دو کَور ءِ نْیام ءَ میتگے اَت ءُ وت ماں وت یکے دومی ءِ سیاد ءُ وارس اِت اَنت، بلے اِیشانی کش ءُ کِراں درآمدیں مردُم آباد اِت اَنت۔ آ شاھوکار، سیر ءُ چالاکیں مردم اِت اَنت، اِیشاں سْوَڑگ کُتگ اَت کہ کَور ڈیم کنگی اَنت، بلے میتگ ءِ مھلوک رازِیگ بُوَگ ءَ نہ اِت اَنت کہ ما وتی کَوراں ڈیم نہ کن اِیں۔ مئے لاپ ءُ گُزران کَورانی دار ءُ پیش اَنت، شُما کہ کَواراں ڈیم کن اِت گُڑا دار ءُ پیش کشگ ءُ ھلاس بَہ اَنت۔ پد ءَ ما کُجا بُرو اِیں، اے چالاکاں مردُم رد دات اَنت کہ کَور ڈیم بَہ اَنت ما ءُ شُما کُل وتی زمیناں آباد کن اِیں۔ گریبیں مردُم انگت جاڑی نہ اِت اَنت، آیاں زانت اے مردُم مارا رد دے اَنت ءُ مئے کَور ءُ زمیناں وتی کن اَنت ءُ وت آباد بنت، بلے میتگ ءِ میر رازِیگ بوتگ اَت۔
آیاناں زر ءُ ملام دیگ بوتگ اَت، چالاکاں ڈیم بندگ ءَ پیسر میتگ ءِ مردُم دو جاگہ بھر کُت اَنت، لھتیں مردِم رِوبرکتی کَور دپ ءَ ءُ لھتیں مردُم رودرآتکی کور دپ ءَ نادینت اِنت، چی ءَ کہ آیاں زانتگ اَت کہ اے مردُمانی میتگ ءَ بھر مہ کن اِیں، گُڑا اے مردم وتی زمین ءُ کَوراں چہ ما زوت دوبر موک اَنت۔
ڈیم ءِ بندگ ءُ تیار بُوَگ ءَ پد ھم میتگ ءِ مردُماں پائدگ ءَ گیش تاوان بُوَگ اَت، مھلوک ءَ ڈیم ءِ ھِلاپ ءَ جار جت، ڈیم ءِ پَرش رد اِنت ءُ مئے میتگ ءَ پیداک اِنت، بلکیں مئے زمین آباد بُوَگ ءَ نہ اَنت۔۔۔۔۔۔
بلے چالاکاں پد ءَ مردُم رد دات اَنت کہ تنیگا ڈیم نوک اِنت ءُ دیمتِر ءَ شُمارا ھِچّ وڑیں شکایتے نہ بیت،
بلے میتگ ءِ مردُمانی دو بھر بُوَگ ءَ مُدّتے پِرگْوستگ اَت کہ مھلوک ءِ سْیادی روچ پہ روچ کْوھن تِر بُوَگ ءَ اَت، چالاک وتی رِپک ءُ پندلاں سوبین بوتگ اِت اَنت۔
روبرکتی کَور دپ ءِ مردُم ھِچّ گْوشگ ءَ نہ اِت اَنت، بلکیں آ ھمے ملک ءُ زمیناں دِھکان ءُ بزگری کنگ ءَ اِت اَنت۔ ڈیم ءُ پَرش ءَ مردُماناں بازیں تاوانے داتگ اَت، بلے کس اِیشانی چُرت ءُ پکر ءَ نہ اَت ءُ ڈیم ءَ وتی جاہ گپتگ اَت ءُ پَرش ءَ ھم وتی راہ پَچ کُتگ اَت۔ ھَور ءُ شرتگ میتگ ءِ نْیام ءَ گْوز اِیت ءُ مردُماں گیشیں زلَل (زَلّر) دیگ ءَ نہ اِنت، آیاں زانتگ اَت کہ اگاں ما پَرش ءِ بندگ ءِ جُھد ءَ بِہ کن اِیں گُڑا پَرش مئے سرجمیں میتگ ءَ لڈین اِیت، پمشکا بے ترکّ ءُ بے توار اِت اَنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
رودرآتکی کَور دپ ءِ مھلوک سک تنگ اِت اَنت، پرش ءِ ھار ھرروچ میتگ ءَ پیداک اَت ءُ مھلوک ءَ تاوان دیگ ءَ اَت۔ ڈیم ءِ کاردار ڈُنگ ءُ دُزّ اِت اَنت، آ روچے گِسے ءَ لُٹ ءُ پُلّ اِت اَنت، مھلوک ءَ پھم اِتگ اَت اگاں ڈیم ءِ ھِلاپ ءَ پاد نیانک اِیں گُڑا اے کار ءُ کسب مئے چُک ءُ پسائندگاں تانکہ چُنت پُشتِک ءَ برجاہ مان اِیت۔
پرش ءِ ھار ھرروچ میتگ ءَ پیداک اِنت، مھلوک دار ءُ پیش، ڈنگر ءُ ڈوک دیگ ءُ ھار ءِ دیمپان بوگ ءَ اِت اَنت، بلے ھار مرّینگ ءِ وڑ ءَ نہ اَت۔ اِیشاں وتی روبرکتی کَور دپ ءِ سْیاد توار جت اَنت کہ بْیا اِت مارا کُمک بہ کن اِت، بلے آیاں اِیشانی توار ءِ پسّو نہ دات ءُ گوں وتی کاراں گُلائیش اِت اَنت، گْوش ئے ھِچّ ءَ سھیگ نہ اَنت کہ مئے سْیاد ءُ وارس ھار آماچ اَنت۔۔۔۔۔۔۔۔
بلے! بازیں مدّتے ءَ پد رودرآتکی میتگ ءِ ورنایاں وتی مھلوک ءِ رکّینگ ءَ بند ءِ اڑل دیگ ءَ سوبین بوگ ءَ اِت ءُ ھَور ءُ شرتگاں اَڑل داتگیں بند آپینکی لوٹگ ءَ اَت۔ مھلوک ءَ ھکُومت ءَ چہ لوٹ کُت کہ مارا کُمک بہ کن اِت کہ ما وتی نِزوریں بند ءَ مُھکم کن این ءُ ڈیم ءُ کَور ءَ پدجن ایں ءُ وتی ڈگاراں وت آباد کن ایں، بلے
میتگ ءِ میر ھِچّ وش نہ اَت کہ بند بندگ بہ بیت، چی ءَ کہ میر ءَ زانتگ اَت کہ اے مردُم اگاں بند ءِ بندگ ءَ سوبین بوت اَنت، الم ڈیم ءَ وتی دست ءَ کن اَنت، بزاں مارا ھِچّ نہ رس ایت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
میر ءَ مکرے ساز اِت کہ مارا کُلاں گوں تپاکی ءَ دوئیں میتگانی بند پجّیگ ءَ بندگی اَنت، چی ءَ کہ یک بندے ءِ بندگ تھنا مئے درد ءَ نہ وارت۔۔۔۔۔
مھلوک ءَ گْوشت واجہ مئے مردُم کمین اَنت ءُ ازباب ھم باز نہ اَنت کہ دو جاہ ءَ بھر بِہ بنت، ما اگاں یکروچے اَڑل داتگیں بند ءَ یلہ بہ دے اِیں ھار بند ءَ بارت ءُ سرجمیں میتگ ءَ پتا اِیت ءُ پہ ما ھِچّ نہ مان اِیت، مئے ھِزمت ءُ کار زوال بَہ اَنت۔
آ میتگ ءِ مردُم نہ وت پہ وت دست ءُ پاد جن اَنت، نہ مئے کُمک ءَ کن اَنت۔ ما چے پیم آیانی بند ءَ بست ءُ دات کن اِیں، بلے میر ھِچّ گپ ءِ گوشدارگ ءَ ساڑی نہ اَت ءُ مھلوکے کڈّن کُتگ اَت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
***
