من کہ وھدے اِیوک بَہ آں، گُڑا چہ دُرستاں گیش من ءَ ھمے ھیال گوں وت بارت کہ چمّانی دیم ءَ ھونریچیں ساھگے چو جمبر ءَ سائیل ءُ لھتیں ھون میچلیں اکساں کہ چہ من ءَ جُست ءُ پُرس کنگ ءَ اَنت ءُ منی کِرّ ءَ پسّو نیست۔۔۔۔۔۔
چہ کسانیں بے تواری یے ءَ پد کندگے ءِ توار گُوشاں کپ اِیت کہ گْوشگ ءَ اِنت مئے جُستانی پسّو تئی گْور ءَ ھمیش اِنت کہ مئے رندپداں بیا ءُ جُنزان کن ترا تئی مُرادانی مِنزل الم وش آتک اَنت۔۔۔۔۔۔
چہ اے کندگ ءَ پد کہ من سما کن آں! تہ گِنداں بالدوست ( بالی جان ) ءُ آئی ھمرائیں سنگت ھمّل جان، تاھیر جان، سمیر جان، ناسِر ءُ سگار جان اَنت کہ کندگ ءَ اَنت ءُ ھمے گْوشگ ءَ اَنت مئے ھونانی بھا آجوئی اِنت۔ ءُ آجوئی ءَ ابید مارا کسے موک اِت نہ کنت۔۔۔۔۔۔۔۔
وھدے من کہ اے گپّ ءَ اِش کن آں، چہ دِل ءَ اے جُست گوں وت ءَ ودی بیت کہ من اِیشانی جُست پھم اِتگ۔۔۔۔۔۔۔۔، بلے اے جُستانی پسّو منی گْور ءَ ھست دانکہ من آیانی پسّوھاں بِہ دیاں۔۔۔۔۔۔۔۔۔؟؟
چہ بازیں جیڑگ ءَ پد من وت ءَ تسلّا دات ءُ گْوشت کہ بالدوست ءُ آئی سنگتانی جُست ءِ پسّو ءَ من شر زانگ ءَ آں، بلے ھمے ھِمّت لوٹ اِیت پہ پسّو ءِ دَیَگ ءَ انچو کہ آیاں اے پسّو مارا گوں وتی سرانی دیمونی ءَ داتگ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
اگاں ما پہ کُربانی ءِ دَیَگ ءَ ساڑی بوت اِیں، گُڑا مئے شھیدانی ارمان پورا بَہ اَنت ءُ سوب پہ دُژمِن ءَ کدی نہ بیت، بلکیں سوب ءِ ھُدابُند بلوچ راج بیت۔۔۔۔۔۔
چوش کہ مرچی ما اے گپّ ءِ منّوگِر اِیں کہ راجدپتر ھما بامرداں گیر کار اِیت کہ آیاں وتی مرچیگ پہ باندات ءَ ندْرکُرتگ اَنت، بھاریں ورناھی پہ راجی آجوئی ءِ دھیناں بکشاتگ اَنت، نُگرھیں واھگ ءُ مُراد پہ ابدمانیں زِندمانے ءِ موکگ ءَ کُربان کُرتگ اَنت دانکہ مئے رَوَگ ءَ پد مئے راج درآمدیں واجکارانی دست ءَ گُلام مہ بیت۔
دِلجماں! بالدوست، ھمّل جان، یلیں تاھِیر، کُنگُریں ساجد، گُلیں سگار ءُ جنگولیں ناسِر جان شُمئے رِتکگیں ھونانی مُزّ پہ راج ءَ آجوئی ءِ مِستاگ بیت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
منی پُلّیں ھمبلاں! اے راستی یے کہ من وتی اے کسانیں نبشتانک ءِ اندر ءَ شُمئے کِرد، جنگی زانت ءُ اِلم، چیرجنگی ءِ رِپک ءُ ھُنرانی، سنگرانی تہ ءَ نِندگ ءُ مزن جگری ءِ، جنگجاہ ءَ تیرانی دیم ءَ چو بولان ءَ میلانک بُوَگ ءِ، راجدوستی ءِ مزن شانیں مھر ءِ ھِچّ رنگ ءَ ھکّ ءَ ادا کُرت نہ کن آں، بلے ھما کہ مئے شمئے سنگتی یے بوتگ، من گوں وتی نازانتی ءَ ھما سنگتی ءِ کسانیں پرزے پورا کنگ ءِ کُوشستے کُتگ دانکہ منی دِل ءَ اے اُوپارے بروت ءُ من وت ءَ وت تسلّا بِہ دے آں۔۔۔۔۔۔۔۔
منی سر ندْر کنوکیں ھمبلاں! من گوں شُما ھمے گْوش آں کہ اگاں من اے راہ ءَ لگور ءُ پدکِنز نہ بوت آں گُڑا اے منی زانت ءُ زانِشت نہ اِنت، بلکیں شُمئے داتگیں کُربانی بَہ اَنت کہ من وڑیں یک بے زانت ءُ نِزور توکلیں باسکے ءَ پہ دیم ءِ جُنزگ ءَ سِکینے دنت ءُ ھمے گْوش اِیت کہ تچکیں دگ ھمیش اِنت کہ ما پند بُرّ اِتگ، ءُ شُما رندپداں بْیا اِت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
گُڈّی ءَ من شُمارا سُھریں دْروت ءُ سِتک شانی پیش کن آں کہ شُما وتی راجی پرز پورا کُرتگ ءُ ما گوں وتی نِزوریں بالاد ءَ شُمئے رندپداں پیداک۔ ءُ چہ منی نیمگ ءَ پہ گُلزمین ءِ رکّینگ ءِ جنگ ءَ کُربان بوتگیں کُلیں شھیداں سلام سر کن اِت، ءُ شُمئے اے رِتکگیں ھون کدی بے برورد نہ بَہ اَنت۔
آجوئی زندگ بات
***
