چونائی ءَ بولان پہ نام ءُ توار نامداریں کوھے، بلے مرچی کہ سرجمیں بلوچستان ءِ دمک ءُ دراں نامدار ءُ ھرکسے جاہ کار اِیت گُڑا اے ھما مزن مرّیں پُسّگانی گوں گُلزمین ءَ مھر ءُ وپاھانی وارتگیں سوگند ءِ ھون شنزیں جمبر ءِ گْورتگیں ملپدانی پد ءُ رند اَنت کہ دُژمِن پتار داتگ ءُ نوکیں دپترے نوشتہ کُتگ۔۔۔۔۔
اے ابرم ءُ دُگنیا ءِ کانُود اِنت کہ کسے چہ وت ءَ بے ھیال ءُ شموشکار بِہ بیت، گُڑا شتابیں وھد پہ آئی ءَ کدی نہ جلّ اِیت ءُ بیرک ءَ گْوات ءَ نہ دنت کہ تو شاتکامی بِہ کن ، بلکیں پہ شاتکامیانی ھاتر ءَ چہ وتی جاہ ءَ سُرگ لوٹ اِیت۔ اگاں تو گوں بے تواری ءَ نشت ءُ شکّلیں نیادانی سِچکان ءُ ھیر بوئیں پتّر ءَ وش نیاد بوت ئے گُڑا اے ھبر پہ راستی ءَ مانا بیت کہ پہ ترا ھِچ پش نہ کپ اِیت ءُ پہ ابد گُمسار بَہ ئے ، چی ءَ کہ بے تواری مرگ ءِ پیگام اِنت۔ ترا زندمانی ءِ سارت ءُ ھونکّیں پیتّاپ ءَ کم کم ءَ کرُوجان ءُ چہ اندر ءَ وارت ءُ ھلاس کنت۔
اے سرمتابیں ورنا ءُ راجی آجوئی ءِ جنگولاں کہ مرگ امباز اِتگ ، پہ ھمے ھاتر ءَ کہ مئے راجی ھستمانی گُلامی ءِ پنجگّاں زوال ءِ دیناں مہ بیت۔ ما اگاں مرچی وت ءَ مرگ ءِ تُرس ءُ بیمّ ءَ ، بیھار ءُ پادتراپ ءَ بِہ ٹپّ اِیں ءُ چیر بِہ دے اِیں گُڑا پہ ما ھِچّ پش نہ کپ اِیت کہ مئے ھستمانی ءِ گواھی ءَ بِہ دنت۔ اگاں ما لوٹ اِیں کہ جھان ءَ زِندگ ءُ آجوئیں راجانی سْرپ ءَ زِندگ ءُ گندگ بِہ بَہ اِیں ، گُڑا گوں وتی دِیدانک ءُ لیکہ ءَ اِشک ، مھر ءُ مُھبت کنگ مئے زِند ءِ گُڈّی ءُ آھِری پدیانک بِہ بیت۔
ھمے رنگ ءَ! اگاں کسے ءَ را گوں وتی بھشتیں مرزبُوم ءُ مھلبیں ھاک ءَ مھر بِہ بیت ءُ تو آئی ءَ را پہ مھر گنوک بِہ گْوش ئے ، گُڑا آئی ءِ پسّو الم ھمے بیت کہ ھو من گنوکے آں! چو ھشتاد سالی ئیں کماش سدّو( سھادت مری ) ءَ وتی ماھِکان اندام ءِ شُھاز ءَ سائجی ءِ گٹّیں تلار ءُ چیدگیں ھساراں کولیگ بُوَگ لوٹ آں، ھو من گنوکے آں بولان ءِ آپریچاں چو اَمیریں سگار ءَ شھمگ لوٹ آں۔
ھو من گنوکے آں! منی گنوکی ءِ بُنزہ ایردستیں گُلزمین ءِ گُلامی اِنت کہ آجو بُوَگ لوٹ آں۔ ءُ آجوئی ءِ راہ ءَ گُلامی ءِ ھِچّ وڑیں تڑ ءُ تیلانک منی مھر ءُ اِشک ءِ دیم ءَ میلانک بوت نہ کنت ، چی ءَ کہ من گُلام مھمد ءِ داتگیں دیمونیانی درونت ونتگ ءُ ازبر کُتگ، لالا مُنیر ءُ شیرل ءِ مُرگاپ ءِ ڈن سر ءَ کپتگیں جونانی داستان باتِن ءَ کماتگ ءُ نبشتگ کُتگ۔ کمبریں چاکر ءِ گوں گُلزمین ءَ اِشک ءِ گْوانک انگت منی گْوشاں جکسگ ءَ اِنت۔ مُریدیں رزا ءُ امدادیں بُجیر ءِ رِتکگیں ھوناں منی چمّانی ھنکین ءَ گُلامی ءِ کھرشانیں کِسّھے گوناپ داتگ ءُ آجوئی ءِ چاڑان اِنت۔
ھو من گنوکے آں! چو جنگیان ءُ بابا گْوھرام ءَ کولواہ ءِ تیرماھیں شپاں گوں سارتیں کَوش ءِ چِڑکّھاں آشوبی سَوتے ءَ رجگ لوٹ آں دانکہ گْواڑگیں پُلّ بِہ سْرپ اَنت ءُ وشبو آتار بِہ بَہ اَنت۔ چو ملنگوئیں رھمین ءَ بالگتر ءُ جاڑیں ءِ سِیمسراں گوں بدواہ ءَ جنگ کن آں دانکہ آسیگ بِہ بیت ءُ چہ منی
ھون میچل ءُ تیر پیوستیں جون ءَ بِہ تُرس اِیت۔
ھو من گنوکے آں! چو پیرک ءَ جنگجاہ ءَ پہ بلوچ راج ءِ تنگوئیں پُسّگاں کلوھے دیم دے آں کہ من داں گُڈّی تیر ءَ جنگ کن آں ءُ باج بر بَہ آں ،من گنوکے آں ءُ چو زِر پھازانی داب ءَ گوں سبزیں ساوڑ ءِ چَولانی ساز ءَ بُجگ لوٹ آں۔ من گنوگے ءَ چو پِدائیگیں ڈیھ پانپاھانی رنگ ءَ ندْریگ بُوَگ لوٹ آں۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
ھو من گنوکے آں! چو چاکر مری ءِ داب ءَ گوں شِل سریں تیراں ٹوک کن آں ، داں مئی ابّا بلوچ راج ءِ دیم ءَ سر ءَ بُرز بِہ کنت ءُ ٹوک بِہ کنت کہ من وتی بچّ ءُ کھول ءِ دیمونی دَیَگ ءَ پد ھم نہ جکّ اِتگ آں ءُ اے جُھد نِزوریں باسکاں بستگ ءُ انگت جُنزگ ءَ آں۔۔۔۔۔۔۔
ھو۔۔! اے گنوگ ءُ ڈیھ ءِ دیوانگاں ، ھانُل ءِ شیدائیں مُریداں مرچی پد ءَ سنگت تارِک مری پنّام ء ناسِر ، سنگت مھمد ھُسین مری پنّام ء جبل ،سنگت بکتیار سمالانی پنّام ء اِیسُپ ، سنگت سیپ اللہ زھری پنّام ء سُھراب جان ءَ پہ رھنیں ڈگار ءِ موکگ ءَ ھیشی ئیں سرانی گاڈلینگ ءِ پرواہ نہ داشت ءُ گوں وتی ھوناں بُولان ءِ بالاد ءَ نوشتہ کُت کہ اے تلّ ءُ شیپ ، چہ گْواش ءُ آپریچاں کہ کَور مڑان ءَ کَیت ، اے آپ نہ اَنت بلکیں مئے پہ ماتیں گُلزمین ءَ کولیگ بوتگیں پُسّگانی زگریں ھون اَنت کہ ترا مٹّ اَنت ءُ پہ دائِمی زیر زمین بَہ ئے۔
ءُ اے ھونانی مُزّ ءُ برورد ، مُلّ ءُ کیمت آجوئی اِنت، پمیشکا ما پہ رھنیں آجوئی ءُ گُلامی ءِ ریز ءُ سانکلاں بندیگیں گُلزمین ءِ موکگ ءَ در کپتگ اِیں ءُ مرگ ءَ ڈاہ دیان ءُ چہ نمیرانی ءِ چمّگ ءَ وتی مُدیمی ئیں تُنّ ءَ پُروشگ ءَ اِیں دانکہ اے سورگ ءُ تُنّاپیں سرڈگار گوں مئے زگریں ھوناں سیراپ بِہ بیت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
ھو ما گنوک اِیں! ءُ اے گنوکی ءِ دیم ءَ تئی ھمراھی ءَ گیدی ھِچّ تاکت داشت نہ کنت ، چی ءَ کہ ما گُلزمین ءِ گنوک اِیں۔ ءُ راجدپتر ءَ اے ھبر نوشتہ نہ کنت کہ زُوراک پہ زُورانسری ڈیھ ءِ دِیوانگانی دیم ءَ میلانک بوتگ ، بلکیں آ گوں بے سوب بوتگ واترّ اِتگ۔
جزماں! تو پہ بے سوبی واتر بَہ ئے، بس منی راج ءِ کُنگریں پُسّگاناں وتی توکل چو بولان ءَ مُھکم کنگی اِنت ءُ دیم ءَ جُنزگی اِنت ، چی ءَ کہ ھمے جُنز مئے زِندگ بُوَگ ءُ ابدمانیں ھستمان ءِ مانزمان اِنت، چی ءَ کہ
ھمُک شپ!
جنگجاہ ءِ پیژگاہ ءَ
شِدیت اپسے سگارے شھم بند اِیت
پُرشیت گْوانکے ءُ سھرا ساھگے بیت
سُروزے ساز بیت جنگانی اھد ءِ
گْوش ئے جیھند اِنت چَولاں سارگ ءَ اِنت
یلیں بالاچ اِنت بیراں تْراشگ ءَ اِنت
ھمید اِنت بوسگ ءَ پاھُو ءِ ساد ءَ
پِدا اِنت ڈسّگ ءَ کِشک ءَ ھزاری
بِہ مار ھیسکاراں آسیں گُلزمین ءِ
پہ تو بانداتے ساٹ اِیت اِیمنی ءِ
تھاری ءَ پِلِکّ اِیت رُژنے شِنگ اِیت
سْرپ اَنت پُل ءُ وشبو رنگ ریچ اَنت
ھتم گوں ابرم ءَ دوچ اِیت بھارے
ترا جزماں کہ مِستاگ گیت سھارے
گُلیں جنگجاہ ءِ پیژگاہ دپترے بیت
ھمُک شپ ڈُوبر ءَ رُوک کنت آسے
پہ مُدامی کِسّھاں بیت کِسّھے یے
من ءُ تو کِسّہ ءِ کارِست مان اِیں
من ءُ تو کِسّہ ءِ کارِست مان اِیں
