جہاں نا کُل مخلوق اینو زبان نا دے آ ، زبان آتا دے آ حصہ ہرفیک ، او تینا زبان آتا زی آ ، فخر محسوس کیک ، اوٹی نن ہم بائدے کہ آوار تمِین او فخر اٹ پان کہ ننا جندے زبان ارے ، بلوچی ءُ براہوئی ننا راجی زبانکو ، زبان ، روایت ، ثقافت ، تاریخ ، اگہ نے مریک گڑا جہاں نا ہِچو ہم طاقت اس نے دنیا غان گوینگ کپک ، انتے کہ اونا وسان ڈَن مریک ۔
اسے راج ئسے نا طلب ہندا گڑا تا مریک کہ اودے کُل گڑاک مریر ، تاریخ ، زمین ، زبان ، رسم او پین باز گڑاک اریر ، دافتے ٹی زبان ہمو گڑائے کہ زبان نا مرنگ المی ئے ، اگہ نے زبان ئس متو نیا باز سوال چست مریک ، نے زبان انتے افک نی امر تینے اسے جتاؤ راج اس پاسہ ، دا چُکنو ہیت اس ہم افک ، راج آتے زبان گواچنی باز ارے بلئے ، بے زبان اسے راج اس ہم افک ۔
ہندا ڈول اٹ اگہ نن ہورین زبان نا اخس اہمیت ارے ، اینو مثال ئسے کہ نی اسے گڑاس سِکھنگ خواسہ اسیٹ نے پین اسے زبان اسیٹ سمجھائفنگ نا کوشستے کے ، اخس نے مثلہ مریک سمجھنگ اٹی ، منہ جُملہ نا سمجھا بفک منہ لوز ئنا معنی تے تپیسہ ، نے لہجہ بفک ، اگہ نا جندئنا زبان اٹ نے سکھفنگا کوشست مرے نی اخہ اڑزانی اٹ او زوت سکیسھہ ۔ انتے کہ نا زبان جہان نا یکہغا زبانے کہ نے کُلان زیادہ سمجھ اٹی بریک ۔
اینو اگر نن ہورین تینا زبان تے آ کہ اخس ایلو زبان تیاں خیراٹو ، اخس ترقی طلبے تا ، زبان نا ترقی ہمو وخت آ مریک کہ نن تینا زبانکے اسے بلّو کچ اسےآ کاریمے بناء کین ، اینو اگہ نن درو نا حساب آ ہورین باز جوانے ننا زبان کے کاریم مسونے ، بلئے دا گڑا ٹی ننے خوش مرنگ نا ضرورت افک انتے کہ دا ننا زبان کیں بس افس اوکچ کہ کاریم کروئی ئے اوکچ مرنگ اٹی افک ۔
لفظ آتا آوار سواری زبان کیں بلو نسخان ئسے ، مثال اینو اگہ نن ہورین بلوچی نا تہٹی اخس ، براہوئی نا تہٹی اخس اردو نا لوز آوار تمانے ، لیاری نا بلوچی ئے نی اگہ ہوریس یاکہ پین باز جاہ او بلوچستان اٹی اوفتے ٹی ارا کچ اٹ اردو او دری زبان آتا لوز آک آوار مسونو ، اوغانستان نا براہوئی بلوچی ٹی پشتو او دری نا لوز آک اریر ، ایران نا بلوچی ٹی فارسی نا بلو کچ اسیٹ لوز آوارے ، زبان نا تباہی نا کُلان بلا نشانی ہندادے ۔
مثال اگہ پنجاب نا خوانوکا مخلوقے ہورین اسے ارِا گپ آن پد اوفتا اردو ٹی باقاعدہ انگلش نا لوز نہ بلکہ جُملہ آک برنگ شروع مریرا ، پنجا فیصد اردو پنجا فیصد انگلش ، اردو ایہوں لشکری زبان اسے اوڑکیں دا میار نا گپ اس افک ، انتے کہ او لشکری زبان اسے ، اوٹی ہر زبان نا لوز آک آوارو ۔
شاہ عبدالقادر اراکہ اسے دینی او مزہبی اراسے آن اسک ، ہوودہ سد او نوود او نو آ 1798 قرآن مجید نا مٹے اردو ٹی کرے ، مخلوق اودے اسے کافر اس لیکا ، کہ انتے او دا پاک انگا ، کتابے اردو ٹی مٹ کرینے ، دا خراب آ ناپاک آ زبان اٹی مٹ کرینے تا ، مطلب کہ اودے اخس قرآن مجید نا لکھنگ نا فکر او خیال مسونے ، او اسے دینی بندغ اس مسونے اوکان پد ہم اودے مخلوق خراب پارے ، انتے کہ اردو ہندونو زبان اسے ، اردو نا سکھنگ اوٹی گپ کرنگ خراب افک ، بس اونا لوز آک ننا زبان ، براہوئی بلوچی ٹی اثر کپس ننا راج انا کوشست ہندا مرے ۔
بیست او یک فروری (ہست پان) ہمو دےیے کہ ہندا دے آ ، بنگلادیش نا طالب او مخلوق جلسہ کرے کہ ، ننے بنگالی زبان خوانفنگ مرے او ننا زبان بنگالی مرے ، اردو آ زیات داڑے بنگالی اٹ ہیت مریک ، گڑا پاکستان نا فوج ، طالب آتا گپ آتے مننگ آ تیار متو ، او جلسہ ٹی بروکاتے خلک شہید کرے ، دا دے ہموفتا شہادت نا دےیے کہ دنیا دا دےیے جہانی زبان نا دے پائک ، او ہر اسیٹ دا دے آ حصہ ہرفک ۔ بائدے نن ہم آوار تمین ۔
ای ہم اسے ہندونو بندغ اسے اُٹ کہ ای تینا راجی زبان آتے ٹی خوانتانُٹ ، ای ہم راجی زبان نا باروا خوانتانُٹ ، کنے آن ہم ہندا حق پُلنگ مسونے ، کنے ہم کنے مادری زبان تیان مُر کرنگ مسونے ، اگہ نیاں ہم ھندا حق پُلنگانے ، بر گڑُا ای نی جہد کینا تینا راجی زبانتے جہان نا مونا ہتنگ نا کوشستے کینا ، بر تینا زبان اٹ ہیت کینا ، بر خوانینا ، بر نوشتہ کینا، بر شاعری کینا ۔
