( دلگوش: اے کسّہ ءِ نزّارگ ءَ من واجہ مھسن رئیسی رپیک رمزان البلوشی ءِ منّتواراں، م،م )
مھر دائم ءَ پیداور اِنت
مھر اِنت نماز مھر کابہ اِنت
مھگونگ ءُ مھر مادر اِنت
مھر اِنت مسیت مھر مندر اِنت
اے آزمانکے نہ اِنت۔ پیریں بلّکی گیدی کسّھے ھم نہ اِنت۔ اے یک پاکیں مھری کسّھے۔ کہ ما ءُ شُما بازیں مھری کسّہ ونتگ ءُ اِشکُتگ۔ اے چہ ھمایان اِنت۔ چوش کہ ھانی ءُ شے مُرید, کیّا ءُ سدُو, سسّی ءُ پںّو, اومر ءُ ماھُو, شیرین ءُ پرھاد, ازّت ءُ مھرُک, ءُ لال بی بی گُلام ءُ میر سنجر۔ میر کلیر ءُ شَدری ءُ دگہ بازیں مھری کسّہ کہ مرچی مئے راجدپتر ءِ بْراہ ءُ سپاہ اَنت۔ بازیں شَیر ایشانی بابت ءَ ھم مئے شائراں گْوشتگ۔ کہ تاں روچ ء مرچی ھما شَیر انسان ءِ دل ءُ بنداں وشنود کن اَنت۔ بلے منی وانوکاں! اے دوئود اُرپ ءِ شیول البلوشی ءُ مریم البلوشی ءِ نوکیں دور ءِ دردناکیں مھری داستانے۔ کہ شیول البلوشی ءُ مریم البلوشی ءِ اشکندیں واھگانی راستیں دْروشمے۔ من کسّہ ءَ دْراج نہ کناں۔
دائود ارپ ء شیول ءُ مریم چہ کرناں اُمان ءِ جھمندیں بلوچ اَنت۔ اے دوئیں ھما وھد ءَ کہ کسان بیتگ اَنت۔ ایشاں یکّے دومیگ ءَ گوں پاکیں مھر بیتگ ءُ ایشانی ھبرسندی ھم بیتگ۔ دائود ءَ ءُ مریم ءَ چہ کسانی ءَ اے پیسلہ کُتگ کہ دیمتر ءَ ما زند ءَ ھواری ءُ یکجاھی گْوازینیں۔ وشّیں بانداتے ءِ واھند بیں۔ بلے آیاں چوش نہ زانت کہ
وھدے کہ کَیت اِنت آ کزا ءِ تِیر
آھن ءُ زمزیل نہ بنت دیمزیر
مولانا روانبُد
ایشاں نہ زانت کہ مرگ مارا سِند اِیت۔ بلوچ گْوش اَنت۔
ھمدلیں دوستانی سِدگ گران اِنت
مرگ ئِے سند اِیت یا دورسریں سانگے
یکروچے اگُوتی بازار ءَ شومّیں ھالے شنگ بیت کہ مریم بیران بیتگ۔ اے وھد ءَ مریم ءِ اُمر کساس نوزدہ سال بیت ءُ دائود ءِ اُمر ھم کساس ھمے وڑ ءَ۔
وھدے کہ مریم ءِ ناگتیں ھال دائود ءَ سر بیت آئی ءِ واست ءَ زمین ءُ آزمان ڈُکّ اِت اَنت۔ دائود بزاں شیول ءِ واست ءَ آ روچ کیامت ءِ میدان اَت۔ گمانی جمبراں آئی ءِ سر ءَ چو بشّامی نگْورتیں جمبر ءَ ایر دات۔ آئی ءِ وابانی بانور چہ آئی ءَ جتا بیت۔ ھمے ھال ءِ اشکنگ ءَ گوں آ اشتاپ اشتاپ ءَ "شیول” (بَردے) چِنت ءُ بڈّ ءَ کنت دیم پہ کبرستان ءَ کہ من دست ء وت مریم ءَ کبر ءُ کسارت بہ کناں۔ ازت پنجگوری وھدے مھرک ءِ مرگ ءِ ھال ءَ گپت بچار کہ آ چے گْوش اِیت۔
ارمان پہ دُرّیں مھرم ھاتون ءَ
بے شک من ءَ دوست اَت ھالک بے چون ءَ
گون نہ کپتاں کہ بْواناں یاسین ءَ
پہ ھزار ناز ءِ شکّلیں گِین ءَ
بلے وھدے کہ دائود کبرستان ءَ سر بیت آئی ءِ سر ءِ ھوش رَوت۔ گنوک بیت۔ بلے بڈّ ءِ شیول ءَ دَور نہ دنت۔ داں کہ دائود مُرت ءُ شُت ھمے شیول ئِے بڈّ اَت۔ ھمے واست ءَ آئی ءِ نیم نام "شیول” اَت۔ ءُ بازیں مردم ءَ نہ زانت کہ آئی ءِ اسلی نام دائوداِنت داں زندگ اَت شپ ءُ روچ ھمے شیول ئِے بڈ ءَ اَت۔ ھلک ءُ دمگاں گرد اِت ءُ مریم ءِ نام ئِے دپ ءَ اَت۔ ناں گرم ئِے زانت ناں سَرد۔ ناں تبد ناں لِوار۔ ءُ ناں کہ گْوپش ءُ گوریچ۔
دائود مریم ءِ مھر ءِ آس ءَ انچوش سُتکگ ءُ پُر بوتگ اَت کہ آئی ءِ بدن ءَ ھچ وڑیں گرمی ءُ سردی نہ مار اِت۔ شپ داں روچ کبرستان ءَ گرد اِت ءُ مریم ءِ کبر ئِے پاتیا دات ءُ ارس ئِے شلینت۔ گوں گم ءُ رنجاں سُھل ءُ تْران ئِے کُت۔ نیم بُندگیں مھر ءِ گم ءِ بابت ءَ بلوچ شائراں چونیں جْوانیں جْوانیں شَیر گْوشتگ۔ پازل گْوش اِیت۔
شپ کہ چارپاس اَنت گم چھار کسمیں گون من ءَ
جزماں کہ گون من ءُ دگہ ھچ کس ءَ نہ اَنت
کِسم ئِے چہ یاکوبی ھیالاتاں گیشتر اَنت
کسم ئِے چرا نوک چھریں کڑی سِنداں تیزتر اَنت
کسم ئِے چرا گْرانباریں گُراباں سنگین تر اَنت
کِسم ئِے چرا الماسیں پلک تْراشاں نیش تر اَنت
بلوچ شائراں تھکُشیں رنج ءُ گمانی اے داب ءَ گیش ءُ گیوار کُتگ۔ مھر ءِ سُتکگیں جان ءَ گرم ءُ سرد کار نہ کنت۔ نامداریں کسّھے کہ شے مُرید ءَ چہ ھانل ءِ جتائی ءِ گماں ھپتاد ءُ ھپت داگ وتی جسم ءَ پِرداشت۔ مھر زدگیں جسم ءَ دگہ درد ءُ دور کار نہ کنت۔ چہ مریم ءِ گماں دائود ھمے وڑیں جاوراں دُچار اَت۔ شے مرید گْوش اِیت کہ
ھانی ھزار کاڑ ءِ سروک
لُنجیں شپ ءِ شھمیں گروک
ماں تانھی نوداں جنوک
گنجیں گماں تالان کنوک
22-09-2020 ءَ دائود ءَ گوں ھمے درد ءُ رنج ءُ گماں ءُ اشکندیں واھگاں اے کوڑھیں امروز پہ مدیکی یلہ کُت ءُ دیم پہ مریم ءِ دیدار ءَ شُت۔ بلے تاں مُرت ءُ شُت ھمے شیول ئِے بڈّ ءَ اَت۔ کہ مریم ءِ یاتانی گُڈّی نشانی اَت۔رنجانی دوزہ ءِ آس ءَ سچان اَت بلے مریم ئِے نام ئِے دپ ءَ اَت۔ اشکندیں واھگ ءُ نیم توامیں اِشک تھکُش کنت۔
***
