داتگ اَت، چاراں منی دُمب ءَ لشکر ءِ بازیں کارندھے کپتگ ءُ پیداک اِنت۔ من کہ اے لشکری رُمب وتی دُمب ءَ کپگ ءَ دیست، گُڑا تچگ بِندات کُت۔ من تچان تچان داں کوہ ءِ دامُن ءَ سر بوتاں، وھدے پد ءَ چک جت ءُ چار اِت، داں ھمیشاں دُور منی دُمب ءَ کپتگ ءُ پیداک اَنت۔
گُڑا منی باتِن ءَ ھمے ھیال ءَ سرکشّ اِت کہ اے من ءَ بِہ گِر اَنت الم کُش اَنت یا زِندانی کن اَنت، چی ءَ کہ اِیشاں منی راج ءِ بازیں زھگ زندانی ءُ منی چمّانی دیم ءَ کُشتگ اَنت۔ پمشکا من زانت کہ منی آسر ھم ھمیش بیت، چی ءَ کہ آ پہ مئے چُکچینی ءَ درکپتگ اَنت ءُ مارا برے برے رنگے ءَ کُشگ ءَ اَنت، بلے نُوں پھک پہ ھِلار کنگ ءَ لانک اِش بستگ، تہ من جیڑ اِتگ کہ مارا ھم وتی دست سُرینگی اَنت، اگاں نا پہ دست ءِ بندگ ءَ ما وتی مِنزل ءَ سر نہ بَہ اِیں۔۔۔۔۔۔۔
وھدے من کوہ ءَ اِیر کپتاں ءُ بزیں جنگلے ءَ سر بوت آں، چاراں منی راج ءِ بازیں ورنا ءُ کماش نِشتگ ءُ ھر یکّے ءَ لٹّے ماں کوپگاں دْرتکگ ءُ آس ءِ سر ءَ چاھے پِر اِنت۔
اِیشاں کہ من ءَ دیست، گْوش ئے اِیشانی چمّاں تھارمائیں شپاں چاردھی ماھے بل اِت ءُ لُنٹاں بچکندے تالان بوت۔من کہ اِیشانی نزّیک ءَ سر بُوَگ ءَ اِت آں، گُڑا ورناھے منی دیم ءَ در اَتک ءُ آ دِگہ پہ منی امبازگ ءَ چاڑان اِتاں، من کہ سر بوتاں، کُلاں من ءَ امبازاں زُرت ءُ گُلائیش کُت۔
چہ سلام ءُ دْروت ءَ پد کماشے ءَ دِرائینت، ھاں ورنا! ھالاں
دے، کَے تئی دُمب ءَ کپتگ ءُ تو سر ماں مئے گْواش ءَ کشّ اِتگ۔۔۔۔۔۔۔؟؟
من پہ تھمبل کماش ءِ پسّو دات ءُ گْوشت: کماش من ءَ ھمایاں چہ شھر ءَ تاچینتگ ءُ شُمئے میتگ ءَ سر کُرتگ، اے ھما اَنت کہ شّما آیانی ھِلاپ ءَ لٹّ ماں کُوپگاں دْرتکگ۔۔۔۔۔
کماش ءَ شاکارگے جت ءُ ورناھے ءَ را گْوشت: ابّا چاہ تیار اِنت سنگت ءَ چاھے بِہ وارین اِت گوں، سنگت ءَ من ءَ چاھے دات ءُ دِگہ چنگ بروتیں ورناھے ءَ وتی دلگوش گوں من گْور کُت ءُ گْوشت: سنگت! نُوں ترا پریشان بُوَگی نہ اِنت، آ اِد ءَ کہ بیا اَنت پہ باج بری کدی واتر نہ بَہ اَنت، دِل ءَ جم کن۔۔۔۔۔۔
بزور اے لٹّ ءَ کُوپگ ءَ کن، ترا اِد ءِ راہ ءُ رھبنداں سنگت دُودا جان وت شون دنت کہ ترا نُوں اِد ءَ چے کنگی اِنت، پمشکا گْوش آں نُوں ترا دِل تپرکہ بُِوَگی نہ اِنت، اِد ءَ کہ تو اتکگ ئے، اے سنگر دُژمِن ءِ پُروش جاہ اِنت۔
جزماں اے لشکر داں دیر ءَ مئے گُلزمین ءِ سر ءَ نہ جل اِیت، بلکیں آئی ءِ روچ نُوں ھِسابی اَنت۔ بس مارا وتی توکل ءُ ھاٹیگ مُھکم کنگی اِنت، گُنگ بُوَگی نہ اِنت، اے کنڈگ ءَ ما الم بُرّ اِیں۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
گوں ورنا ءِ اے ھبراں ھوار منی دِل ءَ ھمے ھیال اَتک کہ ما اگاں گُنگ بِہ بَہ اِیں، گُڑا الم گار بَہ اِیں۔۔۔۔۔۔۔۔۔
***
