مجید بریگیڈ ءِ داتگیں کُربانی وھدے مئے دیم ءَ کاینت ءُ نوکیں راجدپترے ٹھان بیت، گُڑا جُھد ء آجوئی ءِ اُوست گیش مُھکم ءُ توامند بیت۔ اُمیت ءِ گیمرتگیں کِشار سبز اِیت ءُ آجوئی ءِ بھاراں بیت۔
مرچی ما چاریں بلوچ راج ءِ تنگوئیں بچّ پہ کندگ مرگ ءَ چی ءَ امبازگ ءَ اَنت، چی ءَ کہ آیانی اندر ءِ بُنگپتگیں آس انچو جمبور اِنت، ابید آجوئی ءِ ھاسل کنگ ءَ آ آس ءَ کسے سارت کُرت نہ کنت۔
چوش کہ من زبیر جان ءِ گپّاں، کُنگُریں زمیر جان ءِ گپّاں گُوشداراں، گُڑا دِل ءَ ھزار جُست ودی بیت کہ ریاست انگت وتی پُروش ءَ چیر دَیَگ ءِ بے سوبیں جُھد ءُ کُوشست ءَ گُلائیش اِنت، بلے ما اے ھبر ءَ شرّی ءَ زان اِیں کہ روچ پہ لنکک اندیم کنگ نہ بیت۔
تو ستر وتی پُروش ءَ چیر بِہ دے ءُ وتگڑیں ریاست ءِ رکّینگ ءَ دست ءُ پاد بجن، مھلوک ءِ ریپینگ ءِ جُھد ءَ گُلائیش ببُو، بلے بے سوبی کد سوب مند نہ بیت، چی ءَ کہ مرگ امبازیں راج ءِ پُسّگانی دیم ءَ ھِچّ وڑیں تُرس ءُ بیھار داشت نہ کنت۔
ھمے مزن جگریں سنگت جنگ ءِ میدان ءَ ساڑی ءُ بمب ءُ ٹوپ، گونڈلیں تیرانی دیم ءَ اُوشتاتگ ءُ انگت پہ پھر ءُ کندگ گْوشگ ءَ اِنت کہ سنگتاناں منی سلاماں بِہ دے ءُ بِہ گْوش مارا پہ وتی گُلامیں راج ءَ چِد ءُ گیشترّ کنگی اِنت دانکہ آیوکیں پدریچ اے ھبر ءَ شیوار بِہ بیت کہ من کُجام پُسّگانی پدریچاں، ءُ من ءَ پہ وتی بندیگیں سرڈگار ءِ آجوئی ءَ چے کنگی اِنت۔
اگاں مرچی من شھید زبیر جان ءُ شھید ریاست جان، شھید سبزو جان، شھید بابا جان، شھید کادِر جان، شھید پراز جان شھید سمیر جا ن شھید جمال جان شھید ناسِر جان، شھید ازیز جان، شھید زگرین جان، شھید سیپ جان، شھید کبیر جان، شھید رؤپ جان، شھید واھِد جان، شھید انیل جان ءِ نام گِراں کہ آیاں وتی تنگ ءُ تِلائیں جان پہ بلوچ ءُ بلوچستان ءَ کُربان کُرتگ، مارا ھم ھمے داب ءَ وتی سر ءُ ساھاں چہ سرگْوزگی اِنت داں باندا مارا مئے زھگ ءُ راجدپتر جْوانیں رنگے ءَ یات بِہ کنت ءُ ما زندگ بِہ مان اِیں، چی ءَ کہ ما پہ راج ءُ سرڈگار ءِ آجوئی ءَ کُربانی دے اِیں ءُ گُلزمین آجو بیت، نُوں ما زِندگ بَہ اِیں۔ اگاں گُلزمین آجو نہ بوت، گُڑا راج زندگ نہ مان اِیت ءُ ما ھم زندگ نہ مان اِیں۔۔۔۔۔۔۔
چہ اے اُرش ءَ پد پاکستان ءِ مزن وزیر اِمران ھان ءُ پوج ءِ بُنجاھی کماندار باجواہ ماں نوشکی ءَ کاینت، نوشکی ءَ پرے ھاتر ءَ کاینت داں ماں وتی زِھنی نادْرائیں پوج ءَ دِلبڈّی بِہ دے اِیں دانکہ آ چہ بلوچ راج ءِ مجید برگیڈیں پُسّگانی تُرس ءُ بیمّ ءَ در بِہ کپ اَنت۔ پمشکا نام گِپتیں ریاست ءِ مزن وزیر اِمران وتی ھوادگیں گُشتانک ءِ تہ ءَ جار جنت ءُ گْوش اِیت کہ من اِیپ سی رینجرز ءِ پگارانی تہ ءَ پانزدہ درسد گیش کُتگ، چی ءَ کہ من ءَ اے اِلم ھست اِنت کہ پگار داریں مردُم اے گْراں نھادی ءِ نوبت ءَ وتی گُزران ءَ کُت نہ کنت۔
بلے! راستی ھمیش اِنت کہ واجہ پہ اے ھاتِر ءَ پگار ءَ گیش کنگ ءَ نہ اِنت کہ اے دُزّیں لشکر ءِ گُزران بُوَگ ءَ نہ اِنت، بلکیں ھمے تُرس ءُ بیمّ ءَگْورجتگ اے چہ وتی ڈیوٹی ءَ دزکشّ مہ بَہ اَنت ءُ مہ تچ اَنت۔ چی ءَ کہ دشت ءُ ابدُوھی ءَ چہ اے ھال پیسر ءَ شِنگ بوتگ پاکستان ءِ بازیں لشکری کارندہ چہ وتی بُنجل ءَ چیروکائی ءَ تتکگ اَنت۔
اے تچگ دُژمِن ءِ پُروش ءِ مستریں نِشانی اِنت، ءُ پُروش دُژمِن ءِ نسیب ءَ نبشتہ بیت۔ بس مارا گوں وتی راجی آجوئی ءِ جنگجوھاں ھمراہ ءُ ھمکوپگ بُوَگی اِنت، چی ءَ کہ اے تِلائیں کہ وتی سراں بکشگ ءَ اَنت پہ مئے شُمئے واستا، گُڑا مئے راجی زِمہ واری اِنت کہ ما ھم وتی زِمہ ءُ پرز ءَ پورا بہ کن اِیں ءُ راجدپتر ءِ توک ءَ ملامت مہ بَہ اِیں۔۔۔۔۔۔۔
بیا اِت مرچی اھد کن اِیں گوں راجی شھید ءُ مجید برگیڈ ءِ ملّیں کُنگُراں کہ ما شُمئے اے لیکہ ءَ گوں وتی ھوناں سیراپ کن اِیں، دُژمِن چونیں زُلم ءُ زُوراکی بِہ کنت ما آئی ءِ دیم ءَ اُوشت اِیں ءُ چہ سرانی بکشگ ءَ کدی چک ءُ پد نہ بَہ اِیں۔۔۔۔۔۔۔۔
آجوئی زندگ بات، گُلامی مُردگ بات
***
