سن دو ھزار ھپت اَت ماں اُورماڑہ ءَ کیپیں بیگاہ ءُ نیلبومیں زِر ءِ شاگیں چَولانی زیمریں توار، سرگْوات ءِ کبگی لُڈّگ ءُ چاڑ بکشیں اشکام شائِریں ھیالانی واگاں سِندان ءُ من ءَ دُور ماں میزریں کولواہ ڈنڈار ءِ ھلک ءُ میتگ، جنگل ءُ گیاباناں برّان اَت کہ شانتلانی زئیپں نالگ، کپوتانی دِل سِندیں کُوکُو، جُوپاگ ءِ آبوس، شِپانک ءِ کتار بستگیں رمگ، کوھانی ھشیمیں بالاد، کُل یک یک ءَ وتی بالاد ءَ سھرا کنان اِت اَنت کہ سنگت دِیدگ ( نسیم ) ءَ دِرّائینت، تو دِگہ ناوشیں ھبرے ءَ سھیگ ئے۔۔۔۔۔۔۔۔؟
من ھبکّہ بیت آں ءُ جُست کُت، سرپد نہ آں، زان ءَ چے بیتگ۔۔۔۔؟
ھال ھمیش اِنت سُھبی منی کِبینُک ءَ گپّ گّپ ءِ تہ ءَ واجہ اللّہ داد ءَ گْوشت کہ چہ کوھلو ءَ ریاست پاکستان ءِ لشکر ءَ زانشجاہ ءِ زالبُول ٹیچر زرینہ مری گوں وتی شیر مِچیں زھگ مُراد ءِ ھمراھی ءَ جِست کُتگ ءُ بیگواہ کُتگ، اے ھبر پہ ما بلوچاں مزنیں اِیب ءِ گپّے!
من کمیں بے توار بوت آں ءُ پد ءَ دِیدگ ءِ پسّہ ترّینت ءُ گْوشت: یار دِیگ جان ( نسیم جان ) اے ھبر پہ ما بلوچاں اِیب ءِ گپّے نہ اِنت، کُجا کہ راجے ایردست ءُ گُلام بیتگ، گوں آئی ءَ اے رنگیں کارپد دُژمِن ءَ کُتگ اَنت۔ ما دُور مہ رَو اِیں ءُ گْوستانک ءِ تاکدیماں مہ لیٹین اِیں، بلکیں ھمے ریاست ءَ گوں بنگالی راج ءَ چے کُتگ۔۔۔۔۔؟
ما ھم آئی ءِ گُلام ءُ آ زُورانسریں واجہ اِنت، اے درد ءُ دورانی داستان داں ھما وھد ءَ برجاہ مان اِیت کہ ما گُلامی ءِ کبس نہ پُروشتگ ءُ آجو نہ بیتگ اِیں، اگاں نا باندا تھنا زرینہ مری نہ بیت، بلکیں دِگہ ھزاراں زرینہ مری اے رستریں زُوراک ءِ زُلمانی دیمپان ءُ بیگواھی ءِ آماچ بیت۔
نمیرانیں دِیدگ ( شھید نسیم جان ) ءَ گینسارتے کشّ اِت ءُ دیم گوں زِر ءِ چَولاں کُت ءُ گْوشت: ھو بابُل! من ءَ انچو گُمان بیت بَہ کَول ء واجہ اللّہ داد باندا اے زِر ءِ شاگیں چَولانی پُر مھر ءُ اشکام بکشیں توار چو زرینہ مری ءَ بیگواہ کنگ بَہ اَنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
گوں ابدمانیں دِیدگ جان ( شھید نسیم جان ) ءِ اے گپّ ءِ اِشکنگ ءَ ھور منی ھیالانی واگ شُلامگ بوت ءُ زِر ءِ بالاد ءَ روزرد ءِ تالانیں رنگ انگریں زِرد ءَ گْوش ئے آس شانگ ءَ اَت۔ چی ءَ کہ دِیدگ جان ( نسیم جان ) ءِ گپّانی پُژدر ءَ زرینہ مری ءِ بیگواھی ءُ آیوکیں پدریچ ءِ آس مال اِتگیں آکبت وت ءَ سھرا کنان اَت ءُ تیوگیں زِر گوں ھوناں ھوار سوار اَت۔ کُجام دیم ءَ کہ چمّ کپت اَنت، جون تالان ءُ تولگانی اُولگ ءُ ھُولّاسگ ءِ توار گُوشاں آچ مانریچگ ءَ اَت۔
ھمے مْیان ءَ کسانیں بے تواری یے ءَ پد من ءُ دِیدگ جان ( نسیم جان ) پاد اتکیں ءُ چہ پدی زِر ءَ دیم پہ گِسانی نیمگ ءَ رھادگ بوت اِیں۔ وھدے ما گِسانی نزّیک ءَ رست اِیں، چو مُدامیگیں وڑ ءَ یکّے ءَ دومی ءَ را موکل۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
مرچی ناگت ءَ منی دیم ءَ پاکستان ءِ نامداریں journalist ھامد میر ( حامد میر ) ءِ ٹوئیٹے گْوست کہ آئی نام گِپتیں ریاست پاکستان ءِ مزن وزیر ( وزیر اعظم ) اِمران ھان ( عمران خان ) ءِ مُشیر کومی سلامتی ڈاکٹر مئید اِیسُپ ( ڈاکٹر معید یوسف ) ءِ پسّو ءَ نویس اِتگ اَت۔
ڈاکٹر مئید اِیسُپ ( ڈاکٹر معید یوسف )گْوش اِیت : ” بلوچستان سے لاپتا افراد کہیں لڑائی لڑنے گئے اور بدقسمتی سے مارے گئے "۔
آئی ءِ پسّو ءَ نامداریں اھوالکار ھامد میر ( حامد میر ) نبشتہ کنت: ” جناب معید صاحب یہ بتائیے کہ ایک خاتون استاد زرینہ مری کہاں لڑائی کرنے گئی تھی؟ اسکی گود میں تو شیر خوار بچہ تھا اسے بچے سمیت گرفتار کیا گیا اور خاندان کے مردوں کے متعلق کراچی میں تفتیش کی گئی تھی کئی سال گذر گئے تفتیش مکمل نہیں ہوئی ” ۔
اے رِدانی وانگ ءَ پد منی ھیال ءُ گُمان یکرندے پد ءَ دو ھزار ھپت 2007 ءِ آسریچیں نِدارگ ءَ گوں دیم پہ دیم ءُ جیڑگانی لڑے تالان بوت۔ من ءُ دِیدگ آں۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔، روزرد ءِ رنگانی شِنگ اِتگیں شار ءُ پدی زِر ءِ چَولانی زیمر۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔، زرینہ مری ءِ بیگواھی ءِ گْواچنیں داستان۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔، ءُ دِیدگ ءَ گینسارتے کشّ اِتگ ءُ گْوشگ ءَ اِنت: ھو بابُل! من ءَ انچو گُمان بیت بَہ کَول ء واجہ اللّہ داد باندا اے زِر ءِ شاگیں چَولانی پُر مھر ءُ اشکام بکشیں توار چو زرینہ مری ءَ بیگواہ کنگ بَہ اَنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
بلے مرچی! زرینہ مری گوں شیر مِچیں بچّ مُراد ءِ ھمراھی ءَ انگت رستریں لشکر ءِ دست ءَ بیگواہ ءُ کُنگُریں تیاب دب ( اُورماڑہ ) ءُ ماتیں گُلزمین ءِ بچّ دِیدگ جان پہ ماتیں گُلزمین ءِ پھازگ ( نسیم جان ماتیں گُلزمین ءِ پھازگ ءَ شھید بوتگ ) ءَ نمیران بیتگ۔ ءُ زرِ ءِ شاگیں چَول پہ راستی بَہ کَول ء دِیدگ جان ( نسیم جان ) مرچی چو زرینہ مری ءُ آئی شیر مِچین بچّ ءِ وڑ ءَ بیگواہ کنگ بیتگ اَنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
مرچی دِیدگ جان ( نسیم جان ) راستے کہ جسمانی دْروشم ءَ منی ءُ گُلیں بلوچ راج ءِ مْیانجین ءَ ساڑی نہ اِنت، بلے آئی ءِ راجدوستی ءِ لیکہ ءُ اے گوھریں دانک داں بلوچ راج مان اِیت، ھست ءُ ابد مان اِیت۔ پمشکا من ءَ گُڈّی ءَ بلوچی زُبان ءِ نامداریں شائِر اِسھاک ھاموش ( اسحاق خاموش ) ءِ شئیر گیر اتک
” بیا مجن اے ساھتاں نازینک زُلپ ءُ مھپر ءِ
بیا کہ واھُنداں درآمد مرچی ڈیھ ءُ بُندر ءِ
بیا کہ بیگواہ کُرتگ اَنت مئے تنگوئیں بچّ ھاکم ءَ
بیا کہ لِیلّام بُوَگ ءَ اِنت ھاک گنجیں گْوادر ءِ "
