اُستاد میرجان تھنا پہ بلوچ راج ءِ راجی جنگی گل بی ایل ایپ ءَ نہ، بلکیں پہ بلوچ راج ءَ یک بے دروریں ھستی یے اَت۔ آ یک ملنگ تب ءُ اِنسان شُناسیں اِنسانے اَت، آئرا اے گم کدی نیست اَت کہ من پہ وتی ادارُکی زِندمان ءِ ھاتِر ءَ بِہ جیڑاں، بلکیں آ مُدام پہ راج ءِ آجوئی ءَ جیڑگ ءَ اَت دانکہ تُپنگ ءِ گُڈّی تیر ءَ ماتیں گُلزمین ءِ پاسپانی ءَ لگوریں دُژمِن ءِ گوم ءَ جنگ کنان ءَ ندْر ءُ کولیگ بوت۔
مرچی من تھنائی ءَ نشتگ ءُ جیڑگ ءَ اِت آں کہ اُستاد میرجان ءِ تْرانگاں گْورجت، چی ءَ کہ اُستاد ءَ گوں من سک باز نزّیک بوتگ آں ءُ آئی من ءَ چو مستِریں بْرات ءُ پِت ءِ رنگ ءَ مھر داتگ۔ ءُ آئی مُدام من ءَ پہ وانگ ءِ بابت ءَ سِکین داتگ۔ بِہ گِندئے من آ ساھت ءَ اُستاد میرجان ءُ آئی زانت بکشیں پنت اِنچو نہ پھم اِتگ آں، بلے مرچی آئرا کہ جسمانی دْروشم ءَ وتی دیوان ءُ مجلس ءَ نہ گِند آں۔۔۔۔۔گُڑا آئی کمی ءَ بے کِساس مارگ ءَ آں، چوناھا آ بلوچ راج ءِ دِلانی اندر ءَ ساڑی اِنت ءُ یک توکلے ءِ رنگ ءَ پہ دائِمی زندگ ءُ ابدمان اِنت۔۔۔۔۔۔۔۔
من ءَ یات اِنت کہ مئے ھند ءُ دمگ ءَ پاکستان ءِ لشکر چو رمگ ءَ مانرتکگ اَت ءُ جاور نگیگ اِت اَنت، گُڑا من گوں وتی کسان اُمری ءَ بازیں ھیال ءُ جیڑگانی آماچ بوت آں۔ چی ءَ کہ منی زانت ءُ زانگ آ کچّ ءَ نہ اَت کہ من اے نگیگیں جاورانی تہ ءَ وت ءَ دِلجم ءُ ساکم سرپد بِہ بَہ آں، پمشکا من گوں نگیگیں جاوراں وت ءَ وتی باتِن ءِ اندر ءَ سک اجب مار اِت ءُ وڑ وڑیں ھیال ءُ جیڑگانی دیمپان اِت آں۔
بلے! وھدے من گوں اُستاد میرجان ءَ کہ دُچار کپت آں، گُڑا آئی ءَ منی اے بے چاڑی مار اِت ءُ من ءَ چو پت ءِ رنگ ءَ تسلّا دات ءُ گْوشت: جنید! تو تنیگا زھگے ئے، اے جاوراں کہ تو چو گِندئے، اے پہ دائِمی نہ مان اَنت، بلکیں چہ راجی جنگولانی جُھد ءُ جنگ ءَ اے لشکر انچو سربتگ بیت کہ نہ زانت منی سواس کُجا ءُ راہ کُجام دیم ءَ اِنت۔ اے جنگ ءِ آسر گُلامیں سرڈگار ءِ آجوئی اِنت، ءُ آجوئی ءِ ھاتِر ءَ مارا چہ اے رنگیں جاوراں گْوزگ کپ اِیت۔
پہ راستی من اُستاد میرجان ءِ گپّ گوشداشت آں، بلے گوں وتی بے زانتی ءَ دِلجم نہ بوت آں، چی ءَ کہ من ءَ انچکیں زانت ءُ زانگے نیست اَت کہ من وت، وت ءَ دِلجم کُرت بِہ کن آں، پمشکا من چہ اُستاد میرجان ءِ پنت ءُ سرپدیاں گیشیں سرپدی زُرت کُت نہ کُت۔ بلے وھد دیم ءَ کِنزان اَت ءُ من ءَ منی کماش ءَ پہ وانگ ءَ مزن شھر کراچی ءَ دیم دات۔ وھدے من کہ پہ وانگ ءَ دیم پہ کراچی ءَ شُت آں، گُڑا منی ءُ مھروانیں اُستاد میرجان ءِ ھال اھوال یکپارگی سِست۔
ھمے وڑ ءَ من ءَ پہ وانگ مزنیں ھُبّ ءُ واھگے دِل ءَ اَت کہ من واناں ءُ وت ءَ جْوانیں اِنسانے جوڑ باں، بلے من چو نہ زانت کہ منی زِرد ءِ داشتگیں واھگانی سبزیں کِشار چو زُوت کھریں ڈُکّال ءِ ارجان بیت ءُ من چہ کراچی ءَ درکپ آں ءُ چہ وتی جِند ءِ گُلزمین ءِ سر ءَ درانڈیھ باں۔
اے مزنیں وھد ءِ تہ ءَ من ءُ اُستاد میرجان دُچار نہ کپتگ اِت آں، بلے نوں آئی ءِ پنت ءُ سوج من ءَ سرپد کنگ ءَ ات آں کہ اُستاد ءَ ھرچی کہ من ءَ گْوشتگ، مرچی آ کل راست بوتگ اَنت۔
وھدے من ءَ اُستاد میرجان ءِ شھیدی ھال سر بوت، گُڑا من سک ملور ءُ بے تاھِیر بوت آں کہ چہ من ءَ منی مھروانیں اُستاد گِسر کپتگ، بلے چہ بازیں جیڑگاں پد من ءَ اُستاد میرجان ءِ جِند ءِ گْوشتگیں دانکاں ھمے تسلّا دات ءُ گْوشت کہ اے راہ کُربانی ءِ راہ اِنت، اگاں مرچی ما کُربان مہ بَہ اِیں گُڑا پہ آیوکیں پدریچ ءَ گُلامی ءِ اے سْیاھیں شپ کدی بام نہ بیت، بلکیں مارا کُربانی دَیَگی اِنت دانکہ مئے بلوچ راج وتی گُلزمین ءِ واجہ ءُ آجو بِہ بیت۔
پمشکا مرچی من گوں اُستاد میرجان اے دانکاں تِپاک آں کہ مارا کُربانی َیَگی اِنت دانکہ مئے بلوچ راج وتی گُلزمین ءِ سر ءَ درآمدانی گُلام مہ بیت، بلکیں آجو بِہ بیت۔ اے ھاتِر ءَ مارا کُربانی دَیَگی اِنت، ءُ کُربانی باندا مئے راج ءَ آجوئیں زندے دنت۔
***
