گُلزمین ءِ شیدا بوتگیں سر چہ زانگ ءَ ابید کہ وت ءَ مَرگ ءِ امبازاں چگل دے اَنت، وتی ساہ ءُ سرانی پرواہ ءَ ندار اَنت، گُڑا گوں مادریں گُلزمین ءَ اے اِشک کنوکیں سراں پاکستان نہ دُگنیا ءِ ھِچّ تاکت ءُ زُوراک پُروش دات نہ کنت۔
چی ءَ کہ آ اَشک گوں بے دروریں گُلزمین ءَ بِہ بیت، آئی ھِچّ رنگ ءَ کچ ءُ کساس کنگ نہ بیت۔
انچوش کہ راج ءِ پھازوکیں پِدائی وتی سینگاں شورھاں بند اَنت ءُ دُژمن ءِ دیم ءَ رَو اَنت، آ اے زان اَنت کہ ما پد ءَ جسمانی دْروشم ءَ واتر نہ بَہ اِیں، ھو بلے لیکہ ءِ رنگ ءَ پہ مُدامی مان اِیں۔ پمشکا وتی ھاک ءِ امبازگ ءَ چاڑ اَنت ءُ پہ گُلزمین ءِ رکّینگ ءَ کُربان بَہ اَنت، بلے ھِچّ پرواہ نہ دار اَنت، چی ءَ کہ اِیشاناں ماتیں گُلزمین ءِ اِشک ءَ وتی امبازاں زُرتگ ءُ دُگنیا ءِ ھر ادارُکی وشّی ءُ شادِھاں بے سما اَنت۔
مرچی بلوچ راج ءِ راجدپتر ءَ نوشکی ءُ پنچگور ءَ یک داستانے نبشتہ کُتگ۔ دُژمن ءِ ھوش ءُ سار برگشتگ ءُ چہ وتی جِند ءَ بزّگ ءُ لاچار اِنت، بلے کُربان پہ پیدائیگیں سراں کہ آیانی اِیمان ءُ توکل مُھکم ءُ پہ پھر ءُ شانے ٹھک دیان ءُ جنگ کنان ءَ اَنت۔
ھمیش اِنت گُلزمین ءِ اِشک! آ اے زان اَنت کہ ما داں گُڈّی تیر ءَ جنگ کن اِیں ءُ وتی گْرانبھائیں ارواہ ءَ بکش اِیں ءُ مِر اِیں پہ ابدمانیں زِندمان ءِ ھاتر ءَ، پمشکا مرگ ءِ ساھت ءَ ھم آیانی شھدیں بچکند نہ پُرشتگ ءُ مارا سِیکنے شکساھگ ءَ اَنت۔
پرے ھاتِر ءَ من اے گپّ ءَ گْوش آں کہ گُلزمین ءِ اِشک ءُ مھر ءَ یک زمین زادگے بہ زانت، ناکہ کِرّائی سِپائیگے۔ ھما کہ مرچی ماتیں گُلزمین ءِ ھکّ ءِ پیلو کنگ ءَ در کپتگ اَنت، وتی ھکّ ءُ زِمہ واریاں پیلو کنگ ءَ اَنت۔ ءُ مارا اے گْوشگ ءَ اَنت کہ ماتیں گُلزمین اِشک چی یے ءُ ھاک ءِ مھر چی ءَ گْوش اَنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
ھمے وڑ ءَ پہ بلوچ راجی جُنز ءُ آیوکیں پدریچ ءِ واستا مجید برگیڈ ءِ سوگاتیں پِدائیگانی کُربانی سِکین ءُ سبکّے ءَ ابید پہ سرجمیں جھان ءَ زمین جمبیں توار ءُ کلوھے کہ پاکستان بلوچ راج ءَ پہ دائِمی گُلام داشت نہ کنت، ناکہ بلوچ اے گُلامی ءَ پہ زُور ءُ تاکت منّ اِیت ءُ سر ءَ جھل کنت، بلکیں اے تیوگیں کُربانی پہ آجوئی ءِ مُرادیگیں روچانی ھاتِر ءَ دانکہ باندا بلوچ راج وتی گُلزمین ءِ وتواجہ ءُ وتواک بِہ بیت۔
پمشکا مرچی ھرچ بلوچ زھگ ءِ تہ ءَ آشوبے ودی بوتگ ءُ ناپاکیں ریاست ءِ لگوریں لشکر تُرس ءِ آماچ اِنت۔ چی ءَ کہ آ چہ اے ھبر ءَ نا آشنا نہ اَنت، بلکیں زانت کہ اے ھما زمین زادگ اَنت پہ وتی دلیری ءُ مزن پھری ءَ پھر ءُ شان کن اَنت، ما ماں کُنجے ءَ چو دُزّیں تولگ ءَ چیر ءُ آیاں مئے بُنجل دستی کُتگ ءُ مارا ماں جھندم ءَ چگل دَیَگ ءَ اَنت۔
پمشکا ریاست پاکستان ءِ لگوریں لشکر چو بے سما مہ بیت کہ اے جنرل اُستاد اسلم ءِ کاروان اِنت، اے کاروان ءِ راجی سرمچنڈ پہ ساہ ءُ سرانی سوگات کنگ ءَ کدی چَکّ ءُ پد نہ بَہ اَنت، چی ءَ کہ اے پہ ابدمانیں راجی زندمان ءَ مرگ ءَ توار جَنَگ ءُ امبازگ ءَ اَنت۔ اِیشاں گُڈّی تیر ءِ سر ءَ وتی نام نبشتہ کُتگ ءُ گوں ترا جنگ ءَ اَنت، گُڑا چہ تئی وس ءُ واک ءَ در اِنت کہ تو اے مزاریں پُسّگانی دیم ءَ دِیوال بِہ بَہ ئے، بلکیں اے ھبر ءَ پہ سِتک بزان کہ نُوں تئی روچ ھِسابی اَنت۔
جزماں! گُڈّی تیر ءِ سوگند وارتگیں مجید ءِ پُشپد سراں بائین اَنت، بلے وتی وارتگیں سوگِند ءِ پاسداری ءَ کن اَنت ءُ راج ءِ سر ءَ پہ پھر ءُ شان بُرز کن اَنت۔ آجوئی ءِ اِستال ڈیھ ءِ ھرگور ءَ دْرپش اِیت ءُ بلوچ راج پہ اِیمنی وتی گُلزمین ءِ واھُند بیت۔ ھمیش انت گُلزمین ءِ مھر، ھمیش اِنت گُلزمین ءِ اِشک کہ ترا تئی راج ءِ ھمراھی ءَ ابدمانی یے بکش اِیت۔۔۔۔۔۔۔
***
