زِندمان ءِ اے کسانیں سپر ءِ تہ ءَ اِسان کدی کدی انچیں بنی آدماں گوں دُچار کپ اِیت کہ آ بنی آدم مردُم ءَ را چاڑ ءَ بکشاینت ءُ تلبگار کن اَنت۔ اگاں آ مردُم زندگی ءِ اے سپر ءِ تہ ءَ گوں تو ھمراھداری مہ کنت، گُڑا مردُم زندگی ءِ ھستیں روچانی تہ ءَ سک نہ گیگ بیت۔
زندگی ءِ اے کسانیں پند ءِ تہ ءَ لھتیں انچیں گم ھست اَنت کہ آ مردُم ءَ را پْروش دے اَنت ءُ اِنسان ءِ زندگی بیوسی، رنج ءُ گماں گوں مھتل بیت، بلے بنی آدم اے کدی نہ لوٹ اِیت کہ من وتی زندگی ءَ گم ءُ رنجانی دیمپان بِہ بَہ آں۔۔۔۔۔۔۔۔۔،چی ءَ کہ گم ءُ رنج مردُم ءَ را چو رِمیز ءِ داب ءَ چہ اندر ءَ وارت ءُ ھلاس ءَ کنت۔۔۔۔۔۔۔
چوش کہ تلب ءُ لوٹ ھر دوئیں یکّیں چیزّ اَنت، بلے اے دوئیں چیزّانی زیبناکی ھما وھد ءَ براھدار بیت کہ یک مردمے ءِ ھمے دوئیں چیزّ سرجم بِہ بَہ اَنت۔۔۔۔۔۔۔۔۔ءُ اے دُگنیا ءِ تہ ءَ سک کم مردُم ءِ لوٹ ءُ تلب سرجم بَہ اَنت۔ ءُ ھمے رنگ ءَ اے دُگنیا ءِ تَکے مردماں چِہ گِیش ھمے ودار ءَ اِنت کہ مئے لوٹ ءُ تلب سرجم بِہ بَہ اَنت، بلے۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
اگاں یک مردمے زندگی ءَ گوں تو ھمے گپّ ءِ سوگِند ءَ بِہ کنت کہ من ترا وتی زندگی ءَ یل نہ کناں ءُ ترا گوں مُدامی زندگی گْوازین آں۔۔۔۔۔۔۔، انگت ءَ آ مردُم ترا چِہ بِہ سِد اِیت ءُ جتا بِہ بیت۔۔۔۔۔۔۔۔گُڑا آ دمان چہ مھشر ءَ ھم دیما تِر اِنت، چی ءَ کہ مھشر یکبرے کَیت ءُ مردُم ءَ را گوں وت ءَ بارت، بلے اے درد، رنج ءُ گم، آسریچیں بیوسی مردُم ءَ را ھما ساھت ءَ تاں یل نہ کن اَنت کہ مردُم ءَ را ارواہ ماں بدن ءَ مان اِنت۔ اگاں ساہ دَر بئیت ءُ بِہ سِد اِیت، گُڑا بلکیں اے دْراھیں چیز مردُم ءَ را پراموش بِہ کن اَنت۔۔۔۔۔
وھدے کہ مردُم ءِ تاں ھما وھد ءَ ساہ روت ءُ کَیت، مردُم ھمے آس ءِ تہ ءَ جمبُور اِنت ءُ سُچگ ءَ اِیں۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔، آ مردُم چہ زِندمان ءِ دْراھیں وشّیاں زِبھر بیت۔۔۔۔۔۔۔۔۔
***
