زندگی ءِ تہ ءَ لھتیں انچیں تمردیں اِنسان ودی بوتگ کہ آیاں وتی ماتیں گُلزمین ءِ بستار زانتگ کہ سرڈگار مھکیں مات اِنت۔ انچو گْوش اَنت کہ چُک چِنکس مات ءِ ھِزمت ءَ بہ کنت آئی ھکّاں دَر نئیت، اے ھما مھکیں مات اِنت کہ بنی آدم ءَ را زندگ بُوَگ ءُ پجّار دَیَگ ءَ ھوار دگہ بازیں کُدرت بکشاتگ۔۔۔۔۔۔۔۔
"شھید رزاجھانگیر جاھے ءَ گْوش اِیت، گُلزمین ھما مات اِنت کہ مرگ ءَ رند وتی چُکّ ءِ کُنٹ ءَ وتی دلبند ءَ جاہ دنت” ۔
بلوچ گُلزمین ءَ را لھتیں انچیں مھروانیں چُکّ بوتگ ءُ ھست اِنت کہ آیاں وتی زند ءِ دْراھیں واھگ یلہ کُتگ ءُ گلزمین ءِ شیدا اَنت۔ راج ءِ گلامی ءِ مارِشت ءَ آیاناں ھما جاہ ءَ آؤرتگ ءُ رسینتگ کہ زُورگِر ءِ زُوراکیانی دیم ءَ اُوشتاتگ اَنت ءُ آھانی واھگ ھمے بوتگ کہ پہ سرزمین ءَ کُربان بِہ بَہ اَنت ۔
آ وتی زِند ءِ وشیاں چہ سرگوز اَنت ءُ ھِچّ دیمونی ءِ دَیَگ ءَ چَک ءُ پد نہ بَہ اَنت، چی ءَ کہ آیاناں چہ گُلامی ءِ بدّیں زند ءَ انچو نپرت ءُ آ مُدام ھمے جیڑ اَنت کہ ما ھما دگ ءَ پند بِہ بُرّ اِیں کہ آ دگ ءَ مارا مئے راج ءِ رُوژنائیں آکبت دز بِہ کپ اِیت۔
چوناھا زند وَ ھرکس ءَ دوست بیت، بلے ھما بنی آدم پہ وتی راج ءِ آیوکیں پدریچ ءِ وشیاں وتی ھیشی ئیں سراں کُربان کنت گُڑا ھما راج ءَ ابدمانیں زندے بکشا اَنت ءُ وت ءَ پہ دائِمی راجدپتر ءِ تاکدیماں زندگ ءُ سوبین کن اَنت۔۔۔۔۔۔
آجوئی ءِ راہ ءَ پند جَنَگ اَرزان نہ اِنت، پرچا کہ وتی زند ءَ پہ راج ءِ باندات ءِ واستا ندر کنگ اَرزانیں کارے نہ اِنت ، بلے وھدے گُلزمین ءِ مھر کہ مردُم ءِ باتِن ءَ تیجار بیت گُڑا پہ آئی ءَ سرڈگار ءِ موکگ راجی ڈُبّہ ءُ پرزے بیت کہ آ پہ ھمے پرز ءِ پیلو کنگ ءَ وتی زندمان ءِ توامیں واھشت ءُ واھگانی کُربان کنگ ءَ ساڑی ءُ جاڑی بیت۔ چی ءَ کہ اے راہ ءَ ھر سنگت ءُ ھمراہ ملکموت ءَ چو مستیں لیڑو ءَ چمّ ء وت گِند اِیت، بلے پد ءَ ھم پہ مرگ ءِ امبازگ ءَ گاماں دیم ءَ شھار دنت ءُ اے کلوہ ءَ دنت کہ ما پہ مِرگ گار نہ بَہ اِیں، بلکیں پہ راج ءُ گُلامیں سرڈگار ءِ موکگ ءُ آجو کنگ ءِ جنگ ءَ مرگ مرگے نہ، ابدمانیں زِندے گْوشگ بیت۔۔۔۔۔۔۔۔
پمشکا! چوشیں ھمبل ھچبر شموشگ نہ بَہ اَنت، پرچا کہ آیانی مھر ءُ بچکند، ایندگہ ادایاں دلانی تہ ءَ جاہ کُتگ۔ چہ ھمے مھروانیں ھمبلاں یکّے سنگت سابرجان پنّام ء یاگی بلوچ اِنت، یاگی جان اگاں کُجا سپر ءَ گوں بوتگ گُڑا آ سپر ءَ ھمراہ ھچبر مُلور ءُ تکانسر نہ بوتگ اَنت، پرچا کہ سنگت یاگی جان مُدام گوں سنگتاں مسکرائی ءُ کندینوکیں گپّ جتگ ءُ سپر پہ وژدِلی آسر بوتگ ءُ سپر ءِ سما ھمراھاں نہ کپتگ کہ چون آسر بوت۔ پرے ھاتِر ءَ چہ آئی وش لسانی ءُ مھروانی ءَ ھمُک سنگت آئی ھمراہ بُوَگ ءِ واھگدار اَت۔۔۔۔۔۔
سنگت یاگی جان کُجا کہ رپتگ، گُڑا سنگت گوں بے سبری ءَ آئی ءِ ودار ءَ بوتگ اَنت کہ یاگی جان کد واتر کَیت ءُ مئے ابیتک ءُ مُلوریں دیوان ءَ وشنود کنت۔ ھمے رنگ ءَ آئی آھِگ ءَ انچو وشی رس اِتگ، اگاں شُتگ گڑا ھِچّ کس اے گپّ ءَ رزا نہ بوتگ کہ جنگولیں یاگی جان چہ چِد ءَ بُروت، پمشکا آئی وڑیں مھروان ءُ شکر گپتاریں سنگتے ءِ گِستائی ءُ جُتائی ءَ ھرچ ھُمک ھمراہ ءُ سنگت ءَ را بے کِساس تور اِتگ کہ آ کدی ھم شموشگ نہ بیت۔ ھمے مھر ءُ مھروانی اِنت کہ اے درد ءُ دور چکاریں راہ ءَ پند جنوکیں بازیں مھروانیں ھمبلانی یات ءُ گیر پشت کپ اَنت۔۔۔۔
بلے! اے انچیں راھے اِد ءَ ھزاراں سنگت شھید ءُ ھزارانی ھساب ءَ جنین آدم جنوزام، چُکّ چورہ ءُ گْوھار بے برات، چوش کہ اے ھما راہ اِنت کہ ھما ماتان ءَ ھمے ھال سر بیت کہ تئی لاڑُکیں بچّ پہ وتن سالونک بوتگ گُڑا مات پہ نازینک، ھلو ھالو وتی زَھگ ءَ را دیم پہ گُڈی وابجاہ ءَ بارت اُپّ ھم نہ کنت۔ ھما مات ھمے زانت کہ منی زھگ پہ وتی ماتیں سرزمیں ءِ آجوئی ءِ موکگ ءَ کُربان بوتگ، باندا کسے اے شگان ءَ جت نہ کنت کہ تئی زھگ لگور ءُ چہ راستی ءِ دگ ءَ پدگرد بوتگ۔۔۔۔۔۔۔
چوش کہ دُگنیا ءِ تہ ءَ کُجام راجاں کہ وتی گوھریں آجوئی گِپتگ، اے راجدپتری راستی یے کہ آیاں کُربانی ءَ وتی آجوئی نہ گِپتگ۔ پمشکا آجوئی ءِ واستا سرانی دیمونی دَیَگ الّمی اِنت،چی ءَ کہ بے کُربانی ءُ سرانی ندْر کنگ ءَ ابید آجوئی لیبوکے نہ اِنت کہ رس اِیت۔ مئے ھما سنگت ءُ رھشُون کہ شھید بوتگ اَنت، اے مئے راجی زِمہ واری اِنت کہ ما وتی شھیدانی پگر ءُ سسّا ءِ رندگری ءَ بہ کن اِیں دانکہ وتی مُرادانی گُڈّی مِنزل آجوئی ءِ سارتیں پہ مُراد ءُ واھگے سر بِہ بَہ اِیں۔۔۔۔۔۔۔۔
یاگی جان ھما مُسام گوں ماتیں گُلزمین ءَ کرتگ اَت، تاں زند ءِ گُڈی وھد ءَ وتی وارتگیں سوگِند ءُ مُسام ءِ سر ءَ پہ تمردی اُوشتات۔
زمین ءِ ھَکّیں پرزند سابرجان پنّام ء یاگی جان ءَ را نوربکش پنّام ء بالاچ جان ءِ ھمراھی ءَ لگوریں دُژمِن ءَ ھبدہ کرّائی دوھزار بیست ءُ یک ءَ شھید کُت ءُ چہ ما جتا کُت، بلے آ مئے مجلِسانی جلواہ ءُ پہ مُجّتی زندگ ءُ نمیران اَنت۔۔۔۔۔۔
اے درگت ءَ من شھید سابر جان پنّام ء یاگی بلوچ ءُ شھید نوربکش جان پنّام ء بالاچ بلوچ ءَ گوں سرڈگار ءِ کُلیں شھیداں سُھرچکیں دْروت ندْرکن آں کہ آیاں گوں جوانمردی ءَ وتی راجی پرز پیلو کُت ءُ اے گْرانیں بار مئے کُوپگاں دات۔
آجوئی زِندگ بات۔۔۔۔۔
***
