ائید تیوک ءَ شاتکامی ءِ نام نہ اِنت۔ اے ھما چمانی ھرس اِنت کہ آیانی زھگ، برات، گھار،لوگبانُک،لوگواجہ، کھول، کَس ءُ آزیز پہ آجوئیں زندمانے ءِ ھستمان ءَ ندر بوتگ اَنت، یا زور ءُ زوراک ءِ بندیگجاھاں بند اَنت۔ ءُ ھما نمیرانیں سنگتانی نام ءَ کہ آیاں پہ بلوچ راجی آجوئی ءَ وتی ھرچی پُشت داتگ ءُ دیمونی ءِ راہ گچین کُتگ۔
مرچی کہ مردم گوں یکے دومی ءَ ائید ءِ مراد باتی دیگ ءُ ھک ءُ پھلی کنگ ءَ اَنت، مارا ھما نیمرانیں سر ھم گیرآرگ لوٹ اَنت آیانی دیمونیاں مئے جُھد زندگ کُتگ۔ھما کہ مرچی مئے میان ءَ ساڑی نہ اَنت بلے آیانی واب ءُ واھگ، آیانی توار، پادانی پادبرمش انگت مئے کاروان ءِ ھواری ءَ پند بُرگ ءَ اَنت۔نمیرانی ھچبر آسر نہ بیت، اے گْوستانک ءِ تھاریانی تہ ءَ روک بیتگیں ھما کندیل اِنت کہ آؤکیں پدریچ ءَ مادنیں کشکے نشون دے اَنت۔
پہ راجانی آجوئی ءَ مدام دیمونی دیگ لوٹ ایت۔جھان ءِ ھچ راجی زْرمبشت تیوک ءَ پہ اوگاماں وتی منزل ءَ سر نہ بیتگ۔ھرچ سوبمند بیتگیں جُھد ءِ پُژدر ءَ لھتیں ھنچیں مردم بنت کہ آ چہ وتی جند ءِ سیتاں سرگْوز اَنت ءُ راجی نپ ءُ سیتانی پَد جنگ ءَ زندگ بنت۔ مئے نمیرانیں ھمبل ھم ھنچیں مردم بیتگ اَنت۔آیاں وتی جان ندر کُت اَنت کہ آؤکیں پدریچ وتی سرڈگار ءِ سر ءَ یک ایمن ءُ وشھالیں زندے بہ گْوازین ایت۔آیاں گوں وتی ھوناں مارا ھمے درونت داتگ کہ ایردستی تیوک ءَ زمین ءِ دستیگ کنگ ءِ نام نہ اِنت بلکیں ایردستی مردم ءِ جیڑگ،تُرس ءُ دلپروشی ءِ زمزیلانی نام اِنت۔
بلے راجی زْرمبشت ءِ بنکی توان تیوک ءَ بْرانز گرگ جاہ سِرّگ نہ اِنت، بلکیں باسمائی، گل ءُ ھمسنتی اِنت۔بھر ءُ بانگیں جزبگ وھدی رِد ءَ بگندئے کارگَر بہ بیت بلے پہ گْوستانک ءِ مَٹ کنگ ءَ لیکہ،راھبند،اوپار ءُ مھکمی لوٹ ایت۔چہ ھمد ءَ ھرچ باسک، ھمبل ءُ ورنا ءِ زمہ واری بندات بیت۔
مارا مدام گوں وت ءَ کول کنگی اِنت کہ ما نمیرانیں ھمبلانی دیمونی ءُ آیانی رِتکگیں ھوناں نہ شموشیں۔بگیری ءَ ابید ما یکے دومی ءِ شرپ ءُ ھم سَنتی ءَ برجاہ دار ایں۔ ما وتی راجی زْرمبشت ءَ وت ماں وتی کُنت ءُ کینگ نہ بلکیں باسمائی،کِردانک ءُ گلانی مُھکم کنگ ءِ بنیاد ءَ دیم ءَ بران کن ایں۔ما نا اُمیتی ءِ تھاریانی تہ ءَ اوست ءِ کندیل ءَ مدام روک کن ایں۔چے ءَ کہ اوست ھما توان اِنت کہ دلپروش بیتگیں مردماں پد ءَ زندگ کنت۔ ءُ گل ھما پدانک اِنت کہ جزبگاں گْوستانک جوڑ کنت۔
مئے نمیران بیتگیں ھمبل بِلے کہ مرچی گوں ما ھمنیاد نہ اَنت بلے آیانی دیمونی مئے یاداشت ءِ بھر اَنت کہ ما آیاں ھر پیم ءُ ھر وڑ ءَ ، ھرکجا گیر کار ایں۔وھدے کہ آجوئی ءِ روچ درکیت گْوستانک آیانی ناماں گوں رُژنائیں شھماں نبشتہ کنت۔آ مردم مرگ ءَ پد زندگ بنت کہ پہ وت ءَ نہ بلکیں پہ راجانی باندات ءَ زندگ بنت۔
مرچیگیں روچ مارا ھمے کلوہ ءَ دنت کہ دیمونی تیوک ءَ گْوست ءِ کسہ نہ بلکیں باندات ءِ زمہ واری اَنت۔آجوئی تیوک ءَ وابے نہ اِنت بلکیں یکشلیں جُھدے ءِ نام اِنت۔
ءُ ھچ زور ءُ توان آ راج ءَ پہ مدامی ایردست کُت نہ کنت کہ آ وتی نمیرانیں سراں گیر کار اَنت،وتی لیکہ ءِ سر ءَ بہ اوشت اَنت، ءُ اوست ءِ دامُن ءَ یل مہ کن اَنت۔
دُرسیں ھمبل، باسک،کھول ءُ ماتاں ائید مُراد بات کہ آیاں وتی ھرچی پُشت داتگ ءُ پہ راجی سیت ءُ نپاں ھرچ پیمیں جنجالانی دیمپان اَنت۔اے ائید ھما نمیرانیں سرانی نام ءَ کہ آیانی داتگیں دیمونی مدام پہ ما دلبڈی ءُ سکین اَنت۔
ءُ اے کول پہ آؤکیں باندات ءِ نام ءَ کہ مئے جُھد برجاہ بیت۔گوں باسمائی،ھمسنتی ءُ گوں ھما دلجمی ءَ کہ تھاریں شپ توری چنچو دراجکش بہ بیت، روچ الم درکیت۔
***
