دْروت منی دیدگیں بابا
منی بابا من تئی لاڑیں جِنک بانڑی پرتو سک باز زھیریگ آں، من تئی سارتیں ساھگ پہ وت نہ دیستگ ءُ تو منی مھرانی چراگ ءُ زند ءِ ھمک ساھتاں گوں بندوک اِت ئِے، تو منی دیدگ ءُ جان اِت ئِے۔ تو چہ من ءَ دُور ءُ گِستا، بلے وتی راج ءِ پاسبان ءُ گُلزمین ءِ لج ءُ ننگ اِت ئِے۔ تو وتی راج درد وار اِت ئِے۔ تو منی ودی بُوَگ ءَ سَئے ماہ پیسر وت ءَ پہ ماتیں گُلزمین ءَ ندر کُرتگ ءُ من تئی مھر ءِ وشبو ھِچّ بر نہ دیستگ۔ من انگت ھمے ودار ءِ تہ ءَ نِشتگ آں کہ بلکیں تو واتر بَہ ئے، بلے دل ھِچّ نہ منّ اِیت کہ تو واتر نہ بَہ ئے۔۔۔۔۔
بابا! تئی یات ءُ تْرانگ مُدام زرد ءَ را بے تاھیر کن اَنت۔ بابا جان تو وتی مات ءِ ھکّ پیلو کُت اَنت، بابا تو پہ راج ءٙ بامردے جوڑ بوت ئے ءُ ترا زمین ءِ درد دل ءَ اَت۔ تو زمین ءِ نرمزاریں پُسّگانی رِد ءَ ھوار بوت ئے ءُ پہ زمین رکّینگ ءِ جنگ ءَ وتی سر دات ءُ راج ءِ گُلامی سگ اِت نہ کُرت۔
من انگت اے ھم سرپد نہ باں کہ بابا ءِ مھر چون اَنت، پرچا کہ من انگت تئی مھر ءِ وشبو نہ دیستگ۔ تو پہ ماتیں وتن ءُ پہ وتی راج ءَ نمیراں بوتگ ئِے، بلے من مرچی وتی پُلیں بابا ءِ سر ءَ پھر بند آں کہ من شھید ءُ یک راجی بامردے ءِ لاڑیں جِنکّ آں، ءُ من پہ شانے ُْوشت کن آں منی بابا پہ وتی راج ءُ گُلزمین ءِ رکّینگ ءَ داں گُڈّی تیر ءَ جنگ داتگ ءُ نمیراں بوتگ۔
وھدے کسّے کہ من ءَ جُست کنت تئی بابا کُجا اِنت۔۔۔؟گُڑا من ھمے گْوش آں کہ منی بابا گوں وتی ھمبلاں پہ زمین ءَ ندْر بوتگ۔ پہ وتی راج ءِ پھازگ ءَ وتی ساہ ءُ سر کربان کُرتگ اَنت ءُ راجدپتر ءِ تاکاں وتی نام ھوار کُرتگ۔
مرچی بلکیں تئی دُوری ءَ پہ من نہ گریواں، بلکیں من پھر بند آں کہ من یک شھید ءُ راجدوستیں ورنایے ءِ گِس ءَ ودی بوتگ آں ءُ پدا دومی پہ من پھر ءِ گپ اِیش انت کہ منی مات یک شھیدے ءِ لوگبانک اِنت، یک شھیدیں راجدوست ءُ زمین دوستے ئِے ءِ زھگ اِنت۔
تئی شھیدی ءَ دو سال گْوستگ کہ تو چہ اے بے وپائیں جھان ءَ رپتگ ءُ یک دُوریں دیارے ھنکن کُتگ، من ھمے گْوشگ لوٹ آں گوں تو کہ بابا تو یک گپّے سرپدے کہ مئے راج چینچو بزگ ءُ لاچار اِنت۔ رستریں پاکستانی لشکر ھمُک روچ مئے مات ءُ گْوھارانی کم شرپی ءَ کنگ ءَ اَنت۔ مئے راج ءِ ورناھاں وتی زنداناں بندیگ کنگ ءُ آزار دیگ ءَ پد دُروگیں میڑ ءَ شھید کنگ ءَ اِنت۔
زمین زادگیں ورناھاں مُدام لشکر ءِ بگیری ءَ گوں تْرندی ءَ وتی میڑ برجاہ داشتگ ءُ دژمنیں لشکر بے وار کُرتگ اَنت۔ آیاں دُژمن انچو لاچار کِرتگ کہ دُژمن وتی بنجلاں در آیگ ءَ تُرس اِیت ءُ دومی نیمگ ءَ مئے راجی جُنز ءِ ورناہ چو مُھریں کوہ ءِ وڑ ءَ مِکّ اَنت ءُ دُژمن ءَ ھر نیمگ ءَ گوں تاوان ءَ دُچار کنگ ءَ اَنت۔ جاھے دُژمن بے وار ءُ پہ ءُ تچگ ءَ لاچار بیت۔
دومی نیمگ ءَ مئے لھتیں بلوچیں گدّار ھست اَنت کہ پہ چار کلدار ءَ ماتانی سالونکیں بچّاں شھید کنائینگ ءَ اَنت ءُ جاھے ماتانی سالونکیں بچّاں بیگواہ کنائینگ ءَ اَنت، یک نیمگے بلوچ راج ءِ مات ءُ گْوھار پہ وتی سالونکیں بچ ءُ پہ وتی پِتانی وشبوھیں مھر ءَ تلوس اَنت ءُ شپانی نیم ءَ دگانی سر ءَ کپتگ اَنت۔
بلوچ ورناھاں وتی راجی جُنز گوں وتی ھوناں ھمینچو مُھکم کُرتگ کہ ھِچّ وڑیں زُورگِر ءُ زِوراک بلوچ راجی جُنز ءَ پروش دات نہ کنت۔
مرچی مئے ماتیں وتن ءَ منی وڑیں زھگ سک باز اِنت کہ آیاں وتی پِتانی مھر ءُ وشبو نہ دیستگ، پرچا کہ آیانی بابا رستریں لشکر ءَ وتی ارجاں جتگ اَنت آیانی بابا شھید کُرتگ اَنت یا کہ زِندانی اَنت۔
منی بابا تو مرچی بِلّے گِندگ نہ بَہ ئے، بلے تو منی دل ءِ تہ ءَ ھست ءُ ابدمان ئِے۔ تو راج ءِ ھر ورناہ ءِ دل ءَ زندگ ئِے، داں اے جھان ھست اِنت تو نمیران ئِےِ۔ من گُڈّسر ءَ بس ھمے گْوش آں کہ باگیں بھشت ءٙ بات ئے ءُ شُمئے ریتکگیں ھون پہ زمین ءَ وژدلیں باریگے کار اَنت، وتی کُلیں سنگتاں سلام کن۔
تئی لاڑُکیں جِنکّ بانڑی دُودا
***
