نومبر کہ بندات بیت مئے چمّانی دیم ءَ ہما شھموکیں سَر کہ پہ وتی ڈیھ ءَ ندر بوتگ اَنت پد ءَ یک برے وتی شھمیریں بالاد ءَ پیشدار اَنت۔ اے پد ءَ جتا جتائیں داب ءِ کارِست بنت۔ لھتیں ھما اَنت کہ ایشاں اے آسراتی ئیں جہان یل کُتگ ءُ دُور یک کوہ ءُ گیابانے ءَ دیمونی ءِ یک جتائیں جھانے ودی کُتگ۔ پد ءَ اے بُرزشانیں کوھی کارِست اوں دو داب ءِ بنت۔ یکّے ہما کہ آ گوں اے جہان ءَ چمّانی پَچ کنگ ءَ پَد ھمُک وَڑیں آسراتیاں چہ زِبھر بُوتگ اَنت، ءُ آوانی کرا پہ وت ءَ ھمے آسراتیانی درگیجگ ءِ ھِچ راہ ءُ در نہ بُوتگ پرچاکہ آ یک گُلامیں راجمانے ءَ سیادی دار انت، ءُ گلامیں راجمان ءَ اخلاقی داب ءَ آسراتیانی درگیجگ بزاں دَشت ءِ پُلکاں کپتگیں مُہرگے ءِ درگیجگ۔ آسراتیانی نہ بوئگ بگندئے دردے ءُ آواں نہ تہنا وتی راج ءِ اے درد مارتگ بلکیں پہ ھمے دردانی درمان کنگ ءَ، آواں پہ نپری آسراتیاں وتی تچ ءُ تاگ یل کُتگ ءُ دیم پہ کوہ ءُ تلاراں شُتگ اَنت کہ راج ءِ باندات آجوئیں راجمان ءُ چہ آسراتیاں سرچکاریں چاگردے ءَ بہ گوز ایت۔
دومی ہما اَنت کہ آواں وتی چم ماڑی ءُ بُنگلو آنی تہ ءَ پَچ کُتگ اَنت ءُ ھر پیمیں آسراتی آوانی دست ءِ دل ءَ بوتگ اَنت۔ آواں چہ بندات ءَ دراجیں پند نہ بُرّتگ، آواں نہ زانتگ کہ سیائجی ءِ کُمبانی تہ ءَ زند گوازینگ چنچو گران اِنت، آواں نہ زانتگ کہ شور ءِ دلبند ءَ لِکّ کپگ ءُ ایر آیگ چنچو مشکل اِنت، آواں نہ زانتگ کہ شال ءِ برپ بستگیں پٹ ءَ گوں کؤشیں گوات ءَ ھوار، ءُ ھؤر ءِ گوارگ ءَ مَردُم ءَ چنچو گواھر کنت، آواں بگندئے اے نہ زانتگ کہ اگّڑی ئیں پُچّ چی ءَ گوْش اَنت، آواں نہ زانتگ کہ پہ یک وھدے ءِ وردن ءَ چنچو تچ ءُ تاگ کنگ بیت، آواں اے نہ زانتگ کہ درتہ پُچ ءُ لنگڑیں مھلوک چے مار ایت۔ بلے پد ءَ ھم آواں وتی آسودگیں ماڑی ءُ ماڑی ءِ نرم ءُ لھمیں تھت یل کُتگ دیم پہ اے کوھاں رپتگنت، ءُ دیمونی ءِ اے نوکیں جہان ءِ تہ ءَ وت ءَ جاگہ داتگ اِش۔ پرچاکہ وھد ءِ گوزگ ءَ آ ھم چہ اے چِزّاں آژناگ بُوتگ اَنت ءُ راج ءِ دردانی مارگ ءِ جھد کُتگ۔
چوشکہ من پیسر ءَ گوْشت کہ پہ وتی زمین ءَ بازیں سرے ندر بوتگ ءُ اے جتائیں داب ءِ کارست اَنت۔ لھتیں ھما کہ دست ءُ کُنٹ ءِ تہ شہید کنگ بوتگ اَنت، ءُ لھتیں ماں تپلی گوانزگ ءَ، ءُ لھتیں یلیں کارست بوتگ اَنت کہ آواں کبزاگیر ءُ زورگر ءَ ھکل دات ءُ جنگ داتگ ءُ ھمے دیم پہ دیمی ءَ نیمران بوتگ اَنت، لھتیں انچیں کہ پہ وتی راج ءَ الم ءُ زانت ءِ چیدگ بوتگ اَنت، لھتیں انچیں کہ پہ وتی راج ءَ یک لسہیں راھے ءِ شون دئوک بوتگ اَنت ءُ لھتیں انچیں کہ آواں گوں اے زمین ءِ جنگ ءُ جدل ءَ ھچ وڑیں سیادی نہ بوتگ بلے انگت ءَ آوانی ھونانی شِنزار کبزاگیر ءِ جیگ ءِ پولنگ اَنت۔ پرچاکہ ما گُلامیں راجمانے ءَ گوں بندوک ایں ءُ ھونانی شِنزار پہ مارا اَبرمی چِزّے۔ چوشکہ کبزاگیر ءِ تب ءَ ھر ھمُک نپر سرپد اِنت کہ آ بیدء چکچینی ءَ وتی کبزہ ءَ دیم ءَ نہ بارت کہ چکچینی آئی کبزہ ءِ عمل ءَ را گامے تینز کنت۔
چوشکہ سینزدہ نومبر بلوچ راجی شھیدانی روچ اِنت، بلوچ پُسگانی روچ اِنت گڑاں اے روچ ءَ ھمُک سر یات کنگ بیت کہ آواں اے ھونی ئیں سرزمین ءَ وتی گام ایر کُتگ ءُ ’بلوچ‘ ءِ نام ءَ زانگ بیت ءُ وتی گہیں سراناں ندر کُتگ۔ اے روچ ھما کارستاں ھم ستا ءُ ساڑا ایت کہ آواں راج ءَ را الم ءُ زانت داتگ ءُ آواں ھم نازین ایت کہ پہ راجی آجوئی ءَ وتی ساہ ءِ پرواہ ءَ ھم نہ کننت ءُ وتی سینگ ءُ دلبند ءَ شورہ ءُ بمب ءِ بندگ ءَ ساڑی اَنت، ءُ ھما نامانی مھرگاں ھم کما ایت کہ بلوچ ءُ آئی راج ءِ ھاتر ءَ گوں دژمن ءَ دیم پہ دیم بوتگ ءُ دژمن ءَ مزنیں دکّے داتگ ءُ پد ءَ نیمران بوتگ اَنت۔ اے تہنا شھید نہ اَنت بلکیں لال، الماس ءُ گوھر اَنت۔ اے نمیرانیں سرانی ھمک پند، ھمک دیمونی ءُ کربانی پہ ما بوتگ اَنت۔
چوشکہ سینزدہ نومبر تہنا روچے درگت ءَ یات کنگ مہ بیت، پرچاکہ اے تہنا یک روچے نہ اِنت بلکیں بلوچ راجدپتر ءِ دیمونی آنی پدرائشت ءِ چیدگ اِنت۔ مئے جہد بہ بیت کہ ما کہ اے روچ ءَ ھمے شھمیریں بالاداں یات کن ایں گڑاں آوانی عمل ءَ وتی بہ کن ایں، آوانی پگر ءُ لیکہانی رندگیری ءَ بکن ایں۔ مارا لوٹ ایت کہ ما شھید فدائی سنگت ریحان، شھید فدائی سنگت شاری، شھید فدائی سنگت زرینہ، ءُ شھید فدائی سنگت الماس ءِ لیکہاں ءُ آوانی دیمونی ءِ داستاناں چہ ھمُک بلوچ پُسگاناں آژناگ بہ کن ایں۔ آوانی عمل ءَ چہ درس بہ زور ایں ءُ بلوچ راجی آجوئی جنز ءَ وتی بھرشت ءَ بہ دئین۔
***
